Estis brukonfuzo en Rora-Kampadejo. Ne temis pri batalo, ĉar en 1850
tiaĵo ne estis sufiĉe malkutima por kunvenigi la tutan setlejon. Ne
nur la fosaĵoj kaj pretendejoj estis forlasitaj, sed Tutleo-Nutrovarejo
kontribuis siajn vetludistojn, kiuj, ni memoru, daŭrigis trankvile sian
ludadon en la tago kiam Franca Peĉjo kaj Kanaka Joĉjo sin mortpafis
unu la alian trans la vendotablon de la antaŭĉambro. La tuta kampadejo
troviĝis en kunveno antaŭ kruda kabano ĉe la ekstera limo de la
malplenejo. Interparolado okazis en mallaŭta tono, sed virina nomo
ripetiĝis ofte. Estis nomo sufiĉe konata en la kampadejo: "Ĉerokea
Sanjo."
Eble pli bone estus malmulte paroli pri ŝi. Ŝi estis kruda kaj, ni
timu, ege peka virino. Sed en tiu tempo ŝi estis la sola virino en
Rora-Kampadejo, kaj ĵus tiam kuŝis en malfacilega embaraso, kiam ŝi
plej multe bezonis la flegadon de sia sekso. Diboĉema, forlasita,
nerevalorigebla, ŝi suferis tamen martirecon jam sufiĉe malfacilan
por toleri kiam vualitan per kompata virineco, sed nun teruran en sia
soleco. La praa malbeno surfalis ŝin en tiu origina izoleco devinta
tiel timegindigi la punon de la unua peko. Estis, eble, trajto de la
pentopago de ŝia peko, tio ke, en momento kiam plejmulte mankis al
ŝi la intuiciaj tenereco kaj prizorgo de sia sekso, ŝi renkontis nur
la duonmalestimajn vizaĝojn de siaj masklaj kunestantoj. Tamen kelkaj
el la spektantoj estis, mi opinias, kortuŝitaj per ŝiaj suferadoj.
Sanĉjo Tiptono pensis ke "malfacilas por Sanjo," kaj, primeditante
ŝian kondiĉon, dum momento noble kaj provizore forgesis tion ke li
tenis ason kaj du damojn en sia maniko.
Estos vidate, ankaŭ, ke la situacio estis originala. Mortoj estis
neniel malkutimaj en Rora-Kampadejo, sed naskiĝo estis novaĵo. Homoj
jam estis forsenditaj el la kampadejo efike, definitive kaj sen la eblo
de reveno, sed jen estis la unua fojo ke iu ajn prezentiĝis _ab
initio_. Tial la ekscitiĝo.
"Vi eniru tien, Stuĉjo," diris eminenta civitano konata kiel "Kentuko,"
alparolante unu el la lantantoj. "Eniru tien kaj kontrolu kion vi povas
fari. Vi estas spertulo pri tiaĵoj."
Eble la elekto estis taŭga. Stuĉjo jam estis, en aliaj klimatoj,
la laŭsupoza ĉefo de du familioj; efektive, estis al iu leĝa
senformaleco okaze de la koncernaj eventoj ke Rora-Kampadejo—urbo de
rifuĝo—ŝuldis lian kompanion. La homamaso aprobis la elekton kaj
Stuĉjo estis sufiĉe saĝa por cedi al la plejmulto. La pordo fermiĝis
malantaŭ la porokaza kirurgo kaj akuŝisto, kaj Rora-Kampadejo sidiĝis
ekstere, fumis sian pipon, kaj atendis la rezulton.
