La repaciĝo kun la amanto ŝajne preskaŭ ankoraŭ pli efikis, por
sanigi la kantistinon, ol la plej lerte kunmetitaj tizanoj de ŝia
kuracisto. Ŝia farto en la sekvintaj tagoj videble pliboniĝis, kaj
baldaŭ ŝi estis tiom resanigita, ke ŝi povis ekster la lito
akcepti la vizitojn de siaj kunsentemaj amikoj. La ŝanĝiĝon de
ŝia farto supozeble estis ĝisatendinta la polica direktoro, por
plue esplori la aferon. Li estis viro vidanta ĉion kaj zorganta pri
ĉio, kaj la famo pri li diris, ke ne facile iu sin forsavis, kiun
li ekcelis, eĉ se li forestus centkelke da mejloj. La medicina
konsilanto sciigis al li la historion de la kantistino; poste li
ankoraŭ plue interkonsiliĝis kun barono Martinow kaj eksciis
kelkajn aferojn, kiuj ŝajnis al li tre interesaj. La ŝtatsendito
antaŭ nelonge konfesis al li, ke li uzis la aferon pri la juna
Bianetti kiel okazon, por raporti al la estraro pri la krima vivado
de la chevalier de Planto. Li ne preterlasis prezenti en ĝusta lumo
precipe la cirkonstancon, ke tiu kompatinda infano verdire estis
vendata. Tiu malbonfama domo baldaŭ poste estis malestablata de la
polico, kaj la barono tion ŝajne aljuĝis ĉefe al siaj klopodoj pri
la afero. Ankaŭ li aŭdis pri la morto de la chevalier, sed opiniis
same kiel la polica direktoro, ke tio estas nur artifiko, por ke li
povu des pli sendanĝere daŭrigi sian metion; ĉar ambaŭ ne dubis,
ke la provo mortigi la kantistinon, povas esti farita nur de tiu
terura homo. Sed kiel malfacile estis, sekvi la postsignaron de tiu
mortigisto! El la fremduloj tiam restadintaj en B. laŭ la certigo
de la direktoro ĉiuj estis nesuspektindaj; nur du cirkonstancoj
povis konduki al ia rezultaĵo: La naztuko trovita en la ĉambro de
Bianetti povis ebligi la malkovron, se ie oni vidis similan; tial
plej preciza priskribo de ĝi estis en la manoj de ĉiuj kudristinoj
kaj lavistinoj, kiuj en B. kutimis zorgi pri la tolaĵo de la
fremduloj. Plue la direktoro opiniis supozebla pro psikologiaj
kaŭzoj, ke dua atenco kontraŭ la vivo de la kantistino sekvos,
nome en la kazo, ke la mortigisto ankoraŭ restadas proksime.
Pro tio la polica direktoro, tuj kiam la kantistino reakiris siajn
fortojn, akompanis doktoron Lange ĉiufoje, kiam li vizitis ŝin; tie
oni priparolis kelkajn aranĝojn, kelkaj ŝajnis bonaj, sed ne facile
efektivigeblaj, kelkaj estis tuj malakceptataj. Giuseppa mem fine
ekhavis penson, kiu al la du viroj ŝajnis tre taŭga. "La doktoro",
ŝi diris, "permesis al mi, ree eliri; se li permesas, ĉe la lasta
maskobalo de la karnavalo mi unue reaperus inter la homoj; estas
por mi alloge, tie montri min la unuan fojon, tie komenciĝis mia
malfeliĉo. Se ni zorgos, ke tio fariĝu sufiĉe konata en B., kaj se
la chevalier ankoraŭ estas ĉi tie, mi estas firmege konvinkita, ke
sub ia masko li sin ree alŝovos al mi. Li sin ja gardos paroli, li
per nenio perfidos sin, sed siajn atencojn kontraŭ mia vivo li ne
ĉesigos, kaj mi pretendas, ke mi povas rekoni lin inter mil aliaj.
Lia grando, lia figuro, kaj antaŭ ĉio liaj okuloj lin rekonigos al
mi. Kion vi opinias, sinjoroj?"
La projekto ŝajnis tre taŭga. "Mi volus veti", la direktoro diris,
"ke sciiĝinte vian venon li ne restos for de la balo, eĉ nur por
vidi la objekton de sia venĝo kaj doni novan nutraĵon al sia
furiozo. Cetere mi pensas, ke vi ne metu maskon antaŭ vian vizaĝon,
li tiam des pli facile rekonos vin, des pli facile proksimiĝos al vi
kaj enkaptiĝos; mi metos kelke da fortikuloj en domenojn kaj ilin
donos al vi kiel eskorton; tuj, kiam vi faris signon, la ruzulo estos
kaptita."
