_ De templo Minervæ Itoniæ — memorandis Coroneæ, Junonis signo Sirenas
manu tenente — monte Libethrio — monte Laphystio, Hercule Charope et
fluvio Phalaro — Orchomeno urbe ejusque conditoribus. _
Antequam Coroneam ab Alalcomenis venias, Minervæ Itoniæ templum videas.
Cognominis auctor fuit Itonus, Amphictyonis filius. Huc ad commune
concilium conveniunt Bœoti. In eo templo Itoniæ Minervæ et Jovis ex ære
signa sunt, Agoracriti Phidiæ discipuli, quique ei in amore fuit, opera.
Gratiarum etiam ætate mea signa dedicata sunt. (2) Memoriæ proditum est
Iodamam deæ sacerdotium gerentem noctu intra sacrum templi septum
venisse, atque Minervam ei se obtulisse cum tunica, in qua Medusæ
Gorgonis caput inerat; eo conspecto statim Iodamam in lapidem mutatam
esse, eamque ob rem mulierem quotidie ad Iodamæ aram ignem apponentem
ter Bœotorum voce effari, Iodamen vivere ignemque sibi deposcere. (3)
Coronea habuit ad memoriam insignia, Mercurii Epimelii in foro aram, et
item Ventorum alteram. Paulo infra eas aras Junonis fanum est cum
pervetere signo; Pythodorus illud Thebanus fecit; Sirenas manu præfert.
Acheloi enim filias narrant Junonis suasu in cantus certamen Musas
provocare ausas; victis Musas pinnas ex alis convellisse deque illis
coronas sibi fecisse. (4) Abest a Coronea stadia ferme quadraginta mons
Libethrium; signa in eo Musarum et Nympharum sunt cognomine
Libethriarum; fontes ibidem (alterum Libethriadem nominant, alter Petra
(_?_) est) muliebrium mammarum similitudinem gerunt et aqua inde lacti
similis scaturit. (5) Ad Laphystium montem et sacram Jovi Laphystio
aream a Coronea viginti circiter sunt stadia. Dei signum e lapide est.
Quum esset Athamas hic Phrixum et Hellen immolaturus, missum a Jove
pueris aurei velleris arietem dicunt, quo vecti illi aufugerint.
Superius est Hercules cognomento Charops. Hac ascendisse Herculem Bœoti
dicunt Ditis canem trahentem. Qua a Laphystio ad fanum Itoniæ Minervæ
descenditur, est amnis Phalarus, qui in Cephisidem influit paludem. (6)
Trans Laphystium montem est Orchomenus, urbs si qua est alia Græcis
gloria insignis. Ad opes vero summas et felicitatem maximam evectam idem
prope qui Mycenas et Delum rerum exitus perculit. De priscis vero ejus
rebus hæc propemodum memoriæ mandata fuere. Consedisse hoc in loco
primum omnium tradunt Andrea, Penei fluminis filium, et ab eo Andreidem
terram nominatam. (7) Ad eum quum venisset Athamas, concessisse ei agrum
qui circa Laphystium est, necnon eam regionem quæ nunc Coronea et
Haliartia dicitur. Athamas quum nullam sibi virilem prolem superstitem
esse putaret (quod nempe facinus in Learchum et Melicerten ipsemet
perpetraverat, et Leuconi morbus vitam ademerat, Phrixum vero adhuc
vivere aut liberos ei susceptos omnino ignorabat), ob hanc causam
Thersandri Sisypho nati liberos Coronum et Haliartum adoptarat. Nam
Sisyphi ipse frater erat. (8) Quum redisset autem e Colchis vel Phrixus
ipse, ut quidam dicunt, vel, ut alii malunt, Presbon, quem ex Æetæ filia
genuerat Phrixus, censuerunt Thersandri filii, Athamantis opes jure
Athamanti et ejus soboli reddendum; accepta itaque ab Athamante agri
parte Coroneæ et Haliarti conditores fuere. (9) Sed jam ante horum
reditum Andreus Euippen Leuconis filiam, despondente Athamante, uxorem
duxerat, ex qua natus est ei Eteocles, etsi pervulgata inter cives fama
Cephiso amne genitus est; quocirca etiam poetarum quidam Cephisiaden
Eteoclem in carminibus appellarunt. (10) Suscepto Eteocles regno agrum
ab Andreo vocari facile sivit, tribus vero duas constituit, quarum unam
Cephisiadem, alteram de suo nomine jussit appellari. Venienti autem ad
se Almo Sisyphi filio soli non magnam partem concessit; ab Almo itaque
vici tunc Almones nuncupati sunt. Iis deinde quæ insecuta sunt
temporibus usus obtinuit ut vicus * Olmones appellaretur.