_ De Sisyphi indicio de Ægina a Jove rapta et illius pœna apud inferos —
Asopo fluvio ejusque progenie — Mæandro, Inopo, Nilo fluviis — Tenea
urbe — templo Apollinis incenso — Sicyonia terra — Ægialeo ejusque
posteris, Ægialeæ imperium obtinentibus. _
Fontem vero eum, qui a tergo delubri est, aiunt ab Asopo concessum
Sisypho, quod, quum raptam a Jove sciret Æginam Asopi filiam, tum demum
indicaturum dixerit, quum in ipsa Acrocorintho perennem aquam haberet.
Quare quum Asopus fontem dedisset, indicavit ille: et ejus indicii, si
satis id credi potest, pœnas aiunt apud inferos dare. Audivi etiam qui
dicerent, eum fontem Pirenen esse, et aquam ex eo in oppidum defluere.
(2) Asopus hic suos habet in Phliasiorum finibus ortus; atque inde per
Sicyonium agrum lapsus, in mare juxta Corinthum exit. Filias vero Asopo
Phliasii fuisse dicunt, Corcyram, Æginam, Theben: et a prioribus duabus
insulas eas, quarum altera ante Scheria, Œnone altera sit appellata,
novum nomen accepisse: a tertia Thebas, quæ sub Cadmea sunt, nominatam.
Thebani tamen id minime confitentur: eam enim Theben Bœotii fuisse, non
Phliasii Asopi, contendunt. (3) De flumine vero Asopo eadem a Phliasiis
et Sicyoniis traduntur, esse non indigenam, sed advenam amnem: Mæandrum
etenim a Celænis per Phrygiam et Cariam delapsum, in mare ad Miletum
erumpere, inde in Peloponnesum subterfluere, atque illic Asopum fieri.
Neque vero ab hac opinione dissident quæ a Deliis me audisse memoria
teneo: Inopum amnem quem dicunt e Nilo ad se pervenire. (4) Quin et
ipsum Nilum fama est Euphraten esse, qui, ubi paludi immersus latuerit,
supra Æthiopas Nilus evadat. Ηæc de Asopo mihi audita sunt. Ab
Acrocorintho, qua in montanam partem divertitur, est porta Teneatica, et
Ilithyiæ (_Lucinæ_) fanum. Tenea quæ dicitur oppidum stadia ferme
sexaginta distat. Oppidani se Trojanos fuisse affirmant, qui captivi e
Tenedo a Græcis abducti, eum locum ab Agamemnone acceptum teneant: et ob
hoc quidem Apollinem maxime deorum omnium venerantur.
5. A Corintho vero qui non in mediterraneam partem, sed Sicyonem versus
contendant, non longe ab urbe templum ad viæ lævam incensum videant.
Fuerunt Corinthiorum fines multis aliis bellis infesti, per quæ veri
potest videri simile, quum sacra, tum profana ædificia in suburbanis
igni fuisse consumta: hoc vero templum Apollinis esse, et a Pyrrho
Achillis filio exustum ferunt. Audivi autem et aliud de eo quiddam
hujusmodi: ædem hanc Jovi Olympio Corinthios erexisse, eamque subito
incendio, incertum unde igni immisso, conflagrasse.
6. Sicyonii (sunt enim in hac parte Corinthiis finitimi) hæc de
originibus suis commemorant: exstitisse primum in ea regione Ægialeum
indigenam: atque eo regnante, eam Peloponnesi partem, quæ Ægialus hoc
etiam tempore nuncupatur, nomen sumsisse: ac illum quidem plano loco
oppidum, cui Ægialea nomen, condidisse: fuisse vero ibi arcem, quo loco
eis nunc Minervæ templum est: Ægialeo patre Europem natum, Europe
Telchinem: huic filium Apin fuisse: (7) cujus ante Pelopis in Olympiam
adventum eo usque opes creverint, ut ea tota regio, quæ intra Isthmum
est, ab eo fuerit Apia nuncupata. Jam vero Apis Thelxionem suscepit:
Thelxione ortus Ægyrus, Ægyro Thurimachus, Thurimacho Leucippus:
Leucippo virilis proles non fuit, filia unica Calchinia: eam e Neptuno
puerum peperisse, quem Leucippus sublatum eductumque regni successorem
moriens reliquerit: nomen huic Perato fuisse: (8) de cujus filio Plemnæo
quæ memoriæ prodita sunt, plane miraculo mihi adscribenda videntur. Nam
quum omnes, qui ei nascebantur, filii in primo vagitu animam agerent,
postremo Plemnæi vicem miseratam Cererem peregrinæ ornatu Ægialeam
venisse memorant, Plemnæoque Orthopolin recens natum educasse.
Orthopolidi filia fuit Chrysorthe: quam ex Apolline peperisse filium
Coronum nomine pro certo habent. Corono ortus Corax, et eo natu minor
Lamedon.