"Mi ne preterlasos veni!", la komerca konsilanto Bolnau kun mizeraj
mienoj kriis post li. "Li havas suspekton!", li diris al si. "Li
scias pri la vorto de la kantistino. Onidire ŝi ja resaniĝis; sed
ĉu la suspekto ne povas diskreski en la koro de tiu policano? Ĉu li
ne povas pro suspekto observigi min? La sekreta polico persekutos
min; ĉiupaŝe mi vidos ruzajn fremdajn vizaĝojn. Mi nenion plu
povos diri, tuj ĝi estos raportata, signifklarigata; mi fariĝos, ho
Dio en la ĉielo, mi fariĝos malkvieta, danĝera individuo; kaj
tamen mi vivis pace kaj senmalice kiel Vilhelmo _Tell_ en la
kvara akto!"
Tiel la malfeliĉa Bolnau parolis al si mem; lia angoro kreskis, kiam
li pensis pri la suspektiga demando koncerne la sekvontan maskobalon.
"Li certe opinias, ke mi ne kuraĝos proksimiĝi al la kantistino,
pro malpura konscienco; sed mi devas iri tien, mi devas forigi
lian suspekton! Kaj tamen—ĉu proksime de ŝi ne atakos min
tremado, ĝuste ĉar li povas pensi, ke mi tremos pro riproĉoj de
l'konscienco kaj pro timo?" Li turmentis sin per tiuj imagoj, ili
dum tutaj tagoj okupis lin; li rememoris, ke fama aŭtoro pruvis
en speciala publikaĵo, ke oni povas timi la timon, kaj ĝuste tio
ŝajnis al li okazi pri li mem. Sed li sentis, ke li devas kuraĝiĝi
kaj iri renkonte al la danĝero. Li alportigis de la maskopruntisto
la luksan veston de la paŝaho de _Janina_; li ĉiutage surmetis ĝin
kaj sin ekzercis antaŭ granda spegulo, tute egalpeze elrigardi
el sia masko. El sia negliĝo li faris pupon kaj sidigis ĝin
sur seĝo; ĝi prezentis kantistinon Bianetti: li kiel paŝaho
ĉirkaŭiris ŝin, alproksimiĝis kaj diris: "Mi senlime ĝojas, ke
mi vidas vin tiel laŭdezire bonfarta." En la tria tago li jam povis
tute sen tremo reciti sian lecionon, tial li taskigis al si ion pli
malfacilan. Li volis esti tre ĝentila kaj egalpeza kaj proponi al
ŝi teleron kun bombonoj kaj punĉo. Li ekzercis sin per glaso da
akvo, kiun li metis sur teleron. En la komenco ĝi terure tintis
en lia mano; sed ankaŭ tiun malfortecon li venkis, li eĉ provis
sufiĉe gaje diri ĉe tio: "Estimata, ĉu vi ne deziras iom da punĉo
kaj kelke da bombonoj?" Li bonege sukcesis; nenia mortemulo lin vidos
tremanta, li pensis. _Ali_, la paŝaho de Janina, sentis en si
kuraĝon, malgraŭ sia timo, viziti la maskobalon.
La medicina konsilanto Lange ne cedis al iu alia la rajton, por la
unua fojo la resaniĝintinon ree konduki inter la homojn. Ŝi volonte
konsentis; ĉar per sia fidela flegado, per la patra zorgemo, kun kiu
li klopodis pri ŝi, li ja akiris la rajton pri ŝia plej arda
dankeco. Do li venis kun ŝi al la balfesto kaj ŝajne ne malmulte
vantiĝis pri sia loko flanke de la bela, interesa knabino. La
loĝantoj de B. estas strangaj homoj. En la unuaj tagoj oni malbone
parolis pri la kantistino, de la plej elegantaj salonoj ĝis
en la bierejaĉoj; sed kiam gravaj viroj protektis ŝin, kiam
respektataj sinjorinoj ŝin publike defendis, oni akomodiĝis al la
cirkonstancoj, kaj la B...anoj kortuŝite de la sorto de l'kompatinda
infanino vagadis en la stratoj kaj preskaŭ mortis pro raviteco,
ke ŝi resaniĝis. Kiam ŝi eniris en la ĉambregon, ĉiuj ŝajne
atendis nur ŝin, kiel la reĝinon de l'festo; oni aklamis ŝin kaj
ĝojbruis, oni klakfrapis la manojn kaj kriis "brave!", kvazaŭ ĵus
prosperis al ŝi plej malfacilaj voĉruladoj. Ankaŭ la medicina
konsilanto ricevis sian parton de la aklamo: "Vidu, jen li", ili
kriis, "jen lerta viro, tiu savis ŝin."
