_ De Orsippo — Apollinis Prostaterii templo et signis in eo — memorandis
in gymnasio Megarensium — memorandis in navali Megarensium dicto
Nisæa — arce Nisæa — urbe Pagis et memorandis in ea — Ægialei
sepulcro — Melampodis cultu — Antonoes sepulcro in vico Erinea —
sepulcro Telephanis tibicinis — lapide conchite — via Scirone et
petra Moluride — Ino et Melicerte — Scirone latrone a Theseo in mare
dejecto — templo Jovis Aphesii et aliis signis — Eurysthei sepulcro
— templo Apollinis Latoi. _
Non longe a Corœbi monumento sepultus est Orsippus, is qui, quum veteri
athletarum more cum subligaculo ludos obire consuesset, in Olympico
tamen curriculo nudus vicit: idemque postea, quum exercitus imperator
esset, finitimis agri partem ademisse dicitur. Non invito crediderim
Olympiæ subligaculum delapsum, nempe qui nosset, sine eo multo quemvis
esse ad cursum expeditiorem. (2) E foro quum redeas in viam, quæ Recta
dicitur, si paululum diverteris a via ad dextram, ad Apollinis
Prostaterii (_Præstitis_) templum accedas. Ibi est Apollinis nobile
signum, Dianæ et Latