La suno malleviĝis, unu helan tagon en la monato Januaro, malantaŭ
la pintoj de aro da grandaj hipokaŝtanarboj apud unu el la
enirejoj de la parko _Hyde_ en Londono. La ruĝiĝanta globo ĵetis
agrablan, moltonan lumon en lukse meblitan ĉambron de granda,
sed iom mallarĝa domo en Kensington, frontante la belan parkon
ne malproksime de la famekonataj "Albert Hall"[8] kaj "Albert
Monument". Apud gaje brulanta fajro sidis sur molaj apogseĝoj du
vigle interparolantaj homoj, sinjorino kaj sinjoro. La sinjorinon,
kiu surhavis ĉapelon kaj malbutonumitan mantelon, ni jam konas:
Ŝi estis fraŭlino Delfino Haverford. Ŝiaj malmolaj kaj malgajaj
trajtoj de tempo al tempo eklumiĝis per rideto, kiu forte penis esti
agrabla kaj senartifika, eĉ naiva, sed kiu ne povis plene kaŝi
signojn de malsincereco kaj malbonvolo.
La sinjoro sidanta en la kontraŭa seĝego estis pro diversaj kaŭzoj
frapanta persono. Li estis usonano, sinjoro Mirzo Markuso Heilman,
en kies domo okazis la kunvenoj, pri kiuj Lorna Prior iom nevolonte
parolis kun Leonardo Marston. Multaj, precipe virinoj, eble, vidante
lin sur la strato, sentus inklinon ekhalti kaj sekvi lin per la
okuloj, ne povante, tamen, eldiri, ĝuste kio frapis ilin en lia
fizionomio. Li estis beltalia kaj fortika viro de meza kresko,
vestita kun rimarkinda eleganteco. Li havis la aĝon de ĉirkaŭ
kvardek jaroj; sed multaj el liaj konatoj opiniis lin pli juna
pro lia senbarbeco kaj lia freŝeco. Lia frunto estis alta kaj
larĝa, al kiu rimarkinde viglaj, lumaj okuloj aldonis aspekton
de granda inteligenteco kaj imagemo. Unuavide, kiam lia vizaĝo
estis senmova, oni povus rigardi lin kiel viron de eksterordinara
volpovo kaj forteco de l' karaktero, sed liaj jen revemaj, jen flamaj
okuloj kaj iom dikaj lipoj iel konjektigis al atentema observanto,
ke fantaziemo kaj fortaj pasioj formas tro grandan parton de lia
karaktero, por meritigi al li tiun juĝon. Se lia animforto ne estis
tiel granda, kiel oni ĝenerale supozis, certe estis, ke ne mankis
al li memkonscieco kaj trankvila pretendemeco. Lia tuta sintenado
montris viron, kiu kredas, ke li estas destinita spirite regi siajn
kunhomojn, kaj kiu intencas regi. Tamen ofte ŝajnis, ke li fidas
pli al kapablo allogi kaj ensorĉi, ol superregi per forto de la
karaktero. Efektive multaj, plejparte virinoj, trovis rigardon el
liaj malhelaj, esprimoplenaj okuloj kaj ŝajne senartifikan rideton
ĉirkaŭ liaj lipoj eĉ pli nekontraŭstareblaj, ol lian flaman
elokventecon, lian fervoron kaj afektan sincerecon. Liaj intimaj
amikoj rigardis lin kiel preskaŭ superhoman sanktulon.
Fraŭlino Haverford ne estis regata de tiaj iluzioj, kaj sinjoro
Heilman bone sciis tion. Tamen ambaŭ ŝajnigis, ke ili kredas je la
sincereco unu de la alia. Delfino Haverford leviĝis:
--Jes,--ŝi diris, malice ridetante, dum ŝi butonumis siajn
gantojn,--se mi ne elpensus okazojn, kaj se mi ne helpus al fraŭlino
Prior, ŝi ne povus veni ĉi tien tiel ofte.
