Dum S-ro Johano Okhursto, vetludisto, enpaŝis la ĉefstraton de
Poker-Ebenaĵo en la mateno de la dudektria de novembro 1850, li
konsciis pri ŝanĝo de la morala etoso de la loko de post la antaŭa
vespero. Du-tri viroj, kunparolante serioze, eksilentis kiam li
alproksimiĝis kaj interŝanĝis signifoplenajn rigardojn. Enestis la
aeron sabata senvigleco kiu, en setlemento malalkutimiĝinta al sabataj
influoj, ŝajnis minaca.
La trankvila belaspekta vizaĝo de S-ro Okhursto elmontris malmultan
interesiĝon pri tiuj indikaĵoj. Ĉu li konsciis pri pridispozicia
kialo iliaflanka? Jen estis alia demando. "Mi supozas ke ili serĉas
iun," li meditis. "Verŝajne temas pri mi." Li reenigis en sian poŝon
la naztukon per kiu li ĵus forbrosis de sur siaj bonzorgitaj botoj la
ruĝan polvon de Poker-Ebenaĵo kaj senbrue senigis sian menson je iu
ajn cetera konjekto.
Efektive, Poker-Ebenaĵo ja "serĉis iun." Lastatempe ĝi suferis la
perdon de pluraj miloj da dolaroj, du valoraj ĉevaloj kaj eminenta
civitano. Ĝi spertis spasmon de virta reagado, tiel senleĝa kaj
neregebla kiel iu ajn el la faroj ĝin estiginta. Sekreta komitato
decidiĝis senigi la urbeton je ĉiuj maltaŭgaj personoj. Tion oni
faris en daŭra maniero rilate al du viroj tiam pendantaj de la branĉoj
de platano en la ravino kaj en provizora maniero rilate al la forpelo
de kelkaj ceteraj kontraŭindaj originaluloj. Mi bedaŭras devi diri
ke kelkaj el tiuj estis virinoj. Honore al ilia sekso, tamen, ni
agnosku ke ilia maltaŭgeco estis profesia, kaj estis nur pri tiaj
facile starigitaj normoj de malbono ke Poker-Ebenaĵo konsentis sidi en
juĝado.
S-ro Okhursto pravis sin supozante ampleksata en tiu kategorio. Kelkaj
komitatanoj urĝproponis pendumi lin kiel eblan ekzemplon kaj certan
rimedon rehavigi al si el liaj poŝoj la sumojn kiujn li gajnis de
"Estas kontraŭjuste," diris Jaĉjo Hvilero, "permesi ĉi tiun junulon
de Rora-Kampadejo—nepran fremdulon—forporti nian monon." Sed kruda
sento de justeco enloĝanta la brustojn de tiuj bonŝancintaj gajni
monon de S-ro Okhursto nuligis tiun pli rigidan lokalan antaŭjuĝon.
S-ro Okhursto prikonsentis sian kondamnon kun filozofia trankvilo, des
pli trankvile ĉar li konsciis pri la hezito de siaj juĝistoj. Li estis
troa vetludisto por ne agnoski la fatalon. Liaopinie la vivo estis plej
ideale malcerta ludo kaj li rekonis la kutiman procenton favorantan la
disdoniston.
Aro da armilhavaj viroj akompanis la forpelitan malicon de
Poker-Ebenaĵo ĝis la limoj de la setlemento. Krom S-ro Okhursto,
konate kiel aplombe senesperiga viro, kaj por timigi kiun la armita
eskorto estis destinita, la ekzilita kompanio konsistis el juna
virino konata senceremonie kiel "La Dukino;" cetera gajninta la
malfeliĉan titolon "Patrino Ŝiptono;" kaj Onklo Vilĉjeto, suspektata
kluzŝtelisto kaj konfirmita drinkemulo. La kavalkado instigis
neniajn komentojn ĉe la spektantaro kaj nenian vorton eldiris la
eskorto. Kiam oni atingis la ravinon signalantan la plej foran limon
de Poker-Ebenaĵo, nur tiam la estro parolis mallonge kaj koncize. La
ekzilitojn oni malpermesis reveni je la risko de iliaj vivoj.
