Ĉe sia alveno en Milwaukee Leonardo vidis, ke la aferoj de la
filio estas en multe pli malbona stato, ol li supozis, kaj ke li
devos pasigi tie kelke da monatoj, por sufiĉe ordigi ilin. La
tuta maŝinaro kaj instalaĵo bezonis zorgan pririgardon; multaj
aparatoj bezonis riparon aŭ anstataŭigon per novaj, pli perfektaj
iloj. Li tuj konstatis, ke la administrado de la fabrikejo, kiel
ankaŭ de la oficejo, jam de kelka tempo estis hontinde malŝatita,
kaj ke nur radikala rearanĝo povos reĝustigi la iradon de la
komerco. Kun bedaŭro Leonardo trovis, ke estas necese maldungi la
administranton. Li do devigis lin alsendi al la firmo eksiĝleteron,
ŝajne propravolan, kaj klopodis pri enoficigo kaj taŭgigo de
posteulo.
Tiel la tuta tempo kaj ofte la pensoj de Leonardo premokupiĝis,
elbarante preskaŭ ĉiujn ceterajn aferojn. Tamen ĉiam kun li estis,
kvazaŭ en la sekreta profundo de lia animo, kaj senĉese pelanta
lin, zorgiga penso pri Lorna kaj Malkomo kaj Delfino Haverford.
Du monatojn post sia elveturo Leonardo ricevis en unu semajno
novaĵojn pri la morto de du personoj. Ambaŭ novaĵoj malĝojigis
lin kaj, kvankam pro malsamaj kaŭzoj, korpremis lin. La unua
letero sciigis lin, ke lia amata amikino, fraŭlino Ida Leggat,
estis liberigita el siaj suferoj. Li akre sentis la perdon de tiu
dolĉa, simpatia amikino; tamen li ne povis ne konfesi, ke lia
perdo kaj la perdo por aliaj estas ŝia gajno.--Sed,--li demandis
sin,--kian efikon havos ŝia morto sur fraŭlinon Haverford? Ĉu
ĉi tiu, senigite je ŝia retenema influo, fariĝos eĉ pli malica,
pli danĝera? La dua letero venis de sinjorino Harding kaj sciigis
al li la subitan morton de ŝia edzo sekve de cerba sangado. Ŝia
letero montris sinceran kaj profundan malĝojon kaj doloran senton de
soleco. Ŝi skribis multe, kun kortuŝeco kaj dankeco, pri la bonaj
karakteraĵoj de la mortinto.
Per streĉa laboro Leonardo estis peninta forgesi la eltrovon, kiun
li faris ĉe la amika kunveno en Elmcroft kaj la doloran mediton pri
tiu eltrovo en sia dormoĉambro tuj poste. Kaj nun simila memanalizo
de l' koro komenciĝis kun pliprofundigita kunsento kun la vidvino
pro ŝia soleco. Pli ol unu fojon en la daŭro de tiuj meditoj li
riproĉis sin pro la malindeco de siaj pensoj kunrilatantaj lin kun
sinjorino Harding tiel baldaŭ post la morto de ŝia edzo. Tamen,
iom post iom pensoj pri Lorna, fraŭlino Haverford, kaj Malkomo
superregis kaj preskaŭ elpuŝis konsiderojn pri lia vidviniĝinta
amikino.
* * * * *
Kvar monatoj pasis, kaj Leonardo ekpripensis baldaŭan vojaĝon
hejmen, kvankam sinjoro Vincent ripete instigis lin preni sur sin la
administradon de la filio dum kelkaj monatoj plu. Efektive ĉi tiu
forte aludis la dezirindecon, ke Leonardo daŭre restu en Ameriko. En
tiu deziro Leonardo klare vidis la influon de Delfino Haverford. Pro
kelkaj kaŭzoj, kaj en malsamaj cirkonstancoj, ĉi tiu aranĝo estus
por li sufiĉe agrabla; tamen la memoro pri la promeso, donita al lia
mortanta patro, malebligis al li eĉ unu momenton konsideri ĝin.
Eble la penso pri Lorna, krom lia promeso, sufiĉus por malinklinigi
lin konsenti.