La kunvenintaro nombris ĉirkaŭ cent virojn. Unu-du el tiuj estis
efektivaj fuĝintoj de justico, kelkaj estis krimuloj kaj ĉiuj estis
sendisciplinaj. Fizike ili elmontris nenian indikon pri siaj antaŭaj
vivoj kaj karakteroj. La plej ofenda kanajlo havis Rafaelan vizaĝon,
kun abundo da blonda hararo; Okhursto, vetludisto, havis la melankolian
aspekton kaj intelektan abstraktecon de Hamleto; la plej aplomba kaj
plej kuraĝa viro estis alta je nur iom pli ol kvin futoj kaj havis
dolĉan voĉon kaj embarasitan timidan manieron. La termino "kruduloj"
aplikita al ili estis diferencigo pli ol difino. Eble pri la minoraj
detaloj de fingroj, piedfingroj, oreloj, ktp. povas esti ke la kampadejo
iom mankis, sed tiuj malgravaj preterlasoj ne malpliigis ilian agregitan
potencon. La plej forta viro havis nur tri fingrojn sur la dekstra mano;
la plej lerta pafisto havis solan okulon.
Tia estis la fizika aspekto de la viroj disiĝintaj ĉirkaŭ la kabano.
La kabano kuŝis en triangula valo, inter du montetoj kaj rivero. La
sola elirejo estis kruta pado trans la supron de monteto alfrontanta
la kabanon, nun lumigatan de la leviĝanta luno. Eble la suferanta
virino vidis ĝin de la kruda litbenko sur kiu ŝi kuŝis—vidis ĝin
suprenserpentadi kiel arĝenta fadeno ĝis perdiĝi en la supraj steloj.
Fajro de velkintaj pinbranĉoj aldonis gregemecon al la kunveno. Iom
post iom la natura gajeco de Rora-Kampadejo revenis. Vetaĵoj estis
libere proponitaj kaj agnoskitaj pri la rezulto. Tri kontraŭ kvin ke
"Sanjo travivos la aferon;" eĉ ke la infano travivus; flankvetaĵoj pri
la sekso kaj haŭtkoloro de la alvenonta fremdulo. Meze de ekscitita
diskutado ekbruo leviĝis inter tiuj plej proksimaj al la pordo kaj la
kampadejo haltis por aŭskulti. Super la ŝanceliĝado kaj la ĝemado
de la pinarboj, la hasta fluado de la rivero kaj la krepitado de la
fajro, altiĝis akuta plendema krio—krio kiel nenio aŭdita antaŭe en
la kampadejo. La pinoj ĉesis ĝemi, la rivero ĉesis hasti, la fajro
ĉesis krepiti. Ŝajnis ke ankaŭ la Naturo haltis por aŭskulti.
La kampadejo surpiediĝis kvazaŭ solavire! Oni proponis eksplodigi
barelon da pulvo, sed, en konsiderado pri la situacio de la patrino,
pli bonaj konsiloj regis kaj nur kelkaj revolveroj estis pafitaj; ĉar,
ĉu pro la kruda kirurgio de la kampadejo, ĉu pro alia kialo, Ĉerokea
Sanjo sinkis rapide. En la daŭro de sola horo ŝi suprengrimpis, por
tiel diri, laŭ tiu malfacila vojo kondukanta ĝis la steloj, kaj
tiel elpasis Rora-Kampadejon, ĝiajn pekadon kaj honton, por ĉiam.
Mi ne kredas ke la anonco multe ĝenis ilin, krom en spekulativado
pri la sorto de la infano. "Ĉu li povas travivi nun?" oni demandis
Stuĉjon. Tiu respondis dubeme. La sola cetera estaĵo de la sekso kaj
patrina kondiĉo de Ĉerokea Sanjo en la setlejo estis azenino. Okazis
kelke da konjektado pri taŭgeco, sed oni provis la eksperimenton. Tio
estis malpli problema ol la antikva pritrakto de Romulo kaj Remo, kaj
verŝajne egale sukcesa.
Kiam tiuj detaloj estis finaranĝitaj, kio forkonsumis ceteran horon,
la pordo estis malfermita kaj la anticipa viramaso jam formiĝinta en
vicon eniris unu post la alia. Apud la malalta benko aŭ breto, sur kiu
la patrina figuro reliefiĝis severe sub la kovriloj, staris pintablo.
Sur tiu estis metita kandelskatolo, en kiu, vindite en brila ruĝa
flanelo, kuŝis la plej lastatempa alveninto de Rora-Kampadejo. Apud la
kandelskatolo estis metita ĉapelo. Ĝia utiligo baldaŭ indikiĝis.
