_ De Iphigenia — Adrasto — sepulcris in prytaneo Megarensium et petra
prope illud Anaclethra dicta — sepulcris in urbe — Æsymnio —
Iphinoes cultu — sepulcris ad Bacchi templum — Bacchi templo et
signis — Veneris templo et signis in eo — Fortunæ templo et aliis
signis — Corœbo ejusque sepulcro in foro Megarensium. _
Sed iidem Iphigeniæ quoque sacellum monstrant, atque eam Megaris mortuam
aiunt. Ego vero etiam, quæ longe secus de Iphigenia Arcades narrant,
audivi. Neque ignoro, Hesiodum eo poemate, quo illustres feminas
recenset, scripsisse, non esse cæsam Iphigeniam, sed Dianæ numine
Hecaten factam. A quibus nihil discrepant quæ scripsit Herodotus, Tauros
in Scythia habitantes naufragos virgini immolare: virginem vero eam esse
Iphigeniam Agamemnonis filiam. Habent Adrasto etiam Megarenses honorem:
quem, dum exercitum a Thebarum expugnatione domum reduceret, mortuum
apud se tradunt. Mortis vero ei causam fuisse senectutem, et animi
angorem ob Ægialei filii interitum. Exstat et Dianæ templum, quod
Agamemnon erexit quum ad Calchantem, qui Megaris habitabat, venit, ei,
ut se ad bellum Trojanum sequeretur, persuasurus. (2) In Prytaneo
Euippum Megarei filium, et Alcathoi Echepolin sepultos dicunt. Est ad
Prytaneum saxum: Anaclethra appellant, quod ibi Ceres post longos
errores (id si fide hominum cuiquam dignum videri potest) filiam
evocarit. Nostra quidem etiamnum ætate Megarensium feminæ similia ei
fabulæ faciunt. (3) Sunt intra oppidum Megarensibus sepulcra: et unum
quidem eorum, qui cum Persis pugnantes mortem oppetierunt. Æsymnium vero
quod appellant, heroum et ipsum est monumentum. Nam quum Hyperion
Agamemnonis filius, qui postremus Megaris regnavit, propter avaritiam et
insolentiam a Sandione occisus esset, non esse amplius uni parendum
censuerunt, sed magistratus, qui per vices summæ rerum præessent,
creandos. Quo tempore quum Æsymnus, auctoritate nemini inter Megarenses
secundus, Delphos veniens oraculum dei consuluisset, quî fieri posset ut
patria secundis rebus uteretur: et alia accepit responsa, et illud in
primis, bene eventurum, si plurium consilio civitas usa fuisset. Quod
quum ad mortuos oracalum pertinere interpretati essent, curiam ibi
ædificandam, intraque ejus parietes heroum sepulcrum includendum
curarunt. (4) Hinc ad Alcathoi sacellum progredientibus, quo Megarenses
meo tempore ad publicas tabulas asservandas utebantur, occurrunt duo
monumenta: alterum dicebant esse Pyrgûs, quæ uxor Alcathoi fuerat,
antequam Euæchmen Megarei filiam duxisset, alterum Iphinoes, quam
Alcathoi filiam dicebant fuisse ac mortuam, quum esset adhuc virgo. Ad
ejus tumulum patrio ritu puellæ ante nuptias inferias mittunt, crinisque
primitias detondent, non aliter quam Hecaergæ et Opidi olim crines
ponebant Deliorum filiæ. (5) Juxta introitum in templum Bacchi sepulcrum
est Astycrateæ et Mantûs filiarum Polyidi, Cœrani filii, Abantis
nepotis, Melampodis pronepotis. Polyidus quidem ipse venit Megara, ut
Alcathoum de cæde Callipolidis filii lustraret: et Bacchi templum
ædificavit simulacrumque dedicavit, quod ætate nostra præter os
occultatur. Id enim unum est in conspectu. Adsistit Satyrus e Pario
lapide, Praxitelis opus. Atque hunc quidem Patrium Bacchum appellant:
alterum vero, Dasyllium cognomento, Euchenorem Cœrani filium, Polyidi
nepotem, dedicasse ferunt. (6) Secundum Bacchi templum Veneris delubrum
est, cujus signum ex ebore: deæ cognomen Praxis: atque hoc signum in eo
delubro vetustissimum. Pithus (_Suadelæ_) et ejus deæ, quam Paregoron
(_Consolatricem_, an _Persuadentem_) nuncupant simulacra Praxitelis
opera sunt. Visuntur ibidem et Scopæ Amor, Himerus (_Appetitus_) et
Pothus (_Cupido_), si quidem, ut nomina, ita opera horum numinum sunt
diversa. Juxta Veneris Fortunæ ædes est: hæc quoque dea a Praxitele
elaborata. In proximo delubro Musas et æneum Jovem fecit Lysippus. (7)
Est apud Megarenses etiam Corœbi sepulcrum: de quo quæ versibus mandata
sunt, hic loci exponam, etsi eadem ab Argivis celebrantur. Regnante
Argis Crotopo, ejus filiam Psamathen tradunt puerum, quem ex Apolline
pepererat, ut patrem, a quo sibi plurimum metuebat, celaret, exposuisse:
quumque ita accidisset, ut a canibus regii pecoris custodibus
dilaceraretur, Apollo Argivis in urbem immisit Pœnam, quæ e matrum
gremiis infantes rapiebat, donec Corœbus Argivorum gratia eam perimeret.
Perpetrata vero cæde, quum non cessaret pestilentia, quæ post hæc
Argivos invaserat, Corœbus ultro Delphos adiit, ut de Pœnæ cæde Apollini
satisfaceret. (8) Quem Argos quidem redire Pythia vetuit, sed ut e
templo tripodem tolleret, imperavit, quoque loco excidisset, ibi templo
Apollini ædificato consideret et ipse. Quum itaque tripos illo
imprudente lapsus ad Geraniam montem excidisset, eum ibi vicum, cui
Tripodisco nomen est, condidisse. Corœbi vero sepulcrum Megaris est in
foro, in quo inscripti elegi rem totam de Psamathe et Corœbo testantur.
Tumuli insigne est Corœbus Pœnam conficiens. Hæc signa omnium, quæcunque
in Graecia e lapide facta viderim, antiquissima esse scio.