_ Phocensibus, mulcta ab Amphictyonibus irrogata, Philomelus, ut
Delphici Apollinis templum occupent, suadet — Phocenses Delphici
Apollinis templum spoliant, et per decem annos cum Thebanis bellum
gerunt ducibus Philomelo — Onomarcho — Phayllo — Phalæco. _
Insequenti dehinc tempore accidit ut multa iis ab Amphictyonibus
irrogaretur. Neque vero habeo satis veram ejus rei causam compertam,
numquid noxam commeritis imposita fuerit, an vero Thessali ob veteres
inimicitias hujus Phocensibus calamitatis infligendæ fuerint auctores.
(2) Quum dejectis essent animis propter multæ magnitudinem, exstitit
Philomelus Theotimi filius, Phocensium nemini dignitate secundus; Ledon
ei patria erat urbs Phocica. Is igitur postquam oratione demonstraverat
summam pecuniæ nullo pacto posse ab ipsis exsolvi, templum Delphicum
occupandum esse censuit, et alia ad persuadendum apposita afferens, et
illud inprimis, quod, quum ab Atheniensibus et Lacedæmoniis jampridem
sibi pacata essent omnia, facile Thebanos et alios quoscunque, qui se
armis lacessissent, tum virtute tum pecuniæ impendiis possent superare.
(3) Philomeli oratio multitudinis valde secunda voluntate est accepta,
sive quod mentem deus a rectis consiliis avertisset, seu quod is populus
suapte natura religioni solitus esset quæstum anteponere. Delphos
occupare aggressi sunt Phocenses, principatum Delphis Heraclide,
Agathocle Athenis obtinente, Olympiadis quintæ et centesimæ, qua stadii
palmam meruit Prorus (_Porus?_) Cyrenæus, anno quarto. (4) Templo potiti
statim firmissimas apud Græcos mercenariorum militum cohortes
conduxerunt. Thebani quidem aperte contra eos arma moverunt, nempe qui
et ante offensiore in illos fuissent animo. Bellatum est continenter
annos ipsos decem; quo temporis intervallo modo Phocenses cum suis
conductitiis, modo Thebani victores discesserunt. Collatis demum apud
Neonem urbem signis Phocenses terga vertere; Philomelus in fuga ex arduo
et prærupto saxo quum se præcipitem dedisset, exanimatus est. Idem necis
genus etiam alias Amphictyonum decreto in templi spoliatores est
constitutum. (5) Post mortem Philomeli imperium Onomarcho Phocenses
detulerunt; cum Thebanis vero societatem coivit Philippus Amyntæ filius;
qui quum prœlio superior evasisset, Onomarchus ad mare fugiens a suis
militibus est jaculis confixus, ipsius ignavia et imperandi inscitia ea
se clade affectos interpretantibus. (6) Talem vitæ finem divina quædam
sors Onomarcho attulit. Phocenses ejus fratri Phayllo summa cum
potestate imperium decreverunt. * Ei vixdum ad imperandum aggresso talem
oblatam esse per somnium speciem. Inter Apollinis donaria pervetus
effigies quædam fuit ex ære hominis, cui, diuturniore _morbo_*, carne
consumta, sola essent reliqua ossa; aiebant Delphi ab Hippocrate medico
dedicatam. Huic igitur imagini Phayllus se similem factum videre visus
est, ac statim post lenta tabe correptus somnii vaticinium implevit. (7)
Phayllo exstincto ad Phalæcum filium patris principatus transiit. Huic,
quod sacram pecuniam subripuisse accusatus esset, imperium est
abrogatum, ac deinde, quum in Cretam classe transmisisset una cum
Phocensium et mercenariorum militum manu, qui videlicet ejus sequi
partes volebant, et Cydoniam urbem obsideret, quod imperatam pecuniam
illa civitas pendere recusasset, amissa majore parte exercitus, ipse
etiam periit.