"Sinjoroj," diris Stuĉjo kun rara miksaĵo de aŭtoritato kaj laŭofica
memkontento,—"Sinjoroj bonvolu enpasi laŭ la antaŭpordo, laŭpasi la
tablon kaj elpasi laŭ la malantaŭpordo. Tiuj volantaj donaci ion ajn
al la orfo trovos oportunan ĉapelon." La unua viro eniris surportante
sian ĉapelon; li senĉapeligis tamen dum li ĉirkaŭrigardis; kaj
tial, malkonsciante, estigis ekzemplon por la sekvinto. En tiaj
komunumoj bonaj kaj malbonaj faroj estas kontaĝaj. Dum la procesio
eniris vice, aŭdiĝis komentoj—kritikoj direktitaj, eble, pli
ĝuste al Stuĉjo, kiel spektaklestro—"Ĉu estas li?" "ege malgranda
specimeno;" "mankas al li koloro;" "ne plu granda ol pistolo." La
donacoj estis egale tipaj: arĝenta tabakujo; Hispana ormonero; mararmea
revolvero arĝente muntita; orspecimeno; belege brodita naztuko de
virino (de Okhursto, la vetludisto); diamanta brustobroĉo; diamanta
ringo (sugestite per la broĉo, kun la komento de la donacinto ke li
"vidis tiun broĉon kaj pliproponis ĝin je du diamantoj"); katapulto;
Biblio (de nekonata donacinto); ora sprono; arĝenta kafkulero (la
inicialoj, mi bedaŭras diri, ne estis tiuj de la donacinto); paro da
tondiloj de kirurgo; lanceto; bankbileto de kvin pundoj de Banko de
Anglio; kaj ĉirkaŭ du cent dolaroj en hazardaj or- kaj arĝenteroj.
Dum tiuj procedoj Stuĉjo estigis silenton tiel senemocian kiel tiu
de la morta virino maldekstraflanke de li, gravecon tiel enigman kiel
tiu de la novnaskiĝinto dekstre de li. Sola evento okazis por rompi
la monotonecon de la stranga procesio. Dum Kentuko kliniĝis super la
kandelskatolo duonscivoleme, la infano turniĝis kaj, en spasmo de
doloro, kroĉis lian palpantan fingron kaj tenis ĝin fikse dum momento.
Kentuko aspektis stulte kaj embarasite. Kvazaŭa ruĝiĝo klopodis
sin fiksi sur lian veterbatitan vangon. "La malbenita kanajleto," li
diris, eligante sian fingron kun, eble, pli da tenereco kaj prizorgo
ol oni povintus juĝi lin kapabla elmontri. Li tenis tiun fingron
iom apartigita disde ties kunuloj dum li eliris kaj kontrolis ĝin
scivoleme. La kontrolo estigis la saman originan komenton pri la infano.
Efektive, li ŝajnis ĝui ripeti ĝin. "Li luktis kun mia fingro," li
rimarkis al Tiptono, elmontrante la membron, "la malbenita kanajleto!"
Estis la kvara horo de la mateno antaŭ ol la kampadejo elektis
kuŝiĝi. Lumo brilis en la kabano kie la vaĉantoj sidis, ĉar Stuĉjo
ne enlitiĝis tiun nokton. Nek Kentuko. Li drinkis liberege kaj rakontis
kun granda entuziasmo sian sperton, findirante senŝanĝe je sia kutima
kondamno de la novalveninto. Tio ŝajnis senzorgigi lin je iu ajn
maljusta akuzo de sentimentaleco, kaj Kentuko havis la malfortojn de la
pli nobla sekso. Kiam la aliaj ĉiuj jam enlitiĝis, li subeniris al
la rivero kaj fajfis mediteme. Tiam li suprenpromenis laŭ la ravino,
preter la kabano, ankoraŭ fajfante kun sinesprima senzorgo. Ĉe granda
ruĝligna arbo li paŭzis kaj resekvis siajn paŝojn kaj novan fojon
preterpasis la kabanon. Vojmeze ĝis la riverbordo li paŭzis denove
kaj tiam revenis kaj frapis je la pordo. Malfermis ĝin Stuĉjo. "Kiel
fartas la afero?" diris Kentuko, rigardante preter Stuĉjo ĝis la
kandelskatolo. "Ĉio trankvilas," respondis Stuĉjo. "Ĉu okazas io
ajn?" "Nenio." Estis paŭza—embarasa—dum Stuĉjo daŭre tenis la
pordon. Tiam Kentuko reprenis la temon de sia fingro, kiun li elmontris
al Stuĉjo. "Luktis kun ĝi,—la damnita kanajleto," li diris, kaj
retiriĝis.
