_ De Achæorum potentia et concilio Achaico — Lacedæmoniorum bello contra
Achæos suscepto — Philippi, Demetrii filii, sceleribus — ejus bello
cum Atheniensibus gesto et Romanis Atheniensibus opem ferentibus. _
Quare iis temporibus quum non in commune consulerent Græci, sed suum
quique negotium agerent, non erant qui opibus cum Achæis conferri
possent. Eorum enim omnes civitates, una excepta Pellene, nullo a multis
retro annis devinctæ fuerant tyrannorum dominatu. Porro levius etiam
multo quam alias Græciæ partes vel bellorum impetus, vel pestilentiæ
acerbitas Achaiam vexarat. Itaque in concilium quod Achaicum vocant
itabatur, communique consilio de rebus Achaiæ deliberabatur. (2) Ac tunc
quidem conventum Ægium edici placuit, quod deleta eluvionibus Helice jam
olim ceteris Achaicis civitatibus hæc dignatione et tum opibus
præstabat. Ex aliis vero Græcis primi omnium in ejus concilii censum
venere Sicyonii; post eos et alii e Peloponneso vel statim, vel certe
aliquandiu cunctati se Achivis contribuerunt. Multos etiam ex iis qui
extra Isthmum erant, in concilii societatem acciverunt secundi Achæorum
progressus, quum eos in dies viderent meliore uti fortuna. (3) Soli
Græcorum Lacedæmonii et offensioribus semper animis in Achæos fuerunt,
et postremo aperte etiam contra eos arma ceperunt. Sed enim quum
Pellenen Achæorum urbem Agis Eudamidæ filius rex Spartæ vi cepisset, mox
inde ab Arato Sicyoniorum duce ejectus est. Cleomenes deinde Leonida
Cleonymi filio genitus, ex altera quam fuit Agis regia stirpe, Aratum et
Achæos collatis ad Dymen signis magno prœlio fudit; pacem deinde
Antigono et Achæis dedit. (4) Antigonus tunc, Philippi adhuc impuberis
tutor, Macedonum imperium regebat. Fuit Philippus Demetrii filius; ejus
erat Antigonus et patruelis et vitricus. Cum hoc igitur Antigono et
Achæis inducias pactus Cleomenes, fide mox violata, Arcadum urbem
Megalopolin diripuit; et sane noxæ piaculum accepta ad Sellasiam ab
Achæis et Antigono clade Lacedæmonii et eorum dux Cleomenes luisse
judicari merito possunt. Sed in libro de Arcadum rebus ad Cleomenem
redibit oratio. (5) Philippus autem Demetrii filius quum ad virilem
ætatem pervenisset, accepto regno ab Antigono non sane invito, magnum
universis Græcis terrorem incussit, quum ipso Philippi superioris nomine
(a quo tamen oriundus non erat; nam Amyntæ filius Philippus dominus
plane hujus gentilibus fuit), tum vero quod Philippi ipsius facinora
æmulabatur. Fuit utrique commune pecunia sibi civitatum principes
conciliare, quos intelligerent privati sui lucri quam patriæ libertatis
majorem rationem habere: hoc autem minori Philippo peculiare, in
conviviis, dum mutuis de more poculis poscerent, mortiferas potiones
propinare: quod Amyntæ filio, nisi fallor, ne in mentem quidem unquam
venit: at huic Demetrii filio Philippo familiare hoc fuit scelus, et in
levissimis ducebat noxis veneno hominem tollere. (6) Urbes hic tres,
quibus adversus Græciam pro militum suorum receptaculis uteretur,
præsidiis firmavit: eas in Græcorum contumeliam multa suffultus
confidentia Græciæ claves [_compedes?_] nuncupabat. Contra Peloponnesum
erat Corinthus, cujus etiam arcem munivit accuratius. Alterum fuit ei
contra Eubœam, Bœotos et Phocenses propugnaculum Chalcis ad Euripum.
Tertium opposuit Thessalis et Ætolorum nationi Magnesiam sub Pelio
monte. Præ ceteris vero tum justis exercituum aggressionibus, tum
repentinis latronum more excursionibus, Atheniensibus et Ætolis infestus
erat. (7) Ceterum in Atticarum rerum descriptione jam exposui quæ a
Græcis vel barbaris missa fuerint Atheniensibus contra Philippum
auxilia, et quemadmodum ob horum imbecillitatem sociorum Athenienses ad
Romanorum opem confugere coacti fuerint. Miserant et paulo ante Romani
verbo quidem Ætolis contra Philippum auxilia, re vero Macedonicarum
rerum speculatores: (8) verum tunc Atheniensibus exercitum mittendum
censuerunt. Decretum ejus imperium erat Otilio: nam hoc nomen ei viro
maxime insigne fuit. Non enim Romani Græcorum ritu unico a patribus
accepto nomine appellantur, sed tria fere singulis ut plurimum, atque
etiam plura imponuntur nomina. Id negotii duntaxat ab Romanis Otilio
datum, ut Athenienses et Ætolos contra Philippi arma tueretur. (9) At
ille e mandatorum præscripto reliqua, hoc vero non ex Romanorum
sententia gessit, quod Eubœensium Histiæam et Anticyram in Phocide, quæ
oppida Philippi imperata facere coacta fuerant, expugnavit et evertit.
Quæ res ad senatum delata, mea quidem sententia, effecit ut Otilio
Flaminius successor mitteretur.