Malkomo, kiu ankoraŭ loĝis ĉe gesinjoroj Garner, korespondis
regule kun li. El liaj leteroj kaj el komunikoj de liaj zorgantoj
Leonardo konkludis, ke lia cerbo plifortiĝas nur tre malrapide en
la lasta tempo. Tediĝinte de la okupo, difinita por li de doktoro
Garner, Malkomo forte deziris vojaĝi Amerikon por esti kun Leonardo
kaj por okupiĝi sub lia direktado per pli utila laboro. Sed la
specialisto kaj lia patro opiniis tiun proponon tute netaŭga,
ĉar la junulo ankoraŭ ne kapablis entrepreni sola tian longan
vojaĝon. Kun Lorna Leonardo interŝanĝis en la daŭro de la unuaj
monatoj de sia foresto tre ofte longajn leterojn. La leteroj de la
knabino, plejofte skribitaj en Esperanto, enhavis kelkfoje, krom
lokaj novaĵoj, bele redaktitajn traktatetojn pri estetikaj-religiaj
temoj, en kiuj Leonardo vidis la influon de stranga instruisto aŭ
de kunuleco kun ekstazuloj, kvankam rektaj aludoj pri tiaj personoj
ŝajne estis zorge evititaj. Foje, en la fino de la monato januaro
li serioze avertis ŝin, ne envolviĝi en dubaj ideoj kaj religiaj
fantaziaĵoj. De tiu tempo la leteroj de Lorna fariĝis tre maloftaj
kaj malpli nekaŝemaj. Leonardo sentis, kun kreskanta maltrankvilo
kaj doloro, ke intervenis _io_, kio minacas iliajn feliĉajn kaj
eksterordinare korajn interrilatojn.
Leonardo volis viziti, antaŭ ol reiri Anglujon, gravan klienton en
ne malproksima, malgranda urbo, kun kiu li konatiĝis en Londono
la pasintan jaron. Ĉi tiu sinjoro sin turnis al la ĉefoficejo
en Linkfield kun detaloj pri nova, komplika aparataro mendota,
ĉar, kiel li skribis, li pridubis la kapablon kaj la diligenton
de la filia administranto entrepreni la fabrikadon. Ricevinte la
transsenditan leteron, Leonardo tuj veturis al Horeham kaj ekloĝis
en la sola enloĝinda hotelo de la urbeto. Sinjoro Garrat, lia
kliento, kiu estis riĉa rentulo kaj sciencisto, tre petis lin, ke
li restu kelkajn tagojn en Horeham kaj transloĝiĝu en lian domon;
sed Leonardo, kun sincera danko kaj bedaŭro, malakceptis la inviton.
Li ne volis resti en Ameriko unu tagon pli, ol necese.
Priparolante kun sinjoro Garrat la hotelojn en Usono kompare kun
hoteloj en Anglujo, Leonardo diris:
--La mondo, tamen, estas malpli vasta, ol mi pensis. Prezentu al vi
mian surprizon: Hieraŭ nokte, serĉante mian ĉambron en nebone
lumigita koridoro, kaj preskaŭ enirante malĝustan numeron, mi
renkontis du hispanajn sinjorojn, kiujn, strange, mi renkontis en
similaj cirkonstancoj sur la ŝipo antaŭ ses monatoj.
--Nu,--diris sinjoro Garrat,--kalkulema amiko mia tuj kalkulus,
kiom da ŝancoj en biliono li havus denove renkonti tiujn samajn
virojn: Tiom da kunvojaĝantoj; tiom da urboj en Usono; tiom da aliaj
cirkonstancoj, ktp. Bela problemeto.--
--Surŝipe mi rimarkis unu tagon sur la subferdeko sinjoron,
portantan la verdan stelon. Li estis hispano, kiu scias nur malmulte
da anglaj vortoj, kaj mi povis fari al li kelkajn malgrandajn servojn
pere de Esperanto. La sekvintan tagon mi volis viziti lin en lia
kajuto, aŭdinte, ke li malsaniĝis. Malfeliĉe en nesufiĉe lumigita
trairejo mi frapis la malĝustan pordon. Unu el tiuj viroj duone
malfermis la pordon, hispanlingve murmuregis kaj tuj ĵetfermis ĝin
antaŭ mia nazo. Kaj hieraŭ ilia saluto ne estis tro kora.