La kantistino estis ĝoje emociita de tiu aklamo de l'homamaso;
afekciite de la murmurado de l'gratulantoj ŝi eĉ preskaŭ forgesis,
ke ankoraŭ pli serioza celo ŝin kondukis en tiun ĉambregon; sed la
kvar fortikaj domenuloj proksime post ŝi sekvantaj kaj la demandoj
de la kuracisto, ĉu ŝi ankoraŭ ne ekvidis la grizajn okulojn de la
chevalier, ree kaj ree memorigis ŝin pri ŝia intenco. Ŝi mem kaj
la kuracisto ne estis pretervidintaj, ke longa, malgrasa turko (en B.
oni nomis lian kostumon paŝaho Ali), konstante prempuŝas sin
proksimen al ŝi; kaj kiom ajn da fojoj la amasa moviĝo de la
maskuloj forŝiris lin, ĉiam li denove estis ĉe ilia flanko. La
kantistino puŝetis la kuraciston kaj montris per la okuloj al la
paŝaho. Li respondis ŝian okulsignon kaj diris: "Mi jam antaŭ
longe rimarkis lin." La paŝaho proksimiĝis per nefirmaj paŝoj; la
kantistino pli forte kroĉiĝis al la brako de Lange; li nun estis
tute proksime—rigidaj, grizaj okuloj elrigardis el la masko kaj
kava voĉo diris al ŝi: "Mi senlime ĝojas, ke mi vidas vin tiel
laŭdezire bonfarta." La kantistino timigite deturnis sin kaj ŝajne
skuetiĝis; ankaŭ la maskulo ĉe tiu vido tremante forturnis sin kaj
malaperis en la homamaso. "Ĉu tio estas li?", la medicina konsilanto
ekkriis. "Ekregu vin, nun estas necese, agi trankvile kaj ĉielzorge;
ĉu vi opinias, ke estas li?" "Ankoraŭ mi tion ne certe scias", ŝi
respondis, "sed mi opinias, ke mi rekonas liajn okulojn."
La medicina konsilanto ordonis al la kvar domenuloj, ke ili streĉe
atentu tiun paŝahon, kaj kun la sinjorino iris pluen. Sed apenaŭ li
faris kelke da paŝoj tra la ĉambrego, kiam reaperis la turko; sed
li restis malpli proksime, kvazaŭ observante la kantistinon.
La kuracisto kun sia akompanantino aliris al bufedo por recepti
al ŝi post la sentita teruro tason da teo; li rigardis
ĉirkaŭen—ankaŭ ĉi tie la turko ree estis, kaj jen, nun li havis
sur telereto glason da punĉo kaj kelke da bombonoj; li proksimiĝas
al la kantistino, liaj okuloj brilas, la glaso kun strangaj sonoj
saltetas kaj tintas sur la tremanta telero; li estas flanke de ŝi,
li prezentas al ŝi la teleron kaj diras: "Estimata, ĉu vi ne
deziras iom da punĉo kaj kelke da bombonoj?" La kantistino rigide
rigardis lin, ŝi paliĝis, repuŝis la teleron kaj ekkriis: "Ha, la
terura! Estas li, estas li, li volas veneni min!"
La paŝaho de Janina staris muta kaj sen movo, li ŝajne forlasis
ĉian penson pri defendo; senvole li lasis sin forkonduki de la kvar
fortikaj domenuloj.
Preskaŭ en la sama momento la nigra mantelo de la kuracisto estis
forte ektirata. Li rigardis returne; la malgranda, kreskokripla lakeo
el la hotelo de Portugalujo staris antaŭ li, pala kaj kun vizaĝo
terurita: "Pro la kompatemo de Dio, sinjor' medicina konsilanto,
bonvolu veni kun mi al la ĉambro n-ro 53, ĝuste nun la diablo volas
preni la francan sinjoron."
"Kion vi babilas?", la kuracisto malkontente demandis kaj volis lin
puŝi flanken, por sekvi la kaptiton al la polica direkcio. "Ĉu
koncernas min, se lin prenas la satano?"
"Sed mi petas vin", la malgrandulo preskaŭ plorante ekkriis, "li
eble tamen povas esti savata; via moŝto ja ĉi tie estas urba
kuracisto kaj havas la devon, veni al la fremduloj en la hotelojn."
La medicina konsilanto subpremis malbenon, kiun li estis preskaŭ
dironta; li vidis, ke li ne povas eviti tiun malagrablan iron, li
alvenigis per mansigno la orkestrestron Boloni, transdonis al li la
kantistinon kaj rapidis kun la malgrandulo al la hotelo de
Portugalujo.