La sekvintan tagon Ĉerokea Sanjo ricevis tian krudan enterigon kian
Rora-Kampadejo pridisponis. Post kiam ŝia kadavro estis konfidita al
la montetdeklivo, la kampadejo estigis ceremonian kunvenon por diskuti
kiel trakti ŝian infanon. Rezolucio adopti lin estis unuanima kaj
entuziasma. Sed tujege estiĝis vigla diskutado pri la maniero kaj
la farebleco de provizi lin per liaj bezonoj. Estis rimarkinde ke
elstariĝis en la debatado neniaj el tiuj ferocaj personecoj kiuj kutime
diferencigis diskutadojn ĉe Rora-Kampadejo. Tiptono proponis ke ili
sendu la infanon al Ruĝ-Hundo—kelkajn kvardek mejlojn for—kie eblus
ekhavi inan prizorgon. Sed la malbonŝanca sugesto renkontis ferocan
kaj unuaniman malkonsenton. Estis evidente ke ricevus eĉ momentdaŭran
aprobon nenia plano devigonta ilin sin senigi je sia nova akiraĵo.
"Krome," diris Toĉjo Rajdero, "tiuj uloj ĉe Ruĝ-Hundo interŝanĝus
lin kaj havigus al ni iun alian." Same kiel en aliaj lokoj, malkredo je
la honesteco de aliaj kampadejoj regis ĉe Rora-Kampadejo.
Ankaŭ la propono alvenigi flegistinon al la kampadejo renkontis
malaprobon. Estis argumentite ke nenia deca virino povus esti konvinkita
akcepti Rora-Kampadejon kiel sian hejmon kaj la parolanto urĝis ke
"ili ne plu volas virinojn de la alia speco." Tiu malĝentila aludo al
la forpasinta patrino, kiel ajn severa ĝi povas ŝajni, estis la unua
spasmo de deco—la unua simptomo de la renasko de la kampadejo. Stuĉjo
proponis nenion. Eble li sentis ioman heziton sin intermeti en la elekto
de ebla sekvonto al sia ofico. Sed kiam pridemandite, li asertis emfaze
ke li kaj "Ĵaninjo"—la besto antaŭe aludita—scipovos kreskigi
la infanon. La propono havis iom originalan, sendependan kaj heroan
karakteron kiu plaĉis al la kampadejo. Stuĉjo estis tenita en ofico.
Oni sendis alvenigi kelkajn necesaĵojn de Sakramento. "Atentu," diris
la kasisto, premante sakon da orpolvo en la manon de la ekspresisto,
"la plej bonaj kiuj haveblas—punto, vi scias, kaj filigranaĵoj kaj
krispoj—damnita estu la kosto!"
Strange estas tion diri, sed la infano travivis. Eble la vigliga klimato
de la montara kampadejo estis kompensado por la materiaj mankoj. La
Naturo alprenis la infanon kontraŭ sian pli larĝan bruston. En tiu
rara atmosfero de la antaŭmontetoj—tiu aero pikodora je balzama
aromo, tiu etera kordialo samtempe stimula kaj ĝojiga—povas esti ke
li trovis manĝaĵon kaj nutraĵon, aŭ subtilan kemion kiu aliigis
lakton de azeno en kalkon kaj fosforon. Stuĉjo emis kredi ke temis
pri tiulasta kaj bona mamnutrado. "Mi kaj tiu azeno," li kutimis diri,
"estas rolintaj kiel patro kaj patrino por li! Vi neniam," li aldiris,
alparolante la senhelpan pakaĵo antaŭ si, "nin perfidu."