Post la malapero de la eskorto, iliaj enfermitaj sentoj elverŝiĝis en
kelkaj histeriaj larmoj flanke de la Dukino, iom da maldeca lingvaĵo
fare de Patrino Ŝiptono kaj Partia salvo da sakraĵoj ĉe Onklo
Vilĉjeto. Silentis nur la filozofia Okhursto. Trankvile li aŭskultis
la deziron de Patrino Ŝiptono eltranĉi ies koron, la ripetitajn
deklarojn de la Dukino ke ŝi mortos sur la vojo kaj la timigajn
fivortojn kiujn ŝajnis elsaltigi Onklo Vilĉjeto dum li rajdis
antaŭen. Kun la facila bonhumoro karakterizantan lian specon, li
postulis interŝanĝi sian propran rajdbeston, Kvin-Punktaĵon, kaj
la lamentindegan mulon kiun rajdis la Dukino. Sed eĉ ĉi tiu faro
malsukcesis kuntiri la kompanion en ajnan pli proksiman kunsimpation. La
juna virino rearanĝis siajn iom ĉifitajn plumojn kun malforta velkinta
koketado; Patrino Ŝiptono rigardis kun malbonvolo la proprietanton de
Kvin-Punktaĵo kaj Onklo Vilĉjeto kunigis la tutan vojaĝantaron en
sola vastskala anatemo.
La vojo ĝis Sablo-Baro—kampadejo kiu, ne ankoraŭ spertinte la
regenerajn influojn de Poker-Ebenaĵo, ŝajnis rezulte proponi ian
inviton al la elmigrintoj, lokiĝis trans kruta montaro. Ĝi estis
malproksima je tagdaŭra vojaĝo. En tiu progresinta sezono la kompanio
transpasis baldaŭ la malseketajn moderklimatajn regionojn de la
antaŭmontoj en la sekan, malvarman, vigligan aeron de Siero-montaro. La
vojeto estis mallarĝa kaj malfacila. Je tagmezo la Dukino elruliĝis
sian selon kaj, tereniĝinte, deklaris sian intencon ne plu antaŭeniri,
kaj la kompanio haltis.
La loko estis elstare sovaĝa kaj impona. Arbara amfiteatro, ĉirkaŭate
ĉe tri flankoj de krutegaj klifoj de ruda granito deklivis milde ĝis
la firsto de cetera klifego superrigardanta la valon. Tiu estis sendube
la plej taŭga loko por kampadejo se kampado estus rekomendinda. Sed
S-ro Okhursto sciis ke apenaŭ duono de la vojaĝo ĝis Sablo-Baro
estis jam plenumita kaj la karavano estis nek ekipita nek provizita por
prokrasto. Tiun fakton li atentigis abrupte al siaj kunvojaĝantoj,
kun filozofia komentado pri la malsaĝeco de "enĵeti iliajn kartojn
antaŭ ol la matĉo finludiĝos." Sed ili havis provizon da alkoholaĵoj
kiu en la nuna krizostato anstataŭis manĝaĵon, fuelon, ripozon kaj
antaŭscion. Malgraŭ liaj protestoj, antaŭ ne longe ili subestis
pli malpli ĝian influon. Onklo Vilĉjeto pasis rapide el militema
stato en stuporon, la Dukino sentimentalaĉiĝis kaj Patrino Ŝiptono
ronkis. Nur S-ro Okhursto restis surpiede, sin apogante kontraŭ rokon,
superrigardante ilin trankvile.