Sinjoro Heilman, ankaŭ sin levinte, respondis kun klinsaluto, kiu
havis en si ion afekteman, fremdulan:
--Sendube fraŭlino Prior ŝuldas al vi multon, kaj mi sentas min
sub simila ŝuldanteco. Via nevino estas tre ĉarma junulino kun
maloftaj kaj delikataj spiritaj naturdonoj. Mi certigas vin, ke la
sinjorinoj de nia rondo--inter kiuj troviĝas kelkaj el la plej
belaj spiritoj de ĉi tiu favorata lando--tre amas tiun travideble
sinceran, belaniman knabinon. Kaj neniu rondano ŝajnas eniĝi en la
spiriton de niaj kunvenoj pli profunde, pli ĝojoplene, pli ekstaze,
ol ŝi.
Denove ekaperis ĉirkaŭ la lipoj de Delfino Haverford malbela
mokrideto. Por kaŝi ĝin, ŝi turnis sin al apuda tableto kaj prenis
de ĝi kelke da malgrandaj magazenpaketoj.
--Tio estas tre kredebla,--si diris;--certe estas, ke ŝi adoras vin,
aŭ, ni diru, idoligas vin--kompatindulineto.
Fraŭlino Haverford iris al la pordo, sekvate de la "granda
instruisto". Dum aperis sur lia alloga vizaĝo rigardo de malica
ĝojo kaj singratulo, kiu surprizegus lian sekvantaron, li diris kun
kortuŝa humilo kaj riproĉeta tono:
--Ne uzu tian troigeman lingvaĵon, fraŭlino Haverford. Kvankam
fraŭlino Prior posedas delikatan, senteman spiriton, plenan de
juneca entuziasmo, ŝi estas aparte prudenta kaj diskreta knabino.
Cetere, ŝia pasia amo al ĉio bela en religiaj aferoj kaj al ĉio
dia en la artoj ne estas temo por ŝercoj.
--Bone, sinjoro Heilman, ni interkonsentu, ke mi nur ŝercis.
* * * * *
Kelkajn tagojn poste okazis en la sama domo, sed en pli vasta kaj
pli lukse meblita ĉambro, speco de estetika-religia kunveno. La
partoprenantaro konsistis el kelkdekoj da sinjorinoj kaj kvar
sinjoroj; ĉiuj elegante kaj rimarkinde bonguste vestitaj, kun
escepto de unu nejuna sinjorino, laŭ aspekto fraŭlulino, en
malnovmoda kaj iom eluzita vesto; kaj mezaĝa sinjoro, sidanta aparte
sur malalta seĝo kun humila sintenado, kvazaŭ li petadas pardonon
pro sia ekzisto. Granda soleneco regis en la ĉambro, kaj sur ĉiuj
vizaĝoj montriĝis raviteco kaj profunda emocio. Lorna Prior sidis
sur sofo inter diketa, mezaĝa sinjorino de nobla, alloga aspekto,
kies brakon ŝi premis al si, kaj pli juna, maldika sinjorino, kiu
pro raviteco ŝajne forgesis ĉion ĉirkaŭ si. En la fundo de la
ĉambro staris sinjoro Heilman, ludante violonon, mallaŭte kaj
dolĉe akompanate de sinjorino ĉe bela orgen-harmoniumo. La ludado
estis tiel rava, kiel ensorĉa estis la vizaĝo de la violonludanto.
Ŝajne animo, regata de arda, nobla pasio kaj revanta en altaj
regionoj, ludis, kvazaŭ sin elverŝante je serafa muziko. Subite li
haltis, metis la violonon kaj arĉon sub la brakon, kaj iris antaŭen
kelkajn paŝojn:
--Vere, karaj amikoj,--li ekparolis, kiel se la ludado estis nur
parto de parolado aŭ ilustraĵo de profunda, pritraktata temo,--nur
animo, pasie deziranta esti senmakule pura, efektive,--li diris per
impresa, mallaŭta voĉo,--nur animo, jam altagrade liberigita el
mondaj malhelpaĵoj, povas senti tian ekstazan ĝojegon. Ho, ve! Kiel
nesufiĉa, peza estas la homa lingvo; nur la muziko povas senteble
esprimi la altecon de tiaj aspiroj. Pura koro! Pekliberigita,
sanktigita! Ĉu iu homa lango povus priskribi la feliĉon, kiun nur
ĝi povas elĝui? Tio estu, miaj amataj amikoj, nia pasia deziro;
vivadi en spirita atmosfero de absoluta pureco, liberigita el la
katenoj de malindaj pensoj. Sendube multaj monduloj opinius tion
sensenca, malhumila ambicio. Ĉu absoluta korpureco en ni povas esti
kontraŭa al la favorplena volo de Dio, la spirito mem de la Puro?