Ĝis kiam li estis monataĝa, evidentiĝis la neceso havigi al li
nomon. Antaŭe li estis konata ĝenerale kiel "la Infanĉjo," "la
knabo de Stuĉjo," "la Kojoto" (aludo al liaj voĉaj povoj), kaj
eĉ, laŭ la amatiga diminutivo de Kentuko "la malbenita kanajleto."
Sed tiujn oni konsideris malprecizaj kaj malsufiĉaj kaj finfine
malakceptis reage al alia influo. Vetludistoj kaj aventuruloj estas
ĝeneralregule superstiĉaj kaj iun tagon Okhursto asertis ke la
bebo alportis "bonŝancon" al Rora-Kampadejo. Certe estis ke ili
sukcesis lastatempe. "Bonŝanco" estis la kunkonsentita nomo kun,
por pli granda oportuneco, la prefikso "Toĉjeto." Nenia aludo al la
patrino fariĝis kaj la patro estis nekonata. "Estas pli bone," diris
la filozofia Okhursto, "preni novan disdonon ĉiuflanke. Nomi lin
Bonŝanco kaj survojigi lin ĝuste." Sekve, tago estis rezervita por la
baptoceremonio. Povas imagi la signifon de tiu ceremonio la leganto jam
amasiginta kelkajn pensadojn pri la temerara malpieco de Rora-Kampadejo.
La ceremoniestro estis konata ŝercemulo nomita "Bostono," kaj la okazo
ŝajnis promesi grandegan malseriozecon. Tiu genia satiristo pasigis
du tagojn pretigante burleskaĵon de la preĝeja diservo, kun trafaj
lokaj aludoj. La ĥoron oni trejnis taŭge kaj Saĉjo Tiptono nomiĝis
baptopatro. Sed post kiam la procesio almarŝis la boskon kun muziko kaj
standardoj kaj la infano estis kuŝigita antaŭ falsa altaro, Stuĉjo
antaŭpaŝis la anticipan homamason. "Ne estas mia kondutmaniero fuŝi
ĝojon, knaboj," diris la vireto aserte, okulkontrolante la ĉirkaŭajn
vizaĝojn, "sed frapŝajnas al mi ke ĉi tiu ĉi afero estas iom
malhonesta. Estas iomege maldece rilate al ĉi tiu ĉi bebo primoki
lin en maniero kiun li ne kapablas kompreni. Kaj se necesas ke estu
baptopatroj ĉi tie ĉi, bonvolu diri al mi kiu pli rajtas ol mi
tiel roli." Silento sekvis la deklaron de Stuĉjo. Por honori ĉiujn
humuristojn ni diru ke la unua viro agnoskinte la justecon de tiu
deklaro estis la satiristo, tiel senigite je sia plezuro. "Tamen,"
diris Stuĉjo, rapide, elprofitante sian avantaĝon, "ni ĉi-tieas
por baptoceremonio kaj baptoceremonion ni ekhavos. Mi proklamas vin
Tomaso Bonŝanco, laŭ la leĝoj de Usono kaj Ŝtato Kalifornio, Dio
helpu min." Estis la unua fojo ke la nomo de Dio eldiriĝis alimaniere
ol sakre en la kampadejo. La formo de la ceremonio estis eble eĉ pli
ridindega ol tiu konceptita de la satiristo, sed, strangege, neniu
vidis tion kaj neniu ridis. "Toĉjeto" baptonomiĝis tiel serioze
kvazaŭ sub Kristana tegmento kaj ploris kaj estis konsolita en
ortodoksa maniero.
Kaj tial la laboro de renaskiĝo komenciĝis en Rora-Kampadejo.
