Ĉi tiu letero kaŭzis al Leonardo grandan bedaŭron, ke ĝi ne
trafis lin antaŭ lia foriro al la kongreso, kaj fortan deziron
viziti la faman, varmkoran ruson. Li tuj tradukis la leteron anglen
kaj, kvankam jam malfruiĝis, iris al la domo de sinjoro Vincent por
montri ĝin al li.
La domego de la familio Vincent estis malnova konstruaĵo el la
tempo de reĝino Elizabeto, havanta, malgraŭ sia iom unutona kaj
severtrajta fasado, noblan kaj hejmecan aspekton. En la vasta, per
elektraj lampoj brile lumigita vestiblo Leonardo renkontis Lornan,
malsupren kurantan la larĝan, masivan ŝtuparon. Ŝi estis vestita
per rozkolora litoĉambra surtuto, kaj ŝiaj haroj estis virine
frizitaj laŭ la lasta modo. La riĉa orbruna hararo, malstreĉe
aranĝita ĉe la tempioj, donis al ŝia vizaĝo aparte virinan
ĉarmon. Kiam ŝi ekvidis Leonardon, ŝiaj lumaj okuloj alprenis
ridantan, preskaŭ petolan aspekton. Ŝi gaje demandis al si, kion
la amiko diros pri ŝia nova hararanĝo. Sed tuj poste ŝia vizaĝo
fariĝis serioza kaj, kun varmkora, karakteriza fervoro ŝi metis
ambaŭ manojn sur lian brakon ekkriante:
--Ho, sinjoro Marston, mi ne dubis, ke vi venos hodiaŭ vespere por
doni al ni sciigon pri Malkomo. Kiel li fartas?
Feliĉa rideto, aperinta sur la pensema vizaĝo de Leonardo, restis
sur ĝi dum li respondis:
--Bonan vesperon, virineto; mi estas tute kontenta pri la
transloĝiĝo de via frato. Mi vizitis lin hodiaŭ posttagmeze,
antaŭ ol mi iris al la stacidomo, kaj li aspektis trankvila kaj
kontenta. Doktoro Garner opinias lian staton sufiĉe esperiga. Li kaj
lia edzino tute gepatre interesiĝas pri li, kaj tre certe faros sian
eblon por resanigi lin. Kompreneble multo dependas de Malkomo mem.
--Mi tre ĝojas aŭdi tion. Vi estas bonkorulo. Kaj nun, kion vi
pensas pri mia nova hararanĝo?
Leonardo aprobe rigardis la kapon de la knabino de ĉiuj flankoj kaj
bonkore respondis:
--Ĝi estas tre bela kaj tre konvenas al via vizaĝo. Kiu frizis vin?
--Ho, onklino Maud el Harrogate venis hodiaŭ posttagmeze kaj forte
indignis pro tio, ke mi ankoraŭ portas la harojn neligitaj kaj multe
tro mallongajn jupojn ĉe mia aĝo. Ŝi insistis, ke mi lasu ŝin
frizi min por montri al mi, kia hararanĝo, laŭ ŝia opinio, plej
bone konvenas por mi. Mi ĵus volis montri min al la patro. Li estas
en la manĝoĉambro. Eniru, mi petas, lian kabineton, kaj mi sciigos
al li, ke vi estas tie.
Leonardo rigardis kun plezuro la okulplaĉan, facilmovan figuron de
la knabino, kaj murmuretis al si mem:--Kia ĉarma bildo de knabina
pureco!
Sinjoro Vincent akceptis Leonardon kun pli granda afableco, ol ĉi
tiu atendis post la lasta, tre malagrabla interparolo kun li en la
kontoro. La zorgopremata, frue maljuniĝanta patro aŭskultis kun
avideco la kontentigan raporton pri sia amata filo. Lia seriozmiena,
sulkoplena vizaĝo vidigis kelkafoje ekbriletojn de espero kaj
signojn de revenanta molkoreco. Kiam Leonardo finis sian rakonton,
li ekpremis lian manon, kaj diris kun videbla sentemeco kaj kun
tremetantaj lipoj:
--Mi tre dankas vin, Leonardo. Pardonu, ke iafoje mi ŝajne kondutas
iom neĝentile aŭ nedankeme; mia koro ofte estas ... soleca,
premegata. Sed--subite ŝanĝante la voĉtonon--mi ne volas plue
priparoli tion. Mi vidas, ke vi kunportis leteron, kiun, supozeble,
vi deziras montri al mi.
Leonardo jam rapide ekpripensis, kiel li povos enkonduki la temon,
kiu plej forte okupis liajn pensojn. Eble nun,--li pensis,--okazas
oportuna momento, kiam la koro de la malfeliĉa viro sufiĉe moliĝis
por pacience aŭskulti. La unuan fojon de multaj jaroj sinjoro
Vincent nomis lin per lia antaŭnomo. Tamen la subita ŝanĝo en lia
voĉtono kaj lia decida, aferema parolmaniero klare montris al li,
ke la horo por tia privata diskuto ankoraŭ ne alvenis. Ŝajne lia
kortuŝiteco ne daŭris pli ol momenton, kaj li jam bedaŭris, ke li
tiom cedis al subita emocio.
Ili do priparolis la leteron el Rusujo. La propono de la fama
profesoro tre plaĉis al sinjoro Vincent, kaj li senhezite eldiris
la opinion, ke Leonardo devas tuj akcepti la inviton kaj viziti
lin antaŭ la fina precizigo de sia patento.--Mia fratino,--li
diris,--iros Londonon morgaŭ frumatene, sed sendube ŝi plene
aprobos vian foriron.
Ambaŭ viroj silentis dum kelkaj momentoj; ĉiu ŝajne duondivenis la
pensojn de la alia, sed opiniis, ke konsilinde estas sin deteni de
disputo pri fraŭlino Haverford--pro malsamaj kaŭzoj.
Ankoraŭ la saman nokton Leonardo skribis al grafo Bogdanov,
kaj telegrafis al li la sekvantan matenon. Li ankaŭ skribis al
Esperantistaj delegitoj en Berlino kaj Peterburgo, petante ilin,
renkonti lin ĉe la alveno de lia vagonaro.