--Nu, rigardoj ne mortigas. Sed evitu ilin kaj pasigu la tutan tempon
ĉi tie.
En la komenco de la vespero sinjoro Garrat veturigis sian gaston al
la stacidomo, voje de la hotelo, kie ĉi tiu volis pagi la kalkulon
kaj repreni sian valizeton. Alproksimiĝante al la gastejo, ili
trovis la mallarĝan alirejon antaŭ la perono okupita de malnovmoda
kaleŝo, apartenanta al la hotelmastro, kio staris ĉe la porto kun
cigaro en la buŝo kaj la manoj en la poŝoj. En la kaleŝo sidis
tri viroj. Du el ili, sidantaj kontraŭ la alvenantoj, estis la
hispanoj, kiuj, ŝajne, ne amis vizitojn de neinvititoj. La tria
viro, kies dorso estis turnita al Leonardo kaj sinjoro Garrat,
surhavis larĝrandan, molan ĉapelon, kiu preskaŭ tute kaŝis lian
kapon.
--Vi jam devas rapidi, se vi volas trafi la vagonaron--diris la
hotelmastro iom indiferente al la sidantoj en la hotelkaleŝo, kaj
faris ordonan signon per la kapo al sia veturigisto. La sinjoro kun
la larĝranda ĉapelo sin turnis al la gastejestro kaj diris, per
rimarkinde alttona, tinta voĉo, dum la veturilo jam ekmoviĝis:
--Adiaŭ, sinjoro O'Mulligan. Volu konservi mian kofron, ĝis mi
revenos.
Ĉe tiuj ĉi vortoj Leonardo ekleviĝis kaj sekvis per la okuloj la
malaperantan kaleŝon, senspira pro mirego.
--Kio fariĝis, sinjoro Marston?--demandis sinjoro Garrat, ekprenante
lian brakon.
Ne atentante tiun demandon, Leonardo sin turnis al sinjoro
O'Mulligan:
--Kiu estas la nomo de tiu sinjoro?--li diris, parolante rapide
kaj kun eksciteco, strange kontrasta kun lia kutima, trankvila kaj
sinregema temperamento.
--Sinjoro Hill; R. D. Hill,--respondis sinjoro O'Mulligan, tenante la
cigaron per la dentoj.
--Hill? Ĉu vi estas certa?
La dika hotelmastro ekrigardis kun miro sian gaston, prenis la
cigaron el la buŝo kaj respondis malrapide kun dramecaj paŭzetoj
inter la unuaj vortoj:
--Ĉu mi estas certa? Kompreneble. Almenaŭ tio estas la nomo, kiun
li donas al si.
Sinjoro Garrat mire kaj demandeme alrigardis sian vizitanton,
ankoraŭ atendante respondon.
Leonardo sin turnis al li:
--Tio estis,--li diris, kiel homo elreviĝinta,--la voĉo de viro,
kiun ni en la daŭro de pli ol dek jaroj kredis mortinta. Sed mi
devas ne perdi tempon. Ĉu mi povas peti vin, sinjoro Garrat, tuj
veturi al la stacidomo? Estas treege grava afero por mi vidi la
vizaĝon de tiu sinjoro.
La servema sciencisto tuj ektuŝis la ĉevalon per la vipo kaj lerte
pilotis la veturilon tra la movoplenaj stratoj. Sed, kiel tio ŝajne
ĉiam okazas, oftaj ĉagrenaj maloportunaĵoj survoje prokrastis la
iradon. En la daŭro de kelkaj minutoj Leonardo silentis, kaj lia
vizaĝo aspektis enpensa kaj decidema. Sinjoro Garrat kunsenteme
ankaŭ silentis. Fine Leonardo ekparolis per voĉo, impresa pro ĝia
trankvileco:
--Mi estas certa, ke estas li; kaj la afero estas des pli
eksterordinara, ĉar, laŭ aserto, la spirito de tiu viro aperis al
sinjorino en Anglujo en la sama tago de lia poste oficiale raportita
morto en Nordafriko.
