_ Glauci Carystii statua et de eo narratio — porro athletarum signa
recensentur. _
Præter eos quos jam percensuimus videas et Glaucum Carystium, quem ex
Anthedone Bœotiorum genus deducere a Glauco marino deo memorant. Pater
huic fuit Carystius Demylus. In agro vero colendo a puero versatum
tradunt: quumque forte refixum vomerem, manu pro malleo usus,
restituisset in pristinum aratri locum, (2) Demylus quum id facientem
animadvertisset, puerum in Olympicum pugilatum deduxit. Ubi quum Glaucus
ab adversariis male mulcaretur, quippe qui prorsus erat artis ejus
imperitus, quumque congressus eum eo, cui extrema obtigerat sors
certaminis, vulneribus jam prope confectus succumbere crederetur,
inclamasse dicitur pater, «Illam fili ab aratro» (_i. e. manum in aratro
spectatam ei impinge_): ea itaque voce puerum excitatum acriore plaga
adversario perculso mox victorem judicatum. (3) Coronas idem cepisse
dicitur Pythiorum duas, octonas Nemeorum et Isthmiorum. Glauco filius
statuam posuit: opifex fuit Glaucias Ægineta. Umbratilis pugnæ habitum
præ se fert, quod omnium suæ ætatis manus ad certam gesticulationis
legem movendi dexterrimus erat Glaucus. Quum decessisset, a Carystiis in
ea insula sepultum tradunt, quæ ætate etiam nostra Glauci dicitur. (4)
Damareto Heræensi, Damareti filio et nepoti, binæ Olympiorum victoriæ
obtigerunt: ipsi quidem Damareto quinta supra sexagesimam Olympiade, qua
primum inductus est armaturæ gravis cursus: et ea item quæ consecuta
est. Statua ejus clypeum more nostri temporis militum præ se tenet:
galea caput, crura ocreis armata sunt. Eum in cursu ludicri morem
posteris deinde temporibus Elei et reliqui item Græci sustulerunt.
Theopompus deinde Damareti filius, et hujus item filius patri cognominis
de quinquertio palmas adepti sunt. Minori Theopompo de lucta etiam
victoria obtigit. (5) Luctatoris hujus a quo facta fuerit statua
nescimus: patris vero et avi statuas Eutelidæ et Chrysothemidis
Argivorum opera esse testatur inscriptio. A quibus vero illi didicerint
non docet. Inscriptionis ejus versus hi sunt:
Argivi Eutelidas et Chrysothemis fabricarunt,
majores artem quos docuere sui.
Iccus Nicolaidæ filius, Tarentinus, Olympicam coronam de quinquertio
cepit; ac deinde insequentibus temporibus athletarum fuit magister
ætatis suæ præstantissimus. (6) Post Iccum Pantarces Eleus victis in
lucta pueris erectus est. Fuit hic Phidiæ in deliciis. Proximo loco
Cleosthenis viri Epidamnii currus, Ageladæ opus. A tergo positus est
Jovis quem Græci ex manubiis Platæensis pugnæ dedicarunt. Vicit
Cleosthenes Olympiade sexagesima sexta. Neque vero suam unius, sed
equorum etiam et aurigæ simulacra posuit. (7) Inscripta sunt etiam
equorum nomina, Phœnix et Corax: et qui eodem sunt juncti jugo ad
dexteram Cnacias, ad lævam Samus. Elegi ad currum adscripti sunt hi:
Cleosthenes posuit me Pontius ex Epidamno,
victor equis, palma clarus Olympiaca.
(8) Et omnium quidem Græcorum, qui equorum alendi studio clari fuere,
primus hic Cleosthenes statuam Olympiæ posuit. Sunt certe et Miltiadis
Atheniensis et Spartani Euagoræ similia dona: verum hujus currus modo
est, nec insistit in curru Euagoras. Jam quæ ac qualia Olympiæ dona
Miltiades curaverit statuenda, alio instituti operis loco exponetur.
Agrum Epidamnii nostra ætate tenent, quem jam ante ab initio: oppidum
non idem, quod priscis temporibus, sed quod a vetere urbe non longe
abest et a conditore Dyrrhachium appellatur. (9) Sequuntur Lycinus
Heræensis, Epicradius Mantinensis, Tellon Oresthasius, et Eleus Agiadas,
qui victores de puerilibus ludicris coronas cepere, Lycinus quidem e
cursu, reliqui quos dixi de pugilatu. Epicradium fecit Ptolichus
Ægineta, Agiadan Serambus et ipse Ægineta, Lycini statua Cleonis est
opus. Tellonem quis fecerit non est memoriæ proditum.