_ De acropoli Messeniorum et fonte Clepsydra — Messeniis incunabula
Jovis sibi vindicantibus, et Ithome ac Neda, nutricibus Jovis —
signo et cultu Jovis Ithomatæ — Mercurii signo Atticæ formæ, fluvio
Balyra et Thamyride — campis Stenyclericis, luco Carnasio et signis
in eo — reliquiis Andaniæ et Electra ac Cœo fluviis — reliquiis
urbis Dorii Thamyridis calamitate. _
Ascendentibus ad Ithomes jugum, ubi est Messeniorum arx, fons, cui
Clepsydra nomen, manat. Longum esset et arduum, ut maxime propositum id
quis haberet, populos enumerare omnes qui Jovem apud se natum et
educatum affirmant. Et in his sunt etiam Messenii: hi quoque Jovis
incunabula sibi vindicant, ejusque nutrices nominant Nedam, a qua
fluvius, et Ithomen, a qua mons nomen acceperit. Has quidem Nymphas
surreptum a Curetibus Jovem, ob patris metum, in hoc aiunt fonte
lavasse, et ab eo Curetum furto aquæ nomen inditum Clepsydræ. Ac
singulis diebus aquam ex eo fonte in Jovis Ithomatæ templum ferunt. (2)
Signum Jovis fecit Ageladas iis olim Messeniis, qui Naupacti
consederunt. Domi suæ illud servat sacerdos annuus. Agitant vero et
festos anniversarios dies: Ithomæa nuncupant. Ludos etiam priscis
temporibus musicos institutos fuisse, et aliunde et ex Eumeli versibus
licet conjicere, quos in Prosodio quod dicitur carmine in Delum
scripsit:
Grata etenim semper tibi, Juppiter incola Ithomes,
Musa fuit, puro quæ gaudet libera gressu.
Videtur ergo mihi Eumelus et versus istos fecisse, et musicum certamen a
Messeniis institutum nosse. (3) Qua ad Arcadiæ urbem Megalopolin
egressus patet, in ipsa porta est Mercurii signum, Attici operis.
Athenienses enim quadrangula figura Hermas faciunt, et eam ab illis alii
Græciæ populi acceptam formam in Mercurii sigillis usurparunt. Abest a
porta stadia ferme triginta Balyra amnis. Nominis eam dicunt fuisse
causam, quod ibi captus oculis Thamyris lyram abjecerit. Philammone et
Argiopa Nympha genitum Thamyrin fama vulgavit: Argiopam Parnassi fuisse
incolam; quum vero jam uterum ferret, in Odrysas migrasse, recusante
puellæ nuptias Philammone. Eo evenit ut Odrysen ac Thracem Thamyrin
vocent. In hunc fluvium alii duo confluunt, Leucasia et Amphitus. (4)
Trans eos amnes campi sunt qui Stenyclerici nominantur. Heroem aiunt
fuisse Stenyclerum. E campi ejus regione vicus est; prisci Œchaliam,
Carnasium lucum ætas nostra appellat, cupressis maxime consitum. Signa
deorum ibi posita, Apollinis Carnei, et Mercurius arietem portans. Est
et Proserpinæ Cereris filiæ, quæ cognomento Hagne (_Casta_) dicitur.
Prope illud simulacrum aqua e scatebris profluit. (5) Quo vero Deabus
magnis ritu operentur (nam in Carnasio sua illis quoque celebrantur
initia), facile in arcanis esse patior. Hæc certe initia secundum
Eleusinia præcipuam quandam mihi sanctimoniam habere videntur. In ea
tamen ærea urnula, quam dux Argivus a se repertam protulit, Euryti
Melanei filii ossa servari, nulla vel in vulgus prodere somnii religione
prohibeor. Labitur prope Carnasium amnis Charadrus. (6) Ad lævam ad
stadia ferme octo progressis Andaniæ sunt ruinæ. Ei sane urbi ab Andania
puella nomen impositum, est omnium antiquitatis interpretum consensu
receptum. Quibus vero orta sit parentibus, aut quicum nupta fuerit, non
habeo dicere. Ab Andania qui Cyparissias versus iter habent, per
Polichnen (_Oppidulum_) qui vocatur transeant. Electra ibidem et Cœus
fluvii præterfluunt. Hæc nomina vel ad Electram Atlantis filiam et ad
Cœum Latonæ patrem referri possint; vel forte sumta fuere ab indigenis
heroibus Electra et Cœo. (7) Qui Electram transierit fontem, cui nomen
Achaia, et rudera videat Dorii urbis. In hac urbe Thamyridi oculorum
calamitatem contigisse versibus testatum suis Homerus reliquit, quod
scilicet Musas ipsas cantu se superaturum fuisset gloriatus. At
Phocæensis Prodicus (hujus modo si sunt in Minyadem conscripta carmina)
pœnas Thamyridi suæ in Musas petulantiæ apud inferos inflictas scripsit.
Ego vero ex morbo luminibus captum Thamyrin crediderim, quum idem etiam
post Homero acciderit; qui tamen infortunio non ita succubuit, quin
carmina serere usque pergeret: at Thamyris malo victus poesin prorsus
deseruit.