Ĉe tiuj vortoj ili alvenis antaŭ stratnivela transirejo de la
fervojo, ĝuste en la momento, kiam la pezaj barilbrakoj brue
kuniĝis en la mezo de la strato por liberigi la vojon al ekveturonta
vagonaro, videbla ĉe la kontraŭa flanko. Senŝanceliĝe Leonardo
elsaltis el la veturilo, transpasis la relojn per ŝtupara ponto, kaj
kuris tra la stacidomon sur la elveturejon. Vane! La vagonaro jam
elmoviĝis el la stacio. Rapide li serĉis per la okuloj, ĉu eble
li povos sursalti vagonperonon, kiam la staciestro kaj suboficisto
kriegis ordone:--Haltu, sinjoro,--dum alia oficisto baris al li la
vojon. Senmove Leonardo rigardis la malaperantan vagonaron. Multaj
pensoj trakuris lian cerbon. Konsciante, laŭ sia kutimo, ke nenio
povas okazi por li sen la bonvolo de Dio, li demandis sin, kio povas
esti la kaŭzo kaj la celo de tiu stranga okazaĵo. Kvankam li ne
povis ne senti, ke la ideo sekvi tiun viron aspektas tre ĥimera,
kvazaŭ ĉasado post fantomo, neklarigebla io instigis lin je kia
ajn kosto lin atingi kaj alparoli vizaĝon kontraŭ vizaĝo. Vero
estis ja, ke ĉiu cirkonstanco en ĉi tiu drameto, krom la frapanta
simileco de la voĉo, kontraŭis lian supozon, ke tiu viro estas
Roberto Travers, kies morto oficiale certiĝis de la brita konsulo en
Algerio; tamen li alkroĉiĝis al sia unua impulso. Tiu voĉo estis
la voĉo de Roberto Travers. Ĉiuokaze, la penso ne esti kaptinta la
eblon solvi la misteron rilate al lia malapero, kaj forigi la teruran
premsonĝon, kiun tiu malapero kaŭzis al fraŭlino Haverford,
persekutus lin ĝis la fino de lia vivo. Kial do li devus reteni sin
aŭ ĝeniĝi pro mokoj de neinteresatoj, eĉ en la okazo se li ne
atingus tiun viron, aŭ, atinginte lin, sciiĝus, ke li estas tute
malsama persono?
La staciestro kaj kelkaj ĉirkaŭstarantoj mire kaj scivole rigardis
la altkreskan fremdulon, frapate de lia bela, enpensa vizaĝo.
Leonardo ne rimarkis tion. Li turnis sin al la enirejo, tra kiu en
tiu momento aperis sinjoro Garrat, rapidante, kaj kun ĉagreno sur
sia akra sed bonkora vizaĝo.
--Pendiĝu la vagaĉadantoj sur la stratoj! Nur kaŭze de ili vi
maltrafis lin.
Senekscite Leonardo diris:
--Mi nepre devas sekvi lin. Ĉu vi estas favorato ĉe la staciestro?
--Hm. Mi "konjektas", ke mi povos eltiri el li tiom da informoj, kiom
la plimulto el la Horeham'anoj.
--Bone, demandu lin, mi petas, kien vojaĝas tiu trio, kaj kiam mi
povos sekvi ĝin.
Sinjoro Garrat tuj sin turnis al la oficisto, maldika, soldataspekta
viro, kiu ankoraŭ staris sur la jam senhomiĝinta antaŭrelejo, kaj
kiu ŝajne atendis alparolon. Ĉi tiu alproksimiĝis kaj diris kun
kompleza mieno:
--Bonan vesperon; ĉu mi povas iamaniere servi al vi, sinjoro Garrat?
--Espereble, sinjoro Norris. Ĉu vi bonŝance scias, aŭ ĉu vi povas
eltrovi, kien vojaĝas la tri sinjoroj, kiuj ĵus elveturis? Unu kun
helgriza, larĝranda ĉapelo, kaj la aliaj kun nigraj, fremdlande
aspektaj ĉapeloj. Jen kara amiko mia, sinjoro Marston,--per mangesto
prezentante Leonardon,--por kiu ĉi tiu informo estas gravegaĵo.