Preskaŭ nepercepteble ŝanĝo surfalis la setlejon. La kabano
asignita al "Toĉjeto Bonŝanco"—aŭ "La Bonŝanco," kiel pli ofte
li nomiĝis—elmontris la unua indikojn de plibonigo. Oni tenis
ĝin nepre pura kaj kalkolaktita. Tiam oni provizis ĝin per novaj
tabuloj, toloj kaj tapetpaperoj. La rozligna lulilo—alportite okdek
mejlojn per azeno—"iom mortigis," laŭ la diraĵo de Stuĉjo,
"la ceteran meblaron." Tial la renovigo de la kabano eknecesis. La
viroj alkutimiĝintaj lanti ĉe Stuĉjo por kontroli "kiel fartas La
Bonŝanco" ŝajnis alttaksi la ŝanĝon, kaj, por sin defendi, la
rivala establaĵo Tutleo-Nutrovarejo sin vigligis kaj importis tapiŝon
kaj spegulojn. La reflektoj kiujn tiuj lastaj prezentis pri la fizika
aspekto de Rora-Kampadejo emis efektivigi pli striktajn kutimojn de
persona pureco. Cetere, Stuĉjo trudis specon de kvaranteno al tiuj
aspirantaj la honoron kaj privilegion de tenir "La Bonŝancon." Estis
kruela humiligo por Kentuko—kiu, en la senzorgo de sia granda naturo
kaj la kutimoj de la setlolima vivo, jam komencis konsideri ĉiujn
vestaĵojn kiel duan kutiklon kiun oni forĵetas, kiel serpento sian
haŭton, nur pere de putrado—malricevi la koncernan privilegion pro
kelkaj kialoj de prudenteco. Tamen tia estis la subtila influo de novigo
ke post tio li aperis senmanke ĉiun posttagmezon en pura ĉemizo kun
vizaĝo ankoraŭ brilanta post lavado. Nek oni malatentis moralajn
kaj sociajn sanitarajn leĝojn. "Toĉjeton", kiu devis pasigi sian
tutan ekziston en persista klopodo ripozi, bruo ne ĝenu. La kriadon
kaj hurladon gajnintan al la kampadejo ĝian malfeliĉan titolon oni
malpermesis en la aŭdkampo de Stuĉjo. La viroj interparolis en
flustroj aŭ fumis en Indiana seriozeco. Sakradon oni ĉesigis laŭ
subkompreno en tiuj sanktaj lokoj, kaj ĉie tra la kampadejo la viroj
flankenlasis popularan formon de sakraĵo tekstantan "Damnite estu
la bonŝanco!" kaj "Malbenu la bonŝancon!", konsiderante ĝin havi
novan personan signifon. Voĉa muziko ne estis interdiktita, ĉar
oni juĝis ĝin havi mildigan trankviligan kvaliton, kaj iu kanto,
kantate de "Militulo Jaĉjo," Angla maristo, el la Aŭstraliaj kolonioj
de Ŝia Reĝina Moŝto, estis ege populara kiel lulkanto. Ĝi estis
funebra rakonto pri la heroaĵoj de "la Aretuzo, Sepdek-kvar," en
dampita minora tonalo, finiĝante je daŭrigata mortanta falo je la
fermo de ĉiu refreno, "Sur ŝi-i-i-po Aretuzo." Estis bela spektaklo
vidi Jaĉjon tenantan La Bonŝancon, ruliĝantan de flanko al flanko,
kvazaŭ kun la moviĝado de la ŝipo, kaj lulkantantan tiun militflotan
kanzoneton. Aŭ pro la stranga ruliĝado de Jaĉjo aŭ pro la longo de
lia kanto—ĝi ampleksis naŭdek stancojn kaj estis daŭrigita kun
konscienca intenco ĝis la amara fino—kutime la lulkanto estigis
la deziritan efikon. En tiaj momentoj la viroj kuŝis plenlonge sub
la arboj, en la dolĉa somera krepuskolumo, fumante siajn pipojn,
sorbante la melodiajn eldiraĵojn. Malpreciza ideo ke tio estis kampara
feliĉo trapenetris la kampadejon. "Ĉi tiu ĉi specaĵo," diris la
orient-Londonano Simonzo, sin apogante mediteme surkubute, "estas
paradiza." Tio memorigis al li Grenviĉon.
