_ De Pelopio in Alti — sacris Pelopis in illo — Pelopis ossibus narratio
— Pelopis et Tantali sede in Asia — ara Jovis Olympii e cinere
congesta et sacrificiis, quæ in ea fiunt — ara e sanguine
constructa. _
Intra Altin Pelopi quoque area consecrata est. Pro ceteris enim heroibus
tam colitur apud Eleos Pelops, quam Juppiter præ cunctis diis. Est
igitur ad dexteram, qua patet ad Jovis templum aditus, ab Aquilone,
Pelopium, tanto spatio interjecto, ut in eo et statuæ et alia ornamenta
dedicata poni potuerint: porrigitur autem a media ad posticam templi
partem, circumvallante lapidea maceria. Tota area et arboribus
convestita et signis passim est conspicua. (2) Ingressus ad eam est a
solis occasu. Eum locum dedicasse Pelopi Herculem Amphitryonis filium
ferunt. Quartum enim hic a Pelope posteritatis gradum tenuit. Idem etiam
Hercules Pelopi dicitur ad eam scrobem sacrum fecisse, cui ætate etiam
nostra annui magistratus nigro ariete faciunt. Ac de ea quidem victima
vati portio nulla tribuitur: collum tantum more majorum lignatori datur.
(3) Sic enim appellatur unus de Jovis famulatu, cui negotium mandatum
est, ut certo pretio ligna ad sacrorum usum vel publice civitatibus vel
privatim cuivis homini suppeditet. Sunt autem non ex alia ulla arbore
ligna ea, quam de alba populo. Quod si quis, sive Eleus, sive hospes
fuerit, carnes ex ea Pelopis, victima comederit, ei templum Jovis
introire nefas est. Idem observatur ad Pergamum quod supra Caicum flumen
est; nam ibi qui Telepho immolarunt, religio est illis ante in Æsculapii
ascendere, quam corpus abluerint. (4) Sed quod ad Pelopem attinet, hoc
quoque memoriæ proditum est quum Trojanum bellum duceretur, monuisse
vates non ante expugnari Ilium posse, quam Græci Herculis sagittas et de
Pelopis ossibus unum apportari curassent. Quare et Philocteten tunc in
castra accersitum et Pisa omoplaten ex ossibus Pelopis deportatam.
Redeuntibus vero Græcis, ad Eubœam navim eam, in quam Pelopis illud os
fuerat impositum, naufragio perisse. (5) Multis deinde annis post Ilium
excisum Eretriensem piscatorem Damarmenum jacto everriculo os illud
extraxisse, et miratum magnitudinem in arenis id abdidisse. Venisse
eundem Delphos scitatum, cujusnam esset os et ad quem usum illud a se
conservari oporteret. (6) Tunc etiam providentia divina aderant quos
Elei consultum miserant, quæ foret depellendæ pestilentiæ ratio. Atque
his quidem responsum est, ut Pelopis ossa requirerent: Damarmeno vero,
ut, quæ reperisset, Eleis restitueret. Hoc ille quum fecisset, et alia
accepit ab Eleis munera, et ei ejusque posteris custodia ossis demandata
est. Omoplate ipsa Pelopis ætate mea jam evanuerat. Id eo accidisse
opinor, quod, quum alte absconditum fuisset, tum vestutate tum aquae
marinæ illuvie extabuit. (7) Et in Græcia quidem Tantalum et Pelopem
habitasse certa adhuc exstant indicia, portus qui Tantali dicitur, et
ejusdem sepulcrum non obscurum; Pelopis in Sipyli montis vertice visitur
solium, supra eum locum, ubi Plastenes (_?_) matris fanum est. Jam vero
ultra Hermum fluvium ad Temnum Veneris signum spectatur e virente a
radice sua myrto: quod faciendum curasse Pelopem ferunt, quum ut deam
coleret, tum vero ut Hippodamiæ nuptiarum se compotem faceret.
8. Olympii quidem Jovis ara pari intervallo a Pelopio et a Junonis æde
distat, ante utriusque frontem sita. Erectam alii tradiderunt ab Idæo
Hercule, alii ab indigenis heroibus, duabus ætatibus post Herculem.
Congesta illa est e cinere collecto ex adustis victimarum femoribus.
Talis et Pergami ara est, Samiæ Junonis, nihilo illa quidem ornatior,
quam in Attica quos rudes appellant focos. (9) Aræ Olympicæ ima crepido,
quam πρόθυριν appellant, ambitum peragit pedum centum et amplius quinque
et viginti: graduum [singulorum] supra imam istam crepidinem ambitus
pedes explet binos ac tricenos. Universa aræ altitudo pedes conficit
duos prope et viginti, Ducuntur hostiæ ad imæ crepidinis stationem sive
πρόθυριν: ibi eas patrio more mactant: femora in summa ara adolent. (10)
Et ad stationem quidem ab utroque latere per lapideos, ad aræ altissimam
sedem per cineritios gradus scanditur. Et ad stationem quidem usque tam
virgines, quam mulieres, quum in Olympiam venire nulla prohibet religio,
possunt ascendere; longius in summam aram progredi solis viris fas est.
Sacrificatur autem Jovi etiam extra solennem nundinarum celebritatem,
tam a privatis hominibus quam quotidie ab Eleis. (11) Stato autem die
quotannis, Elaphii mensis nono supra decimum, vates cinerem ex Prytaneo
deportant: eoque aqua ex Alpheo amne diluto aram Jovis oblinunt.
Religione sancitum est cinerem sola Alphei aqua dilui, alia nulla, atque
ex eo tantum luto aræ tectorium superinduci. Eam ob rem Alpheus
fluviorum omnium Jovi maxime amicus creditur. Est etiam Didymis
Milesiorum ara, quam a Thebano Hercule victimarum sanguine exstructam
Milesii tradunt. Non fuit ea tamen victimarum insequentibus temporibus
copia, ut ara magnopere potuerit eminere.