S-ro Okhursto ne drinkis. Tio malhelpis profesion bezonantan aplombon,
senemociecon kaj spiritopretecon, kaj, en lia persona dirmaniero,
li ne povis "elporti la koston." Dum li rigardis siajn kuŝantajn
kunekzilitojn, la soleco estigita de lia paria profesio, liaj
vivmanieroj, liaj malvirtoj mem, unuafoje premis lin peze. Li ekagis,
senpolvigante siajn nigrajn vestaĵojn, lavante al si la manojn kaj la
vizaĝon, kaj plenumis ceterajn taskojn tipajn de liaj zorge ordemaj
kutimoj, kaj dummomente li forgesis sian ĝenon. La ideo forlasi liajn
pli malfortajn kaj pli bedaŭrindajn kunestantojn neniam alvenis eble
en lian menson. Tamen li ne povis ne senti la mankon de tiu ekscitiĝo
kiu, strange, plejmulte favoris la trankvilan egalanimecon por kiu li
fifamis. Li rigardis la mornajn murojn elstarantajn mil apikajn futojn
super la pinarboj lin ĉirkaŭantaj; la ĉielon, minace nubigitan; la
valon sube, jam malaperantan en ombrojn. Kaj, tiel agante, subite li
aŭdis iun alvoki lian nomon.
Rajdanto suprenvenis malrapide laŭ la vojeto. En la freŝa malfermata
vizaĝo de la novalveninto S-ro Okhursto rekonis Toĉjon Simsonon,
alie nomatan "La Naivulo" de Sablo-Baro. Li konatiĝis kun tiu antaŭ
kelkaj monatoj okaze de "matĉeto" kaj, kun nepra egalanimeco, gajnis
la tutajn riĉaĵojn—egalantajn kelkajn kvardek dolarojn—de la
senartifika junulo. Je la fino de la matĉo, S-ro Okhursto kondukis la
junecan vetludiston malantaŭ la pordon kaj alparolis lin tiel: "Toĉjo,
vi estas bona vireto, sed kiel vetludisto vi estas nepre senvalora.
Revetludi neniam plu." Tiam li retransdonis al la knabo lian perditan
monon, forŝovis lin mildatuŝe el la ĉambro kaj tiel aliigis Toĉjon
Simsonon en sindonan sklavon.
Estis memoraĵo pri tio en la knabeca kaj entuziasma maniero en
kiu li salutis S-ron Okhurston. Li survojiĝis, li diris, cele al
Poker-Ebenaĵo, por serĉi bonŝancon. "Ĉu sola?" Ne, ne precize sola;
efektive—subrido—li forkuris kun Pinjo Vudzo. Ĉu S-ro Okhursto ne
memoris Pinjon? Ŝi kiu kelnerinis antaŭe ĉe Malebrio-Domo? Jam antaŭ
multe da tempo ili gefianĉiĝis sed olda Jaĉjo Vudzo malaprobis tion
pro kio ili forkuris kaj estis survoje all Poker-Ebenaĵo por geedziĝi
kaj jen ili estis. Kaj ili estis lacegaj kaj kiom ili estis bonŝancaj,
trovinte kampadejon kaj kompanion. Ĉion tion la Naivulo anoncis rapide,
dum Pinjo—bela fraŭlino dekkvinjara—eliĝis de malantaŭ la pinarbo
kie ŝi ruiĝiĝis nevidate, kaj rajdis ĝis la flanko de sia amanto.
Nur malofte S-ro Okhursto okupiĝis pri sentoj kaj eĉ pli malofte
pri deco, sed venis en lian menson la malpreciza ideo ke la situacio
maltaŭgis. Tamen li retenis sian spiritopretecon sufiĉe por piedbateti
Onklon Vilĉjeton, kiu estis dironta ion, kaj Onklo Vilĉjeto estis
sufiĉe malebria por rekoni en la piedbateto de S-ro Okhursto superan
potencon maltolerantan frivolaĵojn. Tiam li entreprenis konvinki
Toĉjon Simsonon ne daŭre prokrasti, sed sensukcese. Li eĉ atentigis
tion ke mankis proviantoj kaj ankaŭ kampadrimedoj. Sed, malbonŝance,
la Naivulo respondis al tiu protesto certigante al la kompanio ke li
disponas pri suplementa mulo ŝarĝita je provizaĵoj kaj anoncante la
malkovron de kruda fispeco de ŝtipdometo proksime al la vojeto. "Pinjo
povas tranokti kun S-rino Okhursto," diris la Naivulo, indikante la
Dukinon, "kaj mi kapablas bonfarti sola."
