Eer tien tien [300]. De Koning wilde zijn reine, onschuldige dochter
alleen ten huwelijk geven aan den man, die zonder dat het hem kwaad
deed, een mand vol pepers* kon opeten. De pepereter mocht zelfs geen
lucht happen, om den mond af te koelen, als de pepers hem brandden. Aan
alle mannen van zijn gansche rijk stond de Koning toe, te trachten op
die wijze de prinses tot vrouw te krijgen, maar zij, wier pogingen
mislukten, zouden onmiddellijk ter dood gebracht worden. En deze
gevaarlijke voorwaarde schrikte iedereen af, waarom men algemeen
geloofde, dat de prinses haar leven lang ongehuwd zou blijven.
Toch was er één, die moedig de peperproef wilde doorstaan, teneinde met
de prinses te kunnen trouwen. Deze was Ba’ [301] Anansi.
Hij ging naar het paleis, teneinde den Koning zijn voornemen mede te
deelen.
Maar vóór de poort van het paleis gekomen, begon hij met den mond een
zuigende beweging te maken, net als iemand doet, die door het gebruik
van pepers den mond gebrand heeft. Ook in bijzijn van den Koning bleef
Anansi deze beweging herhalen, waarmeê hij wou doen uitkomen, dat dit
zoo een gewoonte van hem was.
Toen de Koning vernam, waarvoor Ba’ Anansi gekomen was, zei hij
minachtend: „nu al sta je zoo „sssh”, „sssh” te maken, wat zal je
straks doen, als je pepers eet?”
Ba’ Anansi verklaarde hierop: „daar moet U niet op letten, mijn Koning,
want het is een oude gewoonte van mij, die ik door het vele peper eten
aangeleerd heb”.
De Koning gebood daarna zijn ondergeschikten, een groote mand met
pepers te brengen, waarna hij Ba’ Anansi verlof gaf, met de proef te
beginnen. Ba’ Anansi zette zich ook naast de mand neêr en het gelukte
hem, al de pepers daarin op te eten. Natuurlijk brandden de pepers
hevig en koelde hij ook voortdurend den mond af met frissche lucht, zoo
„sssh, sssh”. Maar telkens als de Koning dit opmerkte, beweerde Ba’
Anansi, dat het zijn oude gewoonte was, gelijk hij reeds gezegd had.
Ook werkten de pepers slecht op Ba’ Anansi’s spijsvertering, zoodat hij
zich dikwijls moest verwijderen. Het gevolg van al dat pepereten was,
dat Anansi een hevige darmontsteking kreeg en de endeldarm voor een
deel uit zijn lichaam trad en veel geleek op een groot, rood gezwel.
Ba’ Anansi liet den Koning niets van dit alles merken. Hij zei slechts,
dat de peperproef hem zijn gewoonte om zoo „sssh, sssh” te maken,
geheel had afgeleerd, en dat hij er ook een grooten afkeer van pepers
door had gekregen, waarom hij ze nooit meer zou eten. De Koning vond
dit zeer begrijpelijk; hij prees Ba’ Anansi als den moedigsten man van
het land. Hij gaf hem met pleizier zijn dochter ten huwelijk en een
rijken bruidschat.
Na het huwelijk bracht Ba’ Anansi de prinses naar zijn woning, die hij
met ’s Konings geld zoo weelderig mogelijk had ingericht. En daar deed
hij al wat zijn koninklijk vrouwtje maar verlangde. Zij leefden dan ook
geruimen tijd gelukkig met elkander.
Doch Ba’ Anansi ging elken morgen vóór zonsopgang uit en keerde niet
eerder weêr, dan wanneer de zon reeds hoog aan den hemel stond.
Als de prinses informeerde, waar hij was geweest, antwoordde Ba’ Anansi
steeds ontwijkend en gaf hij tevens te kennen, dat hij niet wou
nagegaan worden.