--Nu, fremdulo,--diris la staciestro, alparolante Leonardon,--tre
verŝajne mi povos meti vin sur la postesignojn de tiu areto. Sed ĝi
estos sufiĉe longa linio, ĉar ili veturas rekte al Meksiko-urbo.
--Meksiko-urbo!--La sciencisto demande ekrigardis la vizaĝon de
la anglo, sur kiu, tamen, nenia ekmovo montris la efekton de tiuj
vortoj.
Sinjoro Norris parolis plue:
--Nu, lasu min diri ĉion, kion mi scias: la sinjoro kun la
helgriza ĉapelo, anglo konjekteble, venis unu tagon en la lasta
semajno--ĵaŭdon je la dua posttagmeze, pro precizeco--por mendi
tri biletojn al Meksiko. Li konsultis min pri elekto de la plej
oportuna vojo, kaj ni zorge komparis la diversajn hortabelarojn
rilate al kosto, daŭro de la vojaĝo, kaj ofteco de vagonarŝanĝoj.
Ĉar la celo de ilia vojaĝo ne estas Meksiko-urbo mem, sed iu
diforlasita vilaĝaĉo apud haltejo ĉe la Interoceana Fervojo,
liaj kunvojaĝantoj konsilis pro malkareco iri laŭ Shreveport kaj
Galveston kaj de tie ŝipe al Vera Cruz. Sed mi konvinkis lin, ke
ili oferus multan komforton pro malgranda monŝparo. Li do elektis
vojaĝi laŭ Austin--San Antonio--Largedo kaj de tie per la Nacia
fervojo de Meksikio.
--Mi tre dankas vin, sinjoro Norris,--diris Leonardo;--tio ŝajnas al
mi feliĉa cirkonstanco. Nun, sciigu al mi, mi petas, kiam foriros la
unua vagonaro, per kiu mi povos sekvi ilin.
La staciestro mire ekrigardis la demandanton:
--Nu, mi konjektas,--li respondis malrapide,--ke vi devos atendi ĝis
morgaŭ vespere je la sama horo. Neniu antaŭa vagonaro alvenigus vin
pli frue. Tamen estos eble konsilinde iri per la 2-33a por esti
certa trafi la _Pullman_-vagonaron en Austin.
--Do, ili havos antaŭkuron de plenaj dudek kvar horoj,--diris
sinjoro Garrat, ĝentile sed senkuraĝigeme.
--Negrave;--rediris Leonardo.--En Meksiko troviĝas delegito de la
Universala Esperanto-Asocio. Mi tuj telegrafos al li, kaj ne dubas,
ke li aŭ iu alia samideano renkontos min ĉe mia alveno tie. Ankaŭ
mi esperas, ke iu observos la vagonaron alportantan la trion kaj
penos "ombrumi" ĝin.
Sinjoro Garrat ekrigardis sian amikon kun miro kaj demandis:--Ĉu vi
do konas tiun Esperanto-delegiton?
--Ne; mi eĉ ne scias lian nomon. Feliĉe mi kunportas en mia
valizeto la jarlibron de U.E.A., kiu liveras ĉiujn tiajn informojn.
Verŝajne li konas mian nomon, kiu ne estas nekonata en Esperantujo,
sed eĉ sen tio mi estas certa, ke la samideanoj en Meksiko faros
sian eblon por helpi al mi. La ceteron mi devas lasi al la zorgo
de Dio. Ĉi tiu afero havas por mi kaj aliaj ekstreman gravecon.
Nu, sinjoro Garrat, mi rimarkis hodiaŭ ĉe la tagmanĝo, kiam mi
priparolis la profitojn kaj la oportunecon de nia Esperanta movado,
ke vi estas iom skeptika pri ĝi. Mi tiam ne supozetis, ke tiel
baldaŭ poste mi havos okazon elpruvi miajn asertojn.