Nur la admona piedo de S-ro Okhursto malhelpis ke Onklo Vilĉjeto
eksplodu ridegante. Eĉ tiam tiulasta sentis sin devigata retiriĝi laŭ
la kanjono ĝis povi rekonsistigi sian gravecon. Tie li konfidis la
ŝercon al la altaj pinarboj, kun multaj frapoj kontraŭ sian kruron,
kunpremoj de la vizaĝo kaj la kutima sakraĵaro. Sed kiam li revenis al
siaj kamaradoj, li trovis ilin sidantajn apud iu fajro—ĉar la aero
jam strange malvarmiĝis kaj la ĉielo nubkovritiĝis—partoprenantajn
verŝajne en amika konversacio. Pinjo parolis efektive en impeta knabina
maniero al la Dukino kiu aŭskultis kun interesiĝo kaj vigleco kiujn
ŝi ne elmontris jam de multaj tagoj. La Naivulo deklamis, verŝajne kun
egala efekto, al S-ro Okhursto kaj Patrino Ŝiptono kiu malstreĉiĝis
verdire en afablecon. "Ĉu ĉi-tiu estas malbenita pikniko?" diris Onklo
Vilĉjeto, kun interna malestimo, dum li superrigardis la arbaran aron,
la resaltan fajrlumon kaj la ŝnuritajn bestojn en la unua plano. Subite
ideo enmiksiĝis kun la alkoholaĵaj haladzoj ĝenantaj lian cerbon.
Verŝajne ĝi estis de ŝerca karaktero ĉar denove li sentis la devon
frapi la kruron kaj ŝovi la pugnon enbuŝen.
Dum la ombroj suprenrampetis laŭ la monto, venteto lulis la suprojn
de la pinarboj kaj ĝemis tra iliaj longaj kaj mornaj koridoroj. La
ruinigitan kabanaĉon, flikitan kaj kovritan de pinarbaj branĉoj, oni
dediĉis al la virinoj. Dum la geamantoj disapartiĝis, senceremonie
ili interŝanĝis kison, tiel honestan kaj sinceran ke ĝi aŭdeblis
eble super la ŝanceliĝantaj pinarboj. La delikata Dukino kaj la
malbonvolema Patrino Ŝiptono estis verŝajne tro mirigitaj por
prikomenti tiun plej lastan indikon de simpleco kaj tial turniĝis
senvorte al la kabanaĉo. La fajron oni rekonsistigis, la viroj
kuŝiĝis antaŭ la pordo kaj, post kelkaj minutoj, dormis.
S-ro Okhursto estis malprofunda dormanto. Ĝis la mateno li vekiĝis
sensentigite kaj malvarmigite. Dum li agitis la mortantan fajron,
la vento, kiu blovis forte nun, alportis al lia vango ion kio ĝin
sensangigis—neĝon!
Li stariĝis eksalte intencante veki la dormantojn, ĉar nepre necesis
ne perdi tempon. Sed turniĝinte al la loko kie Onklo Vilĉjeto kuŝis
antaŭe, li eksciis ke tiu jam foriris. Suspekto saltis al lia cerbo kaj
blasfemo al liaj lipoj. Li alkuris la ejon kie la muloj estis ŝnuritaj;
ili ne plu tieis. La spuroj jam malaperis rapide en la neĝo.
La dummomenta ekscitiĝo revenigis S-ron Okhurston al la fajro kun lia
kutima trankvilo. Li ne vekis la dormantojn. La Naivulo dormis pace,
kun rideto sur lia bonhumora efelida vizaĝo; la virgulino Pinjo dormis
tiel dolĉe apud siaj pli malfortaj fratinoj kvazaŭ prizorgataj de
ĉielaj gvardistoj; kaj S-ro Okhursto, suprentirante sian kovrilon sur
la ŝultrojn, karesis sian liphararon kaj atendis la tagiĝon. Ĝi
alvenis malrapide en la kirliĝanta nebuleto de neĝeroj kiuj blindumis
kaj konfuzis la rigardon. La videbla parto de la pejzaĝo ŝajnis magie
ŝanĝita. Li superrigardis la valon kaj resumis la nunecon kaj la
estontecon en ununura vorto: "Neĝizolitaj!"
