_ De Ionum urbibus in insulis Samo et Chio — Sami et Samiæ stemma — de
Sami incolis et Samothracia — de Junone Samia — Dædalo — Chii
nominis origine et incolis. _
In insulis civitates Ionum sunt Samus supra Mycalen et Chius ex adverso
Mimantis, Asius filius Amphiptolemi Samius carminibus mandavit, Phœnici
ex Perimeda Œnei filia genitas Astypalæam et Europen; Neptuni satu ex
Astypalæa natum filium Ancæum; hunc populis qui Leleges dicebantur
imperasse, et amnis Mæandri filiam Samiam uxorem duxisse, quæ ei
Perilaum, Enudum, Samum, Halithersen et insuper Parthenopen filiam
peperit. E Parthenope Ancæi filia Apollini Lycomedem genitum. (2) Hæc
versibus testatus est Asius. Atque eo quidem tempore qui insulam
incolebant, vi potius coacti quam benevolentia adducti, in penatium
suorum societatem Ionas receperunt. Erat Ionum dux Procles Pityrei
filius, et ipse Epidaurius et magnum Epidauriorum numerum deducebat,
ejectos nempe ex Epidauria terra a Deiphonte et Argivis. Genus Procles
ducebat ab Ione Xuthi filio. Hujus filio Leogoro (_Leogora?_), quum
patri in Samiorum regnum successisset, bellum intulerunt Ephesii duce
Androclo; et prœlio quidem victos extra insulam Samios expulerunt,
crimini illud dantes quod cum Caribus de bello Ionibus inferendo
consilia agitassent. (3) Profugorum e Samo pars in Thraciæ insulam, quæ
olim Dardania, post ab ipsis est Samothrace nuncupata, coloniam
deduxere. At qui Leogorum (_Leogoran?_) secuti sunt, ii ad Anæam in
adversa continenti terra castellum permunierunt; unde decimo post anno
Samum adorti, pulsis Ephesiis insulam receperunt. (4) Fanum Junonis,
quod Sami est, sunt qui dicant Argonautas dedicasse, secum illuc signo
deæ Argis devecto. Enimvero Samii ipsi natam in insula sua Junonem
tradunt ad flumen Imbrasum, sub vitice quæ hac ipsa etiamnum ætate in
Junonis sacro solo exstat. Esse vero templum maxime priscum, ex ipso
simulacro facile conjici possit. Est enim Smilidis Æginetæ, Euclidis
filii, opus. Fuit autem hic Smilis Dædalo æqualis ætate, gloria
inferior. (5) Nam Dædalus, quum e regia stirpe ejus gentis qui Metionidæ
sunt appellati Athenis ortum duceret, non magis artis præstantia quam
erroribus et casuum varietate, majore fuit apud omnes gentes nominis
celebritate. Is enim quum occiso sororis filio quam patriis legibus
noxam meruisset probe nosset, ultro in Cretam ad Minoem confugit; ubi et
regi ipsi et ejus filiabus miri operis signa fecit, sicuti Homerus
quoque in Iliade memoriæ prodidit. (6) Verum postea a Minoe fraudis
damnatus et in vincula cum filio conjectus, elapsus Inycum (ea Siciliæ
urbs erat) evasit ad regem Cocalum. Et ea fuit Siculis cum Minoe
bellandi causa, quod poscente Minoe Dædalum sibi dedi Cocalus
recusasset. In tanto vero ob artis excellentiam apud Cocali filias
honore fuit, ut in Dædali gratiam de nece Minoi inferenda consilium
inierint. (7) Neque quicquam fuit Dædali fama vel in tota Sicilia, vel
in majore Italiæ parte illis temporibus clarius. At Smilis nusquam apud
alias gentes quam Samios et Eleos peregrinatus est, quod sit memoriæ
proditum. Ad hos vero pervenit et Samiis Junonis signum fecit.
8. ** Ion vero tragœdiarum scriptor, historiarum monumentis mandavit,
Neptunum in desertam aliquando insulam _Chium_ venisse; in ea cognitam
ab ipso Nympham quandam et ea parturiente e cœlo nivem (_Græcis_ chiona)
effusam; a quo rei eventu nomen filio Chio imposuisse Neptunum. Eundem
ex alia quadam Nympha filios Agelum et Melanem suscepisse. Œnopionem
postea e Creta in Chion insulam appulisse et cum eo una filios Talum,
Euanthem, Melanem, Salagum et Athamantem (_Staphylum et Thoantem?_). (9)
Œnopione regnante Caras eodem venisse et Abantas ex Eubœa: successisse
deinde in regnum Œnopioni et filiis Amphiclum, advenam hominem ab
Histiæa Eubœæ, ex Apollinis Delphici oraculo. Quarta post Amphiclum
ætate Hector (nam et hic rex fuit) cum Caribus et Abantibus insulæ
inquilinis bellavit, et eorum parte justo prœlio fusa, reliquos in
deditionem acceptos e sedibus suis expulit. (10) Compositis demum Chii
rebus in memoriam Hectori rediit commune sacrum fieri a suis oportere
cum universo Ionum conventu; et ab eo conventu tripodem illi, ut idem
refert, virtutis præmium delatum. Hæc de Chiis Ionem tradidisse comperi,
quum causam tamen ille non exposuerit quamobrem cum Ionibus cœpti
fuerint Chii censeri.