Certe ne! Kiel do oni rajtus nomi tian sanktan ambicion sensenca kaj
malhumila? Sed, se nia ambicio havas la aprobon de la Eterna Spirito,
tiam nenia penegado, nenia oferado povas esti tro granda por ĝia
atingo.
Post drameca paŭzo li diris plue kun tre lerte ŝajnigita
soleneco:--Ja, nenia ofero, eĉ ne la plej karaj posedaĵoj; eĉ ne
parencoj: patro, patrino, edzo, infano, amanto. Antaŭ tri semajnoj
ni priparolis la multajn klarvideblajn temposignojn, kiuj montras sur
la tre, tre baldaŭ ekaperontan Sinjoron. Neniu el ni dubis tiujn
signojn, neniu el ni ne sopiris kun fervora sopiro, ke Li baldaŭ
venu! Antaŭ du semajnoj ni enprofundigis nin en la misteron de la
alegorio pri la kvin prudentaj kaj la kvin malprudentaj virgulinoj.
Kaj ni ĉiuj bone komprenis la mistikan signifon de virga animedzeco
kun ĉiela fianĉo. Ĉe nia lasta kunveno ni pritraktis la ĉiaman
ofendiĝon, kiun sentas ĉielocelantaj animoj, en ĉi tiu malvirta
mondo. Kaj ĉiu el ni pasie deziregis forŝiri de si la mondajn,
laŭkutimajn ĉirkaŭrampaĵojn, kiuj baraktigas niajn spiritojn, kaj
malhelpas ilin altflugi en serenaj, puraj regionoj, harmoniantaj kun
ili.
Denove la parolanto haltis momenton, kaj kun ŝajne sorĉa intenseco
rigardis en la vizaĝojn de la streĉe atentaj aŭskultantoj. Li
parolis plue:
--Tiuj tri meditoj estis nur preparaj studoj por difinita celo, al
kiu nekontraŭstareble peladas min, ne nur interna konvinkiteco,
sed ... ankaŭ ... la spirito mem de la Plejaltulo. Amataj amikoj,
la timiga graveco de la malkaŝo, ĝia mirindeco kaj la timo esti
malĝuste komprenata, hezitigis min paroli malkaŝe, ĝis mi trovos
aron da komprenemaj, simpatiemaj koroj, kiujn inspiras la sama
sankta animambicio. Nun pli longe deteni min mi ne kuraĝas, mi ne
bezonas.--Parolante malrapide kun ioma tremeto en la voĉo kaj kun
lerte ŝajnigita emocio, li diris:--La tempo jam alvenis, kiam la Dia
sendito diras al la sopire atendantaj: _Pretiĝu, ho vi virgulinoj,
ĉar Li baldaŭ venos_.----Mi, kiu funde konas viajn korojn; mi, kiun
vi fidas, mi vokas al vi:--Pretigu viajn lampojn; deskuu de vi ĉiujn
mondajn, alkroĉiĝemajn aferojn; apartigu vin de ĉio, kio volus vin
reteni aŭ deflankigi de via sankta celo. Pasigu la lastajn, ankoraŭ
restantajn tagojn per ĝojoplena animpretigado, por ke vi indiĝu
aŭdi la ravan krion: "La Fianĉo alvenas"!
--"Virgulinoj" mi nomas vin ĉiujn, ĉar animoj, kiel la sanktaj
anĝeloj, estas senseksaj; kaj, same, homaj estaĵoj, kies purigitaj
koroj estas regataj de nur unu penso, unu sopiro, nome la ĝoja,
glororiĉa alveno de la Fianĉo. Homaj estaĵoj, kies altiĝantaj
animoj, al absoluta pureco destinitaj, estas spirite kunigitaj kun
Li, jam estas apartigitaj, liberigitaj el la karnaj katenoj de
surtera vivo. Ho, miaj amataj samcelanoj! Niaj animoj kune flugu alte
en serenaj, serafaj altaĵoj de pura, libera ĝojego!