Zorga inventaro pri la provizaĵoj, kiuj, feliĉe por la kompanio,
estis staplitaj interne de la kabanaĉo kaj tial eskapis la krimajn
fingrojn de Onklo Vilĉjeto, malkovris la fakton ke, kun prizorgo kaj
prudento, ili kapablus travivi eble dek pluajn tagojn. "Tio estas,"
diris S-ro Okhursto mallaŭte al la Naivulo, "se vi bonvolos nutri nin.
Se ne—kaj eble pli bone estus ke ne—vi povos atendi ĝis kiam Onklo
Vilĉjeto revenos kun provizaĵoj." Pro ia okulta kialo, S-ro Okhursto
malsukcesis devigi sin malkaŝi la friponecon de Onklo Vilĉjeto, kaj
tial li proponis la hipotezon ke tiu vagiradis el la kampadejo kaj
hazarde stampedis la bestojn. Li glitumis averton al la Dukino kaj
Patrino Ŝiptono kiuj, kompreneble, sciis la faktojn de la kabeo de ilia
kamarado. "Ili malkovros la veron pri ni ĉiuj kiam ili malkovros ion
ajn," li aldiris signifoplene, "kaj estas senutile timigi ilin nun."
Toĉjo Simsono ne nur metis sian tutan mondan havaĵaron je la dispono
de S-ro Okhursto, sed ŝajnis ĝui la eblon de ilia deviga izolado. "Ni
havos bonan kampadon dum semajno kaj tiam la neĝo fandiĝos kaj ni
reiros ĉiuj kune." La feliĉiga gajeco de la juna viro kaj la trankvilo
de S-ro Okhursto infektis la aliajn. La Naivulo, helpe de pinarbaj
branĉoj, improvizis pajlaĵon por la sentegmenta kabano kaj la Dukino
direktis Pinjon en la rearanĝo de la internaĵo kun speco de gusto kaj
takto kiu malfermis la bluajn okulojn de tiu provinca knabino ĝis ilia
plej granda etendiĝo.
"Mi s'pozas ke vi alkutimiĝis al bonkvalitaĵoj ĉe Poker-Ebenaĵo,"
diris Pinjo. La Dukino forturniĝis abrupte por kaŝi ion kio ruĝigis
ŝian vangon tra ties profesia koloraĵo kaj Patrino Ŝiptono petis ke
Pinjo ne "babiladu." Sed kiam S-ro Okhursto revenis post laciga serĉado
por la vojeto, li aŭdis la sonon de ĝoja ridado eĥata de la rokoj. Li
haltis, sentante iom da timo, kaj unue, nature, liaj pensadoj turniĝis
al la viskio kiun, prudente, li jam antaŭkaŝis. "Kaj tamen, pro mi ne
scias kiu kialo, tio ne havas viskian sonon," diris la vetludisto. Nur
kiam li ekvidis la flamriĉan fajron tra la ankoraŭ blindiga ŝtormo
kaj la homaron ĉirkaŭ ĝi, li atingis la konvinkon ke temis pri
"taŭga gajeco."
Ĉu S-ro Okhursto kaŝis siajn kartojn kun la viskio kiel ion
malrajtantan eniri libere la komunumon, tio mi malkapablas diri.
Certe estas, laŭ la diraĵo de Patrino Ŝiptono, ke li "ne diris
kartojn solan fojon" dum la vespero. Feliĉe, oni forgesigis la tempon
helpe de akordiono, eligita iom pompe fare de Toĉjo Simsono el lia
pakaĵo. Malgraŭ kelkaj malfacilaĵoj rilate al la manipulado de tiu
instrumento, Pinjo Vudzo sukcesis pluksonigi plurajn malbonvolajn
melodiojn el ties klavoj, akompanate de la Naivulo ludanta paron da
ostaj kastanjetoj. Sed la krona festaĵo de la vespero prenis la formon
de kruda kamparpreĝeja himno kiun la geamantoj, interplektinte la
manojn, kantis kun grandaj seriozo kaj bruo. Mi timas ke ia spita tono
kaj misiista ritmo de ties refreno, anstataŭ ajna pia kvalito, igis
ĝin rapide infekti la ceterajn, kiuj partoprenis finfine en la kantado:
Mi fieras vivi servante la Sinjoron,
Kaj mi celas morti en Lia armeo.