Door nieuwsgierigheid gedreven, volgde de prinses op zekeren morgen Ba’
Anansi ongemerkt op diens geheimzinnigen tocht, ten einde hem te
bespieden. Ba’ Anansi liep regelrecht naar het zeestrand en beklom daar
een hoogen rots, waar hij zich uitkleedde en zijn zitvlak naar de
opkomende zon toekeerde, ten einde de verzwering zoo te kunnen genezen.
Nauwelijks had de prinses het groote, roode gezwel in de zon zien
schitteren, of zij riep van schrik: „Mijn Jezus [302], Ba’ Anansi, wat
is er met je gebeurd?”—Op het hooren hiervan schrok Ba’ Anansi hevig,
want hij dacht, dat de prinses met haar gegil zijn gebrek zou bekend
maken en men zou gaan zoeken, hoe hij er aan gekomen was.
Haastig kleedde Anansi zich weêr aan, klom van den rots en voegde zich
schijnbaar kalm bij de prinses, zeggende: „Wat doe je zoo doen, mijn
prinsesje, wil je voor niemendal de geheele buurt in opschudding
brengen met je gegil?”
De prinses verklaarde toen, dat zij bij het zien van het groote, roode
gezwel hevig geschrokken was en dacht, dat hem een ongeluk was
overkomen. Anansi antwoordde: „maar mijn schat, als een man groot is,
moet zijn zitvlak er zoo uitzien; vraag het maar aan je vader, als je
me niet gelooft”. Hij bezat intusschen de zekerheid, dat Zijne
Majesteit op reis was.
De prinses, die niet wist, dat de Koning afwezig was, begaf zich naar
het paleis, ten einde haar vader te vragen, of Anansi wel de waarheid
had gesproken.
Nauwelijks was zij verdwenen, of Ba’ Anansi nam een korteren weg door
het bosch naar ’s Konings woning, waar hij vóór zijn vrouw aankwam.
Als schoonzoon van den Koning liet men Ba’ Anansi overal in het paleis
toe, zoodat hij zonder moeite in ’s Konings slaapkamer kwam. Daar ging
hij op het bed liggen en bedekte zijn geheele lichaam met dekens,
behalve de roode plek in kwestie, die duidelijk te zien was.
Toen begon hij het gesnork van den Koning na te bootsen. Anansi wist,
dat de Koning er een hekel aan had, in den slaap gestoord te worden en
dat zijn vrouw dit, uit eerbied voor haar vader, ook niet zou doen.
Zoo wachtte Ba’ Anansi op de prinses. Deze trad even later ook de kamer
binnen, waar zij hardop tot zich zelf sprak, zóó dat Ba’ Anansi het
duidelijk verstond: „Ach, mijn vader slaapt, maar kijk, hij heeft net
zulk een roode plek als Ba’ Anansi. Ik behoef hem niet wakker te maken.
Anansi had dus gelijk en ik zal hem verontschuldiging moeten vragen
voor mijn wangedrag”.—Zoodra de prinses zich verwijderd had, sprong Ba’
Anansi het bed uit, kleedde zich aan en snelde langs den korteren weg
naar huis terug, waar hij voor het venster plaats nam.
Na een poosje kwam de prinses aanzetten en vroeg hem weenend om
vergiffenis. „Vergeef mij, mijn schat Ba’ Anansi, dat ik je gewantrouwd
heb, ik zal het nooit meer doen, maar in mijn onschuld heb ik niet
kunnen gelooven, dat dit zoo bij alle mannen was.”
Daarop beloofde Ba’ Anansi zijn prinses te zullen vergeven, mits zij
den Koning niets van het voorgevallene vertelde. Het paste een dochter
niet, met den vader over zulke dingen te spreken. De prinses zwoer
daarop, dat zij geen woord meer over het gebeurde zou reppen.
Toen omhelsde Ba’ Anansi zijn prinses en het geschil werd zoo in der
minne opgelost.