Babette, la ĉambristino de la kantistino dum tiu interparolo estis
al- kaj reirinta; ŝi estis aŭdinta, ke ŝia mastrino decidis,
eltrovi la mortigiston aŭ liajn helpantojn, ŝi eĉ opiniis, ke ŝi
ŝuldas al si mem, laŭ povo kunhelpi por tiu malkovro. Tial ŝi
ŝtelatendis la direktoron, kuraĝiĝis kaj diris, ke ŝi jam antaŭ
nelonge atentigis la doktoron pri cirkonstanco, kiu povus konduki al
malkovro, sed ke li ŝajne neniel atentas pri tio.
"Nenia cirkonstanco ĉe tiaj okazaĵoj estas tro malgrava, karulineto
mia", la policulo respondis; "se vi scias ion—"
"Mi preskaŭ opinias, ke signora estas tro diskreta kaj iom hezitas
paroli; kiam ŝi ricevis la pikon kaj svenis en miaj brakoj, ŝia
lasta ĝemeto estis—Bolnau."
"Ĉu vere?", la direktoro iom kolere kriis, "kaj pri tio oni ĝis nun
silentis al mi? Pri tiel grava cirkonstanco; ĉu vi do aŭdis ĝuste,
ĉu Bolnau?"
"Per mia honoro", la knabino diris kaj konfirme metis la manon al la
koro. "Bolnau, ŝi diris kaj tiel dolore, ke mi ne pensas alie, ol ke
tio estas la nomo de la atencinto; sed, mi petas, ne perfidu min!"
La direktoro havis la principon, ke neniu homo, kiel ajn honeste li
aspektas, estas tro bona por krimo. La komerca konsilanto Bolnau, kaj
alian li ne sciis en tiu urbo, ja estis konata de li kiel bonorda
viro, sed—ĉu ne ekzistis ekzemploj, ke ĝuste tiaj homoj, kiuj
antaŭ la publiko ŝajnas neriproĉeblaj, plej klopodigas la
juĝistaron? Ĉu li ne povis agi konsente kun tiu chevalier de
Planto? Tiel meditante li iris sian vojon kaj proksimiĝis al la
Larĝa strato; li ekmemoris, ke en tiu tempo la komerca konsilanto
kutimas promeni tie, kaj decidis, iom sondi lin. Efektive, jen li
alvenis sur la strato; li salutis dekstren, li salutis maldekstren,
li ĉiumomente parolis kun konato, li ridetis al si irante pluen kaj
ŝajnis gaja kaj bonhumora. Li estis proksimume ankoraŭ kvindek
paŝojn for de la direktoro, kiam li ekvidis tiun; li paliĝis,
turnis sin kaj volis eniri flankan straton. "Suspektiga, tre
suspektiga cirkonstanco!", la direktoro pensis, postkuris lin, kriis
lian nomon kaj igis lin halti. La komerca konsilanto havis kompatigan
vidiĝon, per kavaj sonoj li eligis: "_Bon jour, bon jour!_"[24];
li ŝajne volis rideti, sed la okuloj pleniĝis per larmoj, kaj lia
vizaĝo konvulsie ŝanĝiĝis; liaj genuoj tremis, liaj dentoj
aŭdeble klakis.
"Ej, ej, vi nun tre malofte montras vin. Jam de kelke da tagoj mi ne
vidis vin preteriranta mian fenestron; vi ŝajne ne tute bone
fartas?", la direktoro kun pika rigardo aldonis. "Vi estas tiel pala,
ĉu vi estas malsana?"
"Ne—ĝi estas nur malgranda frostotremo—mi efektive dum kelke da
tagoj estis malsaneta, sed dank' al Dio mi nun pli bone fartas."
"Ĉu vere? Vi estis malsaneta?", la alia plue demandis. "Tion mi
apenaŭ pensis; mi opiniis, ke ankoraŭ antaŭ kelke da tagoj ĉe la
maskobalo mi vidis vin tre vigla."
"Jes, estas vere; sed tuj en la sekvinta tago mi devis enlitiĝi;
revenis miaj atakoj, sed nun mi estas tute resaniĝinta."
"Nu, tiam vi ne preterlasos, viziti la sekvontan maskobalon; ĝi
estas la lasta kaj onidire fariĝos tre brila; mi esperas, ke mi
vidos vin tie; intertempe adiaŭ, sinjoro komerca konsilanto!"