Dum kelka tempo ankoraŭ Leonardo Marston enpense rigardis en la
spacon.
--Lorna estas malfeliĉa,--li diris al si en la pensoj,--la gaja,
impulsema infano malgajiĝas pro sendanka duonfrato kaj pro egoista
duonpatro.--Denove li legis la vortojn de la letero: "Onklino Delfino
ja ankaŭ tre amas lin; sed mi timas, ke ŝi nur dorlotas lin".--Tion
mi ne kredas,--li meditis plue,--mi estas certa, ke ŝi ruinigas lin.
Ŝi estas por mi enigmo; kaj, la penso persekutas min, ke ŝi sekrete
uzas super li ian tre malican influon. Eble mi povos malhelpi tiun
malsaĝan paŝon... Mi ankaŭ ne povas ne timi, ke ŝi akiros tro
grandan influon sur la impreseblan koron de Lorna.--
Tiam ekaperis antaŭ liaj animokuloj la bildo de la amata patro,
kuŝanta sur la mortolito, kaj peteganta lin, ke li prenu sur sin la
devon laŭpove ŝirmi Lornan kontraŭ moralaj danĝeroj. Denove li
vidis la esprimojn de paco, de profunda amo kaj dankeco eklumigantajn
lian karan vizaĝon. Li rememoris ankaŭ, kiel volonte li ĵuris
anstataŭe plenumi la solenan promeson de la patro, por plidolĉigi
al li la lastajn momentojn, kaj kiom la penso, esti sekreta gardanto
kaj zorganto de la dolĉa, aminda infano ŝajnis al li tiam alloga
devo.
Ĝis nun lia promeso ne postulis de li grandan oferon; efektive ĝi
faris al li pli da plezuro kaj kontenteco. La du infanoj, Malkomo kaj
Lorna, ĉiam estis por li tre karaj, kaj inter li kaj ili ekzistis
varma amikeco, precipe inter li kaj Lorna. Kvankam la knabo, nun
fariĝinte juna viro, kelkfoje kondutis strange antaŭ li kaj iom
senpacienciĝis pro liaj bonintencaj konsiloj kaj avertoj, Leonardo
Marston tamen ankoraŭ amis lin. Lia amikeco kun Lorna estis ĉiam
tre feliĉa, kaj dum ŝia infaneco ilia interrilato preskaŭ neniel
ŝanĝiĝis. Ŝi estis por li ĉiam ankoraŭ la dolĉa, konfidema,
amema infano. La suneca, malkaŝanima karaktero de la knabino trovis
en la koro de la serioza viro simpatian ŝaton. Lorna rigardis lin
kiel parencon kaj dediĉis al li sinceran, kvazaŭ infanan amon
kaj malavaran admiron. Por ŝi la altkreska, serioza, sed molkora
viro estis idealo de altanimeco, kaj ŝia konfido je lia senerara
justeco kaj lia neskuebla rekteco estis kortuŝe forta. Plue ŝi
sciis--ne demandante al si la motivon--ke sinjoro Marston amzorge
sin interesas pri ŝia spirita bonstato. Ŝi ne demandis al si
kial--infanoj akceptas tiajn bonkoraĵojn senĝene, sendemande--kaj
respondis al liaj amikaĵoj varme, sincere kaj dankeme. Kiam Leonardo
Marston revenis de Ameriko post dumonata foresto antaŭ malpli ol du
jaroj, Lorna iris al la stacio kune kun kelkaj aliaj por bonvenigi
lin. Obeante subitan ĝojan impulson, ŝi kuris renkonte al li kun
etenditaj brakoj kaj ame kisis lin. Neniu vidis en tiu ĉarme farita
saluto ion nenaturan, kun escepto de fraŭla onklino el Skotlando,
kiu opiniis la agon tre nedeca. Lorna ne komprenis kial, kaj ne
ĝenis sin pri tiu opinio.
La kara kaj viva memoro, liganta lin al la profunda amo, kiu iam
ekzistis inter li kaj lia patro kaj la certeco pri tio, kion ĉi tiu
farus sur lia loko, ne lasis Leonardon dubi momenton pri sia devo.