La pinarboj ŝanceliĝis, la ŝtormo kirliĝis kaj skuiĝis super la
mizera homaro, kaj la flamoj de ilia altaro saltis ĉielen, kvazaŭ
simbolante ian voton.
Je noktomezo la ŝtormo mildiĝis, la ruliĝantaj nuboj disapartiĝis
kaj la steloj brilegis forte super la dormanta kampadejo. S-ro Okhursto,
kies profesiaj kutimoj ebligis lin vivi kun la plej malgranda kvanto
da dormado, kvankam dividinte la vaĉon kun Toĉjo Simsono, sukcesis
iel ŝarĝi sin per la pli granda parto de tiu devo. Li pardonpetis al
la Naivulo, dirante ke "ofte li pasigis semajnon sen dormi." "Farante
kion?" demandis Toĉjo. "Pokeron!" respondis Okhursto sentence. "Kiam
viro havas sinsekvon da bonŝanco—nigrula bonŝanco—li ne laciĝas.
La bonŝanco cedas la unua. La bonŝanco," aldiris la vetludisto, "estas
strangaĵego. Vi scias certege pri ĝi nur tion ke ĝi devas ŝanĝiĝi.
Kaj estas ekscii kiam ĝi ŝanĝiĝos kio sukcesigos vin. Ni spertis
sinsekvon da malbonŝanco ekde nia foriro el Poker-Ebenaĵo—vi aperas
ke jen ankaŭ vi enfalas ĝin. Se vi povas daŭre teni viajn kartojn, vi
bonfartos. Ĉar," aldiris la vetludisto, kun ĝoja nerilateco,
"Mi fieras vivi servante la Sinjoron,
Kaj mi celas morti en Lia armeo."
La tria tago alvenis kaj la suno, trarigardante la blankkurtenitan
valon, vidis la forpelitojn dividi sian malrapide malpligrandiĝantan
stokon da provizaĵoj por la matenmanĝo. Estis unu el la propraĵoj
de tiu montara klimato ke ties radioj difuzis amikan varmon sur la
vintran pejzaĝon, kvazaŭ kondolencante bedaŭre pri la pasinteco.
Sed ĝi malkaŝis drivaĵon post drivaĵo da neĝo alte amasigita
ĉirkaŭ la dometaĉo; senespera, senmapa, senspura maro da blanko
etendiĝanta sub la rokaj bordoj al kiuj la forpelitoj ankoraŭ
alkroĉiĝis. Tra la mirinde klara aero la fumo de la kampareca vilaĝo
Poker-Ebenaĵo leviĝis mejlojn for. Patrino Ŝiptono vidis ĝin kaj
ekde malproksima altaĵo de sia roka fortikaĵo, lanĉis en tiu direkto
finan malbenon. Estis ŝia lasta vortvipa entrepreno kaj pro tiu kialo
estis investita je ioma grado da sublimeco. Tio bonfartigis ŝin, ŝi
informis private la Dukinon. "Nur foriri tien kaj sakri, kaj vidi." Tiam
ŝi respondecigis sin pri distradi "la infanon," kiel plaĉis al ŝi kaj
al la Dukino nomi Pinjon. Pinjo ne estis bebino sed tiel pravigi ŝian
maluzon de sakraĵoj kaj maldecaĵoj estis konsolanta kaj genia teorio
de la paro.
