In een dorp waren er twee vrouwen, die te zamen gingen naar de
maniokvelden.
Op zekeren dag, toen zij naar 't veld gingen, om maniok uit te doen,
trokken zij maniok uit; 't was gedaan.
Dan kapten zij de stokken er van af; 't was gedaan; zij legden den
maniok op hun mandeken. Een trok voorop op den weg.
Maar toen zij op den weg kwam, kwam zij een bende Bambata tegen,
die haar maniok vroegen, en zegden: He, vrouw, geef ons maniok.
Maar zij wilde niets geven.
Zij antwoordden, aldus: 't Is wel, trek maar op.
En de vrouw ging verder.
Zij, de Bambata, kwamen verder. En zij kwamen de andere vrouw tegen,
die achteruit gebleven was.
Zij vroegen haar weer, alzoo: He, mama, goede vrouw, geef ons maniok.
Zij antwoordde hun: Wel, komt, komt eens proeven.
Zij legde haar mandeken op den grond. Zij proefden den maniok. 't
Was gedaan.
Zij vroeg, alzoo: Wel, is 't genoeg?
Zij antwoordden: 't Is genoeg.
Zij zegde hun, alzoo: Neemt er een weinig mede.
Zij namen maniok mede.
Dan droeg de vrouw haar mandeken met maniok en volgde de andere vrouw,
die voorop gegaan was.
Toen zij kwamen aan den dijk, waar de maniok moest rotten, de vrouw,
die voorop gegaan was, toen zij 't mandeken wilde afwerpen, maar
't mandeken bleef vastgehecht op den kop. Zij begon te weenen.
Die andere vrouw dacht, alzoo: Misschien ik ook, ik zal alzoo varen.
Maar zij wierp haar mandeken van haren kop af, en haar maniok viel
op den grond.
Maar die andere, 't mandeken bleef zich aan haren kop vasthechten
met den maniok. Zij weende en weende, zij hief een lied aan, alzoo:
Gij verwondert u. 't Gras wast op mijnen kop. Maar zij vroegen mij
maniok. O, o, o, o, ik ben een gierige vrouw.
En zij weende, zij weende. Zij stierf om hare gierigheid.
Kiduma.