Li firme decidiĝis tuj revojaĝi hejmen. Enpoŝiginte la leteron de
Lorna, li leviĝis, por serĉi siajn amikojn.
Lia subita anonco, ke li nepre devos reiri per la hodiaŭnokta
vagonaro, kaŭzis ĉiuflanke grandan bedaŭron kaj laŭtajn
protestojn. Sinjoro Harding nekaŝeme diris, ke li tute ne povas
kompreni, kiel fraŭlo, sen malsaĝaj amaĵoj, kies komerco floras,
povas havi sufiĉan motivon tiel ĉagreni siajn plej bonajn amikojn.
Sinjorino Harding korpremate observis la vizaĝon de la amiko, en
kiu ŝi vidis, la unuan fojon, signojn de profunda malĝojo.
--Ĉu vi nepre devas foriri?--ŝi demandis kunsenteme.
--Jes, sinjorino Harding; la devo vokas min.--La respondo estis
milda, tamen firma.
Ŝia deziro ekscii la kaŭzon de lia subita decido kaj de lia
neordinara malgajeco estis dolora, sed ŝi ne kuraĝis fari pluajn
demandojn. Mallaŭte, per malgaja voĉo ŝi diris:
--Mi tre bedaŭras tion, pro vi.
Poste ŝi miris kun tremanta koro pri la akra doloro kaj la stranga
korpremateco, kiujn ŝi tiam sentis.
La tuta amikaro kune kun la nove alvenintaj Esperantistoj akompanis
Leonardon vagonare ĝis Vevey, kie la nokta rapidira vagonaro de
Milano al Parizo haltis. Ĉiuj multvorte bedaŭris la subitan disiĝon,
ĝuste kiam kelkaj ekskursoj jam aranĝiĝis. La interparolo survoje
kaj sur la fervoja perono estis tre vigla. Ĉiu subite volis fari
multajn demandojn al la forironto kaj priparoli multajn aferojn kun
li. Kiam la vagonaro alproksimiĝis al la stacio, Geraldino kondukis
onklon Huberton flanken kaj, devigante sin ne rideti, mallaŭte petis:
--Ĉu mi povas adiaŭkisi sinjoro Marston, onklo?
Sinjoro Huberto Fleming rapide turnis sian bonkoran vizaĝon al la
knabino, ekrigardis ŝin kun surprizo kaj respondis:
--Oni neniam scias, vi petolulino, ĉu vi estas serioza aŭ ne.
Cetere, kio supozigas vin, ke sinjoro Marston deziras kisi vin?
Tia demando ne venis en la kapon de Geraldino:
--Ĉu vi pensas, ke li rifuzos?--ŝi demandis kun larĝe malfermitaj
okuloj.
--Ne, karulino, li ne rifuzus, sed eble li... iom ofendiĝus.
--Ofendiĝi ne estas en lia programo. Li estas tro bonkora kaj
aminda; kaj ne estis vere tre bonaj amikoj.
Kiam Leonardo Marston, jam adiaŭinte ĉiujn amikojn, sidis en la
kupeo, Geraldino alpaŝis, klinis sin antaŭen kaj prezentis al li
la vizaĝon kun mieno, kiun li ne povis malkompreni. Kun kontenta
rideto Leonardo metis ambaŭ manojn sur la ŝultrojn de la knabino
kaj volonte donis la petitan adiaŭkison. Ame rigardante en la naivan
vizaĝon li diris:
--Via amindeco, Geraldino, malpezigas al mi la disiĝon kaj irigas
min hejmen kun ankoraŭ plua, tre agrabla impreso. Adiaŭ. Dio benu
vin, amikineto mia.
Unu el la sinjorinoj de la laste alveninta amikaro, francino,
mallaŭte diris al sinjorino Harding:
--Knabina privilegio ĝis konscia virineco, ĉu ne?
--Jes,--respondis enpense la anglino,--la ago estis ambaŭflanke tute
natura, plena de ĉarma naiveco.
En la lasta momento sinjoro Harding enigis la kapon en la kupeon, kaj
dezireme demandis:
--Marston, ĉu troviĝas en via urbeto vistludantoj?
--Jes,--revenis seka respondo,--tri el niaj laboristoj kaj la
kortisto de la vilaĝa trinkejo.