La staciestro aŭskultis tiun dialogon kun videbla intereso, frotante
al si la mentonon.--Nu, fremdulo,--li diris,--frapetante la verdan
steleton en la butontruo de Leonardo,--tio decidigis min. Mi komencos
lerni Esperanton. Nevino mia jam de longe penegis per argumentoj kaj
karesoj konvinki min pri la senkompara graveco, belegeco, oportuneco,
kaj mi ne scias kio plu, de Esperanto. Sed tio decidigas la aferon.
Kaj vi ankaŭ, sinjoro Garrat, devos post ne longe konfesi vin
konvinkita; ĉu ne?
--Nu,--respondis ĉi tiu ridetante,--kvankam mi ne havis antaŭan
prepariĝon per ĉarma, karesema nevino, sinjoro Norris, mi devos
serioze pripensi la studon de tiu mirinda lingvo.
Leonardo estis tre kontenta pri tiu neatendita varbo kaj donis al
ambaŭ sinjoroj sciigojn pri lernolibroj, aliĝo al nacia asocio,
abonindaj gazetoj ktp. Ricevinte de la komplezema staciestro ĉiujn
necesajn informojn pri la vojaĝo, li kaj sinjoro Garrat reveturis al
la hotelo. Survoje ĉi tiu lasta diris serioze kaj kun dubema tono de
voĉo:
--Kia entrepreno, sinjoro Marston, kun tiaj dubaj donitaĵoj! Eĉ
malsama nomo.
--Mi jam tre zorge pesis la "pro-kaj-kontraŭ" en ĉi tiu afero,
kaj kalkulis la ŝancojn: mi devas iri; tro multe dependas de solvo
de terura psika mistero. Sed la ebleco entrepreni ĉi tiun serĉon
dependas de vi.
--De mi?
--Jes; mi ne havas kun mi sufiĉe da mono. Mi do devas peti vin
prunti al mi kelke da dolaroj.
--Tre volonte, amiko mia. Kiom vi bezonas?
--Tricent dolarojn.
--Pli, se vi volas; kial ne? Mi ja ŝuldas nuntempe al via firmo pli
ol duonon de tiu sumo. Morgaŭ matene ni iros al mia banko, kie usona
aŭ meksikia mono aŭ kreditletero sur banko en Meksiko-urbo estos je
via dispono.
--Multan dankon. Nun ni esploru, kion mia bona hotelmastro scias pri
tiu sinjoro Hill. Faru al mi la komplezon enveni.
--Plezure. O'Mulligan estas bonkora irlandano, kiu elbabilos ĉion,
kion li scias. Mi bone konas lin. Jen li estas.
--Ho!--ekkriis la irlanda amerikano surprizite, elprenante cigaron el
sia buŝo,--mia kara sinjoro, vi maltrafis la lastan vagonaron!
--Des pli bone por vi, mia kara gastiganto,--respondis Leonardo
afable,--ĉar mi devos resti unu nokton plu sub via gastama tegmento.
Sinjoro Garrat, doninte la kondukilon al kortisto, diris bonhumore:
--Se mi ne sentus malinklinon fari al vi malservon, O'Mulligan,
mi insistus, ke sinjoro Marston pasigu la nokton ĉe ni. Li ĉiam
plendas pri senprofitaj tempoj, sinjoro Marston. Sed, rigardu lin,
ĉu tiu ĉi ronda, gajmiena, ĉiam multekostajn cigarojn fumanta
vizaĝo aspektas kiel vizaĝo de viro minacata de bankroto?
La hotelmastro estis treege kontenta pri la afableco de la fama
sciencisto. Kun petola rideto li eltiris el sia brustpoŝo cigarujon,
malfermis ĝin, kaj proponis al li:
--Komplezu min, kaj prenu cigaron.
Ridetante, sinjoro Garrat sin turnis al Leonardo, kaj diris:
--Malkara malavareco, sinjoro Marston; Pat O'Mulligan bone scias, ke
mi ne fumas. Mi bezonas tutan mian cerbopovon por mia laboro, sed mi
sentas fortan inklinon preni kelkajn por mia ĝardenisto.
--Ne, mia bonkora sinjoro Garrat,--rediris la dika irlandano,
malaperigante la cigarujon en sia vasta poŝo,--vi estus tro saĝa
fari tion. Ĉi tiuj cigaroj estas multe tro fortaj por via maljuna
ĝardenisto.