--Kulturu en la brilaj ĉambroj de via animo belajn ĝojoplenajn
pensojn, kaj via superega, interna beleco lumos el viaj okuloj kaj
aliformos vian vizaĝon, vian tutan korpon, donante al ĝi eternan
freŝon kaj sanon. Korpaj nebelaĵoj kaj malsanoj havigos al si
flugilojn per ĉi tiu kulturo de animbeleco.
Subite sinjoro Heilman haltis kaj, ekprenante de sub la brako sian
muzikilon, li diris:
--Nenion plu mi volas diri hodiaŭ. Jam mi parolis multe pli longe,
ol kutime.--Levinte la dekstran manon, li eldiris mallongan preĝon
laŭ la sama parolmaniero, dum la sinjorino ĉe la orgeno-harmoniumo
mallaŭte ludis, mirige en harmonio kun liaj vortoj. Tuj poste,
daŭrige de la preĝo, sinjoro Heilman denove violonis, moltone,
kvazaŭ anĝela ĥoro neklare aŭdiĝas en la malproksimeco. La kapoj
de la aŭskultantoj restis klinitaj. La violonludo ĉesis post kelkaj
minutoj, sed la akompanantino ankoraŭ daŭrigis dum kelka tempo sian
mallaŭtan muzikon. La instruisto kun ŝajne serena, tamen solena
kaj majesta mieno enujigis la violonon kaj iris rekte al la aparte
sidanta, maljuna sinjoro, kiun ni jam antaŭe rimarkis, kaj kun
granda afableco alparolis lin.
Dume la ceteraj ĉeestantoj arete grupiĝis, ĉi tie kaj tie, kaj
mallaŭte interŝanĝis la impresojn, kiujn faris sur ilin la ĵus
aŭdita parolo. Solena senbrueco ankoraŭ regis. Lorna, arda kun
feliĉa emocio, tamen kun ioma maltrankvilo en siaj belaj, animplenaj
okuloj, avide aŭskultis flustritan interparolon de kvar sinjorinoj,
unu el kiuj estis sinjorino Dunlop.
--Kia ĉiela revo!--diris juna virino, entuziasme, kunpremante la
manojn sur la brusto,--neniam mi sentis min tiom suprenlevita.
--Nek mi,--diris alia,--la alto, al kiu li portas nin, vere estas
kapturna.
--Sed, fraŭlino Belmont, reala, ĝojige reala,--sinjorino Dunlop
alkantis,--mi tute kredas je li kaj je la superhomeco de lia instruo.
Kia homo!
--Kia viro, vere!
--Mi povus sekvi lin ĉien.
La aliaj sinjorinoj ekrigardis la lastan parolintinon kun miro kaj
admiro pro ŝia kuraĝo.
--Kaj vi ne estus la sola persono, kiu lin sekvus ĝis la fino de la
mondo,--diris mezaĝa fraŭlino.
--Sed,--saĝmiene opiniis sinjorino Dunlop,--lia instruo tute ne
taŭgas por ordinaruloj; kaj li agas prudente, malkaŝante ĝin nur
al elektita rondo da personoj, kiuj povas elkompreni lin.
--Vi estas prava, tre malmultaj komprenas lin.
--Ho, amikinoj,--diris la juna sinjorino, kiu ekparolis la unua,
iom pli laŭte kaj kun kaŝita rigardo al sinjoro Heilman,--kian
feliĉegan ŝanĝon tiuj tri-kvar lastaj kunvenoj efikis en mia
koro! Verdire, mi nur lastatempe ekkonsciis, pri kio mi sekrete tiom
sopiradis: absoluta korpureco. Kia rava koncepto! Jam mi serĉos
feliĉon en nenio krom sekvado al ĉi tiu sankta ambicio.
Lorna silente aŭskultis. Ŝia koro estis tro plena, kaj ŝia kapo
tro konfuzita por paroli. Post kelkaj minutoj sinjoro Heilman,
preterpasante ĉi tiun grupeton, tuŝetis ŝian brakon kaj diris
milde al la knabino, kiu tuj sin turnis al li avide:
--Nu, fraŭlino Prior, mi tre ĝojas, ke vi nun povas partopreni
niajn kunvenojn tiel regule.