Kutime, en la longaj someraj tagoj, La Bonŝanco estis portita al
la ravino el kiu fontis la ora trezoro de Rora-Kampadejo. Tie, sur
kovrilo sternita sur pinarbaj branĉoj, li kuŝis dum la viroj laboris
sube en la fosaĵoj. Lastatempe oni faris krudan klopodon ornami tiun
laŭbon per floroj kaj dolĉodoraj arbustoj kaj kutime iu portis al li
bukedon da loniceroj, azaleoj aŭ la pentritaj floroj de Las Mariposas.
Subite la viroj konsciis pri tio ke beleco kaj signifo enestis tiujn
neniaĵojn kiujn dum tiom longa tempo ili tretis senzorge subpiede.
Brila glimfloko, bunta kvarcero, helkolora ŝtoneto el la rojfundo,
beliĝis al okuloj tiele malobstrukcitaj kaj plifortigitaj, kaj senmanke
flankenmetiĝis por "La Bonŝanco." Estis mirinde vidi kiom la arbaretoj
kaj montetdeklivoj liveris da trezoraĵoj kiuj "taŭgus por Toĉjeto."
Ni esperu ke Toĉjeto, ĉirkaŭate de tiaj ludiloj kiajn neniam antaŭe
infano ricevis el felando, estis kontenta. Li aspektis sekure feliĉe,
kvankam li elmontris infanan seriozecon kaj, en siaj rondaj grizaj
okuloj, mediteman lumon kiuj, foje, maltrankviligis Stuĉjon. Li estis
ĉiam traktebla kaj kvieta kaj estas raportite ke foje, elrampinte sian
"tenejon"—heĝon de interplektitaj pinbranĉoj ĉirkaŭantan lian
liton—li falis trans la taluson sur sian kapon en la malmolan teron
kaj restis kun siaj makulaj kruroj en la aero en tiu pozo dum almenaŭ
kvin minutoj kun rezoluta graveco. Senmurmure li malimplikiĝis. Mi
hezitas registri la multajn ceterajn ekzemplojn de lia saĝeco kiuj
baziĝas, bedaŭrinde, sur la asertoj de antaŭjuĝaj amikoj. Kelkaj el
tiuj ne estis sen nuanco de superstiĉo. "Mi suprengrimpis ĵuse laŭ
la taluso," diris Kentuko, iun tagon, en stato de senspira ekscitiĝo,
"kaj damnita estu mia haŭto se li ne paroladis al blugarolo sidanta
sur liaj genuoj. Jen ili estis, tiel liberaj kaj gregemaj kiel plaĉus
al vi mem esti, interbabilante kvazaŭ du samtigaj ĉerizoj." Tamen,
ĉu li rampis trans la pinbranĉojn, ĉu li kuŝis pigre surdorse
palpebrumante al la folioj super si, al li la birdoj kantis, la sciuroj
babiladis kaj la floroj malfermiĝis. La Naturo estis lia flegistino kaj
kunludantino. Por li ŝi lasis gliti inter la folioj orajn faskojn de
sunlumo kiu falis ĵus en lian manatingon; ŝi sendis nomadajn ventetojn
por viziti lin kun la balzamo de laŭro kaj rezinecaj gumoj; al li la
altaj ruĝlignaĵoj kapneis amike kaj dormeme, la burdoj zumis kaj la
frugilegoj grakumis dormigan akompanon.
Tia estis la ora somero de Rora-Kampadejo. Tiuj estis "monhavaj
tempoj"—kaj la bonŝanco estis kun ili. La pretendejoj liveris
abundege. La kampadejo ĵaluzis pri siaj privilegioj kaj rigardis
suspekte fremdulojn. Enmigrado estis malinstigita, kaj, por
pliperfektigi sian izoladon, ili taŭge akaparis la teron ĉe
ambaŭ flankoj de la montomuro ĉirkaŭanta la kampadejon. Tio, kaj
reputacio por elstara kapablo kun la revolvero, tenis la apartecon de
Rora-Kampadejo netuŝebla. La ekspresisto—ilia sola ligilo kun la
ĉirkaŭanta mondo—raportis foje mirindajn rakontojn pri la kampadejo.