--Bone, ĉi tiun fojon mi ne volas prirabi vin. Nun aŭskultu, amiko
mia. Vi povas fari al sinjoro Marston kaj al mi grandan servon.
--Ho; nenio igus min pli feliĉa, sinjoroj. Ĉu tio rilatas al
sinjoro Hill?
--Jes,--respondis sinjoro Garrat per kapmovo ekmontrante sur
Leonardon.--Mia amiko estas konvinkita, ke tio ne estas la vera nomo
de tiu sinjoro. Li konas lin, kaj per ĉia kosto devas trovi lin,
ĉar li havas por li treege gravan komunikon.
Leonardo ridetis pri la subita fervoriĝo de sinjoro Garrat. Ĉi tiu
parolis plue:
--Malfeliĉe ni ĵus malsukcesis atingi lin je unu ĉevallongo.
Vi povas prezenti al vi la gravegecon de la afero, sciiĝinte, ke
sinjoro Marston decidiĝis sekvi lin ĝis nekonata sovaĝejo en
Meksikio. Ni jam eltrovis, ke tio estas la vojaĝocelo de la trio.
--Tute prave,--jesigis sinjoro O'Mulligan,--tien ili vojaĝas. Sed
bonvolu veni en la domon, sinjoroj, kaj trinku tason da kafo! Mi tre
volonte sciigos al vi ĉion, kion mi scias. Bedaŭrinde mi scias nur
malmulte pri li.
Beleta filino de sinjoro O'Mulligan alportis en privatan salonon tri
tasojn da kafo kaj kukaĵojn kaj aranĝis la diversajn objektojn
antaŭ la sinjoroj iom pli malrapide, ol estis necese. Vane peninte
ricevi de Leonardo rideton, ŝi estis elironta, kiam sinjoro Garrat
revokis ŝin.
--Unu momenton, fraŭlino O'Mulligan,--li diris ŝerce,--zorgu, ke
via patro ne metu la koston de ĉi tiu manĝeto en la kalkulon de
sinjoro Marston. Ni estas invititoj.
--Bone, sinjoro Garrat,--respondis la knabino, ridante,--mi prizorgos
sinjoron Marston.
La enpensa vizaĝo de Leonardo ekgajiĝis. Sin turnante al ŝi, li
diris kun afabla kapjeso:
--Dankon, fraŭlino Mariono, mi fidas al via zorgo. Mi scias, ke vi
ne lasos min esti elrabita.
Post la eliro de la knabino Leonardo petis la hotelmastron unue
priskribi la eksteraĵon de sinjoro Hill.
--Nu,--respondis la irlandano dubeme kaj iom heziteme,--mi ne estas
lertulo je priskriboj. En la nuna momento mi tute ne memoras la
koloron de liaj okuloj, ĉu ili estas bluaj aŭ grizaj. Virinoj tiajn
aferojn pli bone rimarkas. Poste mi demandos pri tio la edzinon kaj
Marionon. Lia vizaĝo estas senbarba kun escepto de tre mallongaj
vangbarbetoj. Cetere ĝi estas iom longa kaj, mi pensas, pala. Por
viro de lia aĝo--mi kalkulas lian aĝon ĉirkaŭ kvardek kvin--liaj
dentoj estas rimarkinde bonaj kaj blankaj.--Elblovinte kelkajn
fumnubetojn, li kun mieno de saĝulo parolis plue:--Rilate al lia
sintenado, li certe estas detenema kaj ... kaj distanckonservema--vi
scias, kion mi volas diri--kvankam li ĉiam kondutas kiel ĝentilulo,
ĉiam, kaj ĉiam volontege pagas sian kalkulon, aldonante malavaran
trinkmonon por la servistaro. Ĉar vi devas scii, sinjoroj, ke
sinjoro Hill--aŭ kio ajn estas la nomo, kiun donis al li lia
patrino--jam vizitis nin tri aŭ kvar fojojn. Li ĉiam faris sur
nin impreson, kvazaŭ li estas profunde malgajema. Rilate al rido,
certe, ŝajnas al mi, ke li neniam ridis en la daŭro de sia tuta
vivo. Ankoraŭ unu aferon: li malamas virinojn. Tion mi ne povas
kompreni, ĉar tio ja ne estas eco de ĝentilulo. Kaj la muzikon li
malamegas; Mariono diras, ke li ne havas pli da muziko en sia animo,
ol nia kato; certe malpli ol virkato. Sed li estas granda klerulo,
per mia honoro! Eble granda klereco kaj muzikamo ne harmonias,
sinjoro Garrat? Mi ne scias. Li ĉiam studas kuriozajn librojn kaj
legas multajn strangajn gazetojn. Ho, jen sur la piano troviĝas unu
el tiuj kuriozaj gazetoj postlasita de li. Rigardu.--Li metis antaŭ
la du sinjorojn franclingvan broŝuron de egiptologia asocio kaj
diris plue:--Nu, mi estas malklerulo, sed mi pensas, ke tio estas
kuriozaĵo por studi.
