- Nien ik,.... nie nien ik,.... noeit...."
Opnieuw er was** een kort stilzwijgen. Toen sprak de koddebeier
eensklaps ruw, brutaal:
- Urkt 2), Permentier; w'n vraogen den oorlog niet, we verlangen de
vrede. 'K'n kwam ou moar woarschuwen da menier den bron ou in 't eug
haudt. Hij weet woaromme da ge tot zes moanden gevangenesse vereurdeeld
hêt geweest, en hij hoopt da dat in 't vervolg nie mier 'n zal gebeuren;
anders...."