Kiam nokto suprenrampis denove tra la ravinoj, la anĉaj notoj de la
akordiono leviĝis kaj falis en nervozaj spasmoj kaj longe tiritaj
anheloj apud la flagretanta kampadfajro. Sed muziko malsukcesis plenigi
la doloregan vakuon postlasitan per malsufiĉaj manĝaĵoj kaj Pinjo
proponis novan distraĵon: rakontadon. Nek S-ro Okhursto nek liaj inaj
kamaradoj deziris rakonti siajn personajn spertojn; tial ankaŭ tiu
propono malsukcesintus sen la farado de la Naivulo. Kelkajn monatojn
antaŭe tiu bonŝancis trovi hazardan ekzempleron de la genia traduko de
Iliado fare de S-ro Popo. Nun li proponis rakonti la ĉefajn eventojn
de tiu poemo—komplete primajstrinte la intrigon sed iom forgesinte
la vortojn—en la aktuala lingvaĵo de Sablo-Baro. Kaj tial dum la
cetero de tiu nokto denove la Homeraj duondioj surtretis la teron. Troja
tirano kaj ruza Greko luktis en la ventoj kaj la grandaj pinarboj de
la ravino ŝajnis riverenci antaŭ la kolero de la filo de Peleo. S-ro
Okhursto aŭskultis kun trankvila kontento. Precipege li interesiĝis
pri la sorto de "Hakilo," kiel la Naivulo persistis nomi la "rapidpiedan
Aĥilon."
Kaj tial, kun malmulte da manĝaĵo kaj multe da Homero kaj akordiono,
tuta semajno superpasis la kapojn de la forpelitoj. Denove la suno
forlasis ilin kaj denove el plumbaj ĉieloj la neĝeroj kribriĝis
sur la teron. Tagon post tago, pli kaj pli proksime ĉirkaŭ ili,
alvenis la neĝa cirklo, ĝis finfine ili rigardis el sia malliberejo
trans drivintajn murojn de blindiga blanko kiuj turegis dudek futojn
super iliaj kapoj. Estiĝis pli kaj pli malfacile replenigi iliajn
fajrojn, eĉ helpe de la falintaj arboj apud ili, nun duone kaŝitaj
en la neĝamasoj. Tamen plendis neniu. La geamantoj forturniĝis de
la morna perpsektivo kaj enrigardis la okulojn unu de la alia, kaj
estis feliĉaj. S-ro Okhursto rezignaciis aplombe pri la perdiĝanta
ludo antaŭ si. La Dukino, pli gaja ol antaŭe, alprenis la taskon
prizorgi Pinjon. Nur Patrino Ŝiptono—antaŭe la plej forta de la
kompanio—ŝajnis malsaniĝi kaj velki. Je noktomezo de la deka tago
ŝi alvokis Okhurston apud sin. "Mi foriras," ŝi diris en voĉo de
plendema malforto, "sed nenion diru pri tio. Ne veku la infanojn. Prenu
la pakaĵon de sub mia kapo kaj malfermu ĝin." S-ro Okhursto faris
tion. Ĝi enhavis la nutraĵojn de Patrino Ŝiptono por la pasinta
semajno, netuŝitajn. "Havigu ilin al la infano," ŝi diris, indikante
la dormantan Pinjon. "Vi malsatmortigis vin," diris la vetludisto. "Tiel
oni nomas tion," diris la virino plendeme, dum ŝi rekuŝiĝis kaj,
turnante la vizaĝon al la muro, forpasis trankvile.
La akordionon kaj la ostojn oni flankenmetis tiun tagon kaj Homeron
oni forgesis. Kiam la kadavro de Parino Ŝiptono estis enterigita en
la neĝo, S-ro Okhursto flankenalvokis la Naivulon kaj elmontris al li
paron da neĝŝuoj kiun li formis el la malnova pakselo. "Estas ankoraŭ
unu ŝanco el cent por savi ŝin," li diris, indikante Pinjon; "sed
ĝi estas tie," li aldiris, fingremontrante Poker-Ebenaĵon. "Se vi
povos alveni tien en du tagoj, ŝi estos savita." "Ĉu kaj vi?" demandis
Toĉjo Simsono. "Mi restos ĉi-tie," estis la abrupta respondo.
La geamantoj sin adiaŭis unu la alian per longa ĉirkaŭbrako.