Li diradis: "Ili havas straton jen supre en 'Rora' kiu superkuŝus
iun ajn straton de Ruĝ-Hundo. Ili havas grimpoplantojn kaj florojn
ĉirkaŭ siaj domoj, kaj ili lavas sin dufoje ĉiutage. Sed ili traktas
fremdulojn ege malamikeme kaj ili kultadoras 'Inĝianan' bebon."
Kun la prospero de la kampadejo alvenis deziro por cetera plibonigo.
Estis proponite konstrui hotelon en la venonta printempo kaj inviti
unu-du decajn familiojn ekloĝi tie por la bono de "La Bonŝanco,"—kiu
povus profiti eble de ina kamaradeco. Pri la ofero kiun tiu koncedo al
la sekso trudis al tiuj viroj, kiuj estis feroce skeptikaj pri ties
ĝeneralaj virto kaj utileco, oni povas doni konton nur per ilia kareco
pri Toĉjeto. Kelkaj daŭre rezistis. Sed la decidon oni ne povus
efektivigi antaŭ tri monatoj, kaj la malplimulto cedis timide esperante
ke okazus io por malebligi tion. Kaj okazis io, jes ja.
La vintron de 1851 oni memoros longan tempon en la antaŭmontoj. La
neĝo kuŝis profunde sur la montaro kaj ĉiu montara rivereto fariĝis
rivero kaj ĉiu rivero fariĝis lago. Ĉiu ravino kaj ĉiu ravineto
aliiĝis en tumultan akvovojon kiu subenplonĝis laŭ la montetdeklivoj,
malstarigante gigantajn arbojn, disĵetante siajn drivaĵojn kaj
rubojn laŭ la ebenaĵon. Ruĝ-Hundo jam estis inundita dufoje kaj
Rora-Kampadejo ricevis antaŭaverton. "Akvo enmetis la oron en tiujn
ravinojn," diris Stuĉjo; "ĝi estis ĉi tie ĉi antaŭe kaj ĝi estos
ĉi tie ĉi denove!" Kaj tiun nokton Norda-Forkiĝo ekstersaltis
subite siajn bordojn kaj enhastis balailmove la triangulan valon de
Rora-Kampadejo.
En la konfuzo de impetaj akvoj, frakasantaj arboj kaj krepitanta ligno,
kaj la malhelo kiu ŝajnis flui kun la akvo kaj forbloki la belan valon,
nur malmulton oni povis fari por rekunigi la disigitan kampadejon. Kiam
la matenon sin anoncis, la riverborda kabano de Stuĉjo estis for.
Pli supre laŭ la ravino oni malkovris la korpon de ties malbonŝanca
proprietanto; sed la fieraĵo, la espero, la ĝojo, la Bonŝanco de
Rora-Kampadejo malaperintis. La viroj revenis kun malfeliĉaj koroj kiam
krio ekde la bordo revokis ilin.
Estis helpboato de sube laŭ la rivero. Ili trovis, ili diris, viron kaj
infanon, preskaŭ ellacigitajn, ĉirkaŭ du mejlojn sube. Ĉu iu konis
ilin, kaj ĉu ili apartenis ĉi tie?
Necesis nur ekrigardo por elmontri al ili Kentukon kuŝantan tie, kruele
premrompitan kaj kontuzitan, sed ankoraŭ tenantan en siaj brakoj
la Bonŝancon de Rora-Kampadejo. Dum ili kliniĝis super la strange
malsamaspektan paron, ili konsciis ke la infano estis malvarma kaj
senpulsa. "Li estas morta," diris unu. Kentuko malfermis la okulojn.
"Ĉu morta?" li ripetis, feble. "Jes, kara ulo, kaj ankaŭ vi mortas."
Rideto lumigis la okulojn de la forpasanta Kentuko. "Mi mortas," li
ripetis, "li forportas min kun si,—diru al la knaboj ke mi havas la
Bonŝancon kun mi nun;" kaj la forta viro, alkrociĝante al la delikata
bebo kvazaŭ laŭraporte dronanta viro alkroĉiĝas al pajlo, fordrivis
en la ombran riveron kiu fluas eterne en la nekonatan maron.