Leonardo kaj sinjoro Garrat trarigardis la broŝuron, kiu enhavis
raportojn pri freŝdataj esploroj en Egiptujo kaj en Meksikio
kun multaj kliŝaĵoj de egiptaj, aztekaj[9] kaj toltekaj[10]
hieroglifoj.
--Ĉu vi scias,--demandis la amerika sciencisto,--kion faradis
sinjoro Hill dum siaj vizitoj ĉi tie?
--Legi, legi, skribadi kaj laboradi super strangaj, antikvaj
dokumentoj kaj planoj. Kelkfoje li vizitas doktoron Higgins en
Oakington.
Ekrigardante Leonardon, sinjoro Garrat diris:
--Mi supozis tion. Doktoro Higgins estas unuaranga egiptologo.
O'Mulligan babilis plue:
--Sed ĉi tiun fojon li ne vizitis lin, ĉar doktoro Higgins kaj lia
tuta familio forestas. Lia domo restos ŝlosita kelkajn semajnojn
plu.
--Tio estas granda domaĝo,--diris sinjoro Garrat,--ĉar mi bone
konas tiun sinjoron.
--Certe, kaj la sanktuloj benu vin, sinjoro Marston,--diris la
bonkora irlandano,--tio estas malfeliĉaĵo. Nu, malgraŭ ĉio mi
ne povas ne ameti sinjoron Hill; sed, sinjoro Marston, tiujn du
hispanojn mi malfidas. Ili alvenis antaŭ kvin tagoj por atendi ĉi
tie sinjoron Hill. Ili estas suspektemaj, sekretemaj friponoj, kiuj
neniam vidiĝas sen revolveroj en la koksopoŝoj. En la okazo, se vi
iel havos aferojn kun ili, estu singarda, mia kara amiko.
Leonardo aŭskultis kun streĉita atento kaj forta emocio, kvankam
lia gravmiena vizaĝo tion ne montris. Kelkafoje li iomete ekbalancis
la kapon, kiam detalo de la priskribo ŝajne akordis kun lia memoro
pri sinjoro Travers. Entute li ricevis nur malmultan kuraĝigon.
Nur unu afero iom pli firme kredigis lin, ke, malgraŭ tioma cetera
neverŝajneco, li efektive troviĝas sur la postesignoj de la iama
fianĉo de fraŭlino Haverford. Tio estis la fakto, ke la priparolita
sinjoro Hill diligente sin okupas per egiptologiaj kaj aztekaj
studoj. Leonardo sciis, ke sinjoro Travers antaŭ sia malapero
jam akiris nemalgrandan famon kiel specialisto en antaŭhistoriaj
civilizacioj. Sed eĉ tia efektivaĵo povas ja esti nura kunokazaĵo.
Tamen Leonardo posedis sufiĉe da optimismo kaj riskemo por lasi
sian unuan impulson regi lin kaj persisti en lia intenco sekvi tiun
viron, ĝis li vidos lin vizaĝon kontraŭ vizaĝo. Poste li ekspedis
longan telegramon al sinjoro Fernando Diaz, la U. E. A.-delegito en
Meksiko.