--Vi estas tre afabla, sinjoro Heilman,--Lorna respondis kun feliĉa
rideto,--mi ankaŭ tre ĝojas.
Ambaŭ iris flanken kelkajn paŝojn, laŭ senvorta interkonsento.
Lasante la knabinon preterpasi inter du seĝoj, la viro ĵetis sur
ŝin rigardon plenan je malnobla pasio kaj rapidmove klinis sin
antaŭen, kvazaŭ li volas tuŝi per la lipoj ŝiajn orbrunajn
harojn. Kiam la nesuspektema knabino ree turnis al li la vizaĝon,
liaj trajtoj jam alprenis sian kutiman serenan, solenan aspekton.
--Kiel mi povus danki al vi,--Lorna ekparolis,--por via mirinda
instruo. Ĝi estas tiel ... belega, ĉiela; kaj tamen viaj
paroloj--mi preskaŭ povus diri--esprimas la sekretajn, ĝis nun
ne komprenitajn sopirojn el la profundo de mia propra animo.--Ŝi
rigardis la instruiston kun knabine fidema rigardo kaj admiro,
miksita kun preskaŭ pia timo.
--Nenia mirindaĵo, mia kara juna amikino,--respondis sinjoro Heilman
solene;--iloj destinitaj por la sama alta celo inspiriĝas de la
samaj sentoj.
Lorna, nur dum momento, mire pripensis ĉi tiujn vortojn; ŝi estis
tro dezirema eldiri la demandojn, premantajn al ŝi la koron.--Ĉu vi
vere kredas, sinjoro Heilman,--ŝi diris,--ke ankaŭ mi povos fariĝi
inda esti unu el la elektitoj, kiuj ĉeestos la duan aperon de la
Majstro?
Sinjoro Heilman rigardis en la suprenturnitan vizaĝon de la knabino,
ardan kun emocio, kaj respondis milde kun certeca tono de voĉo:
--Mi funde konas vin, Lorna, eble pli bone ol vi vin mem kaj
mi diras al vi: Jes. Tio ne estas nura opinio; mi _scias_, ke
vi jam estas unu el la elektitoj. Ĉu mi ne evidentigis mian
senditecon per profetaĵoj, poste realigitaj, per mirigaj divenoj,
per miraklaj sanigoj, kaj aliaj aferoj? Vi nur bezonas pli da
memfido--pardonu--pli da sinoferemo.
--Ho, mi dubas nek vian senditecon nek vian supernaturan scion, sed
... mi nur timas esti tro malhumila. La nura pripenso pri tiom da
raviteco timigas min.
--Tute naturaj sentoj, kara fraŭlino, tamen vi posedas ĝuste tiun
delikatan komprenemon, tiun kapablon prave diferencigi inter aferoj
de eternaj beleco kaj vero kaj aferoj de supraĵa, trompa fipoluro.
Sed vi troviĝas en cirkonstancoj kaj vi estas ĉirkaŭita de
personoj, kiuj emas malhelpi la disvolviĝon de viaj maloftaj, brilaj
ecoj kaj la altiĝon ĉielen de via arda, al perfekta animbeleco
soifanta spirito.
Iom ruĝiĝante, Lorna vigle interrompis:--Ne ĉiuj, sinjoro
Heilman, ne ĉiuj. Sinjoro Marston kaj sinjorino Harding...
--Ne ĉiuj samgrade,--tuj rediris la instruisto tre milde kaj
trankvile,--sed ĉiuj, kiuj ne posedas la saman sanktan entuziasmon;
kiuj, eble, ne havas la saman destinon, efektive malhelpas.--Dirinte
tion, li sin turnis al kelkaj aliaj vizitantoj, kiuj jam pretiĝis
foriri. Por ĉiuj li havis agrablan vorton kaj plaĉan rideton.
Ricevi de li koran manpremon kaj afablan rideton, tute propran al
si, ŝajnis por ĉiuj granda ŝatindaĵo. La koroj de kelkaj el la
sinjorinoj ekbatis forte sub la fajro de rigardo el liaj profundaj,
sorĉaj okuloj. Tuŝo de lia mano havis por ili strangan, tremigan
efikon, kvazaŭ magneta influo el li travibras ilin, mistere pelante
ilin fordoni sin al lia superrego.