Oni povas imagi, kiel eksklude tiuj okazaĵoj okupis la animon de
medicina konsilanto Lange. Lia ampleksa klientaro nun same embarasis
lin, kiel ĝi antaŭe lin ĝojigis; ĉar ĉu la multaj vizitoj al
malsanuloj, kiujn li devis fari antaŭe, ne malhelpis lin, tre
baldaŭ en la sekvinta mateno viziti la kantistinon kaj aŭdi la
klarigojn kaj komentojn, kiujn atendante lia koro malpacience batis?
Sed por io la vizitoj en tridek ĝis kvardek domoj utilis: li povis,
kiel li kutimis diri, subaŭskulti, kion oni diras pri Bianetti; eble
li ankaŭ povis tion aŭ tion ekscii pri ŝia stranga amanto,
orkestestro Boloni.
Pri la kantistino oni levis la ŝultrojn. Oni des malpli favore
juĝis pri ŝi, ju pli oni ĉagreniĝis, ke tiel longe nenio oficiala
kaj certa pri ŝia afero penetras en la publikon. Ŝiaj
enviantoj—kaj kiu distingiĝa kantistino, krom tio estante bela kaj
dekokjara, ne havas sufiĉe da tiaj—ŝiaj enviantoj ĉion malenviis
al ŝi kaj faris malicajn rimarkigojn; la moderuloj diris: tiel
okazas pri tiaj homoj; al germanino tio ja ne estus fariĝinta. Ŝiaj
amikoj kompatis ŝin kaj preskaŭ ankoraŭ pli timis pro ŝia
reputacio, ol pro ŝia sano. La malfeliĉa knabino! Lange pensis kaj
decidis des pli fervore servi al ŝi.
Pri la orkestrestro oni malmulte sciis, nek ion malbonan, nek ion
bonan. Proksimume antaŭ tri kvaronjaroj li venis al B., en la hotelo
de Portugalujo luis subtegmentan ĉambreton kaj vivadis tre izolite
kaj modere. Li ŝajne perlaboris sian vivtenon per lecionoj pri
kantado kaj pri muzikaj komponaĵoj. Cetere ĉiuj asertis, ke
ili rimarkis en li iom da ekscentreco, da malhumilo; kiuj lin pli
proksime koniĝis, trovis lin tre interesa, kaj jam kelka muzika
amatoro onidire mendis tablolokon por la vespermanĝo en la hotelo de
Portugalujo, nur por ĝui lian plezurigan interparolon pri muziko.
Sed ankaŭ ilia juĝo akordiĝis en tio, ke li estas iom frenezeta,
ĉar li malatentas, eĉ malŝatas virinan kantadon, dum li ravite
parolas pri viraj voĉoj, precipe pri viraj ĥoroj; pri lia amrilato
kun la kantistino Bianetti ŝajne neniu sciis.
La komercan konsilanton Bolnau li trovis ankoraŭ malsaneta kaj en la
lito; li ŝajnis tre depremita kaj per nefirma, raŭka voĉo diris
ĉiuspecajn sensencaĵojn pri aferoj, kiuj alitempe kuŝis tute
ekster lia idearo. Troviĝis ĉirkaŭ li kolekto de famaj procesoj,
en kiuj li diligente studadis; la edzino de l'komerca konsilanto
asertis, ke dum la tuta nokto li legis en ili kaj terure plorpepis
kaj lamentis. Lia legado koncernis precipe la senkulpe ekzekutitajn,
kaj li diris al la medicina konsilanto, ke verdire por filantropo la
penso pri la malrapidemo de la germana juĝistaro estas granda
konsolo; ĉar oni povas atendi, ke la senkulpeco tamen pli facile
malkovriĝas, se proceso daŭras dekkelke da jaroj, ol se oni hodiaŭ
estas kaptata kaj morgaŭ pendigata.
La kantistino Bianetti, por kiu al la kuracisto fine restis horeto,
estis malserena kaj depremita, kvazaŭ surtere ne plu estus espero
por ŝi. Ŝia okulo estis malgaja, la vundo estis multe pli bonstata,
ol li atendis; sed en la sama grado, en kiu kreskis ŝia korpa
bonfarto, ŝajne malaperis la trankvilo kaj sano de ŝia animo. "Mi
longe meditis pri tio", ŝi diris, "kaj trovis, ke vi, kara doktoro,
vere plej strange estas implikata en mian sorton. Mi antaŭe ne konis
vin. Mi konfesas, ke mi apenaŭ sciis, ke en B. ekzistas iu medicina
konsilanto Lange. Kaj nun, kiam mi subite fariĝis tiel malfeliĉa,
Dio sendas al mi tiel kunsenteman, patran amikon."
"Fraŭlino Bianetti", Lange respondis, "kuracisto ĉe multaj litoj
devas fari pli, ol nur palpi la pulson de l'maldekstra mano, bandaĝi
vundojn kaj recepti miksturojn. Kredu al mi, kiam oni tiel sola sidas
ĉe malsanulo, kiam oni aŭdas la internan pulson de l'animo
maltrankvile batanta, kiam oni dezirus bandaĝi vundojn vidatajn de
neniu, tiam en miriga maniero el la kuracisto fariĝas amiko, kaj la
mistera interligiteco inter korpo kaj animo ŝajne ankaŭ en tiu
rilato okulfrape efikas."
"Tiel estas", Giuseppa diris, konfideme kaptante lian manon; "tiel
estas, kaj ankaŭ mia animo trovis kuraciston. Vi eble devos fari por
mi multe. Povus esti, ke eĉ antaŭ la juĝistoj vi devos agi en mia
nomo. Se vi volas fari tiun grandan oferon al kompatinda knabino, kiu
ne havas alian protekton, mi volas malkaŝi al vi mian situacion."
"Mi volas fari ĝin", la afabla maljunulo diris, premante ŝian
manon.
"Sed pripensu tion bone; la mondo atakis mian reputacion, ĝi min
kulpigas, ĝi juĝas, ĝi kondamnas min. Se nun la homoj ankaŭ al vi
moke montras per la fingroj, ke vi zorgis pri la malbonfama
kantistino, la sentaŭga italino, ho! pri mi, ĉu vi povos elporti
tion?"
"Mi volas!" la kuracisto serioze kaj abrupte ekkriis, "Rakontu!"