_ Varia donaria Delphis dedicata porro enumerantur — oraculum, quod
Phaennis de Gallorum expeditione protulit — Atheniensium donarium —
Cyrenæorum donarium, et de Batto loquelam recuperante. _
Quæ huic adjuncta sunt Apollinis signa, alterum Epidaurii qui sunt in
Argivorum finibus de Medorum manubiis, alterum Megarenses victis ad
Nisæam Atheniensibus posuerunt. Bucula a Platæensibus dedicata ejus est
temporis monumentum, quo intra suos fines cum reliquis Græcis Mardonium
Gobryæ filium ulti sunt. Sunt alia rursus duo Apollinis signa,
Heracleotarum alterum qui ad Euxinum Pontum sunt, Amphictyonum alterum
de multa, quam Phocensibus irrogarunt ob id quod sacrum solum
coluissent. (2) Est apud Delphos huic Apollini cognomen Sitalcas
(_frumentum arcens sc. ab agris sacris_), magnitudine quinque et
triginta cubitorum. Sunt illic duces Ætolorum, Dianæ præterea et Minervæ
duoque Apollinis signa, ab Ætolis dedicata de Gallis pugna superatis.
Gallorum quidem exercitum ex Europa in Asiam ad urbium perniciem
transmissurum prædixit in oraculis suis Phaennis ætate una antequam res
gereretur:
(3) Hostilis Gallorum acies tunc milite multo
littora complebit; transmissis fluctibus Helles
vastabit populans Asiam. Sed di graviora
intentant illis, pelagi prope cærula sedes
qui posuere suas. Sed enim his quoque Juppiter ipse
auxilio clari mittet tauri generosam
progeniem, tristi quæ sternet funere Gallos.
Tauri filium dixit Attalum Pergami regem, quem ipsum tauricornem etiam
oraculum nominavit. (4) Equitatus duces equis insidentes fusis
equestribus Atheniensium copiis Apollini statuerunt Pheræi. (3) At
palmam æneam dicarunt Athenienses, cum Minervæ arbori insistentis signo
inaurato, duplicis victoriæ monumentum qua uno eodemque die potiti sunt
ad Eurymedontem, pedestri acie et navali pugna prospere in ipso flumine
commissa. A multis ejus signi partibus quum aurum revulsum vidissem, (5)
culpam ego in homines improbos sacrilegos conferebam priusquam ex
Atticarum rerum commentario, quem scripsit Clitodemus, eorum qui literis
res Atticas mandarunt vetustissimus auctor, cognovissem, comparata ab
Atheniensibus classe ad Siciliensem expeditionem magnum corvorum numerum
Delphos convolasse irruentesque in illud signum aurum rostris avellisse.
Additum est ibidem, hastam, noctuas et caryotas, quæ in palma illa ad
palmularum similitudinem factæ fuerant, eosdem illos corvos abrupisse.
(6) Sed alia etiam prodigia idem commemorat Clitodemus, quæ ne in
Siciliam Athenienses navigarent interdicebant. Cyrenæi Delphis Batti
statuam posuerunt in curru, quod is ex Thera eos in Africam classe
deduxisset. Auriga currus est Cyrene. In curru Libya Batto coronam
imponit. Opus fecit Amphion, Acestoris filius, Cnosius. (7) Deducta jam
Cyrene colonia Battus vocis hujusmodi medelam reperisse dicitur:
Cyrenæorum terram obiens, in extremis ejus partibus adhuc desertis
leonem conspexit; re improvisa territus magnum et clarum necessitate
cogente sustulit clamorem. Non longe a Batti statua Apollinem alium
Amphictyones dedicarunt de multa, quam Phocensibus ob noxam in deum
commissam irrogarunt.