"Ne ankaŭ vi iras, ĉu ne?" diris la Dukino. "Ĝis la ravino," li
respondis. Li turniĝis subite kaj kisis la Dukinon, lasante ŝian palan
vizaĝon flamruĝa, kaj ŝiajn tremantajn membrojn rigidaj pro miro.
La nokto alvenis, sed ne S-ro Okhursto. Ĝi revenigis la ŝtormon kaj
la kirliĝantan neĝon. Tiam la Dukino, nutrante la fajron, konstatis
ke silente iu amasigis apud la kabanaĉo sufiĉe da hejtaĵo por daŭri
kelkajn pluajn tagojn. Larmoj leviĝis en ŝiaj okuloj sed ŝi kaŝis
ilin al Pinjo.
La virinoj dormis nur malmulte. En la mateno, enrigardante la vizaĝon
unu de la alia, ili legis sian sorton. Neniu parolis, sed Pinjo,
konsentante roli kiel la pli forta, alproksimiĝis kaj ĉirkaŭbrakis la
talion de la Dukino. Ili tenis tiun pozon dum la daŭro de la tago. Tiun
nokton la ŝtormo atingis sian plej grandan koleron kaj, disapartigante
la ŝirmajn pinbranĉojn, invadis la kabanaĉon mem.
Ĝis la mateno ili trovis sin malkapablaj nutri la fajron, kiu iom post
iom formortis. Dum la braĝeroj nigriĝis malrapide, la Dukino rampis
pli proksime al Pinjo kaj rompis la silenton de multaj horoj: "Pinjo,
ĉu vi scipovas preĝi?" "Ne, kara," diris Pinjo, simple. La Dukino, sen
scii precize kial, sentis sin senzorgigita kaj, metinte la kapon sur la
ŝultron de Pinjo, ne plu parolis. Kaj tiel kuŝante, dum la pli juna
kaj pli pura kuŝigis la kapon de sia malpurigita fratino sur sia virga
brusto, ili ekdormis.
La vento mildiĝis, kvazaŭ timante veki ilin. Plumaj neĝdrivaĵoj,
skufaligite de sur la longaj pinbranĉoj, ŝvebis kiel blankflugilaj
birdoj kaj sinkis ĉirkaŭ ili dum ili dormis. La luno, tra la fenditaj
nuboj, rigardis de supre tion kio estis antaŭe la kampadejo. Sed ĉiu
homa malpuraĵo, ĉiu spuro pri tera farado, estis kaŝita sub la
senmakula mantelo subenĵetita kompate de supre.
Ili dormis tiun tutan tagon kaj la sekvintan, nek ili vekiĝis kiam
voĉoj kaj piedpaŝoj rompis la silenton de la kampadejo. Kaj kiam
kompataj fingroj forbrosis la neĝon de sur iliaj palaj vizaĝoj, estis
apenaŭ direble, laŭ la egala paco ripozanta sur ili, kiu estis ŝi kiu
pekintis. Eĉ la Leĝo de Poker-Ebenaĵo rekonis tion kaj forturniĝis,
lasante ilin ankoraŭ kunkuplitaj ĉiun en la brakoj de la alia.
Sed ĉe la enirejo de la ravino, sur unu el la plej grandaj
pinarboj, oni malkovris la duon de trefo pinglitan al la ŝelo per
Bovio-tranĉilo. Ĝi surportis la jenan tekston skribitan krajone per
stabile mano:
SUB ĈI TIU ARBO
KUŜAS LA KORPO
DE
JOHANO OKHURSTO
KIU RENKONTIS SINSEKVON DA MALBONŜANCO
LA 23AN DE NOVEMBRO 1850
KAJ
LIVERIS SIAJN LUDPECOJN
LA 7AN DE DECEMBRO 1850.
Kaj senpulsa kaj malvarma, kun Derinĝero ĉe la flanko kaj kuglo en
la koro, kvankam ankoraŭ aplomba kiel en la vivo, sub la neĝo kuŝis
tiu kiu estis samtempe la plej forta kaj tamen la plej malforta de la
forpelitoj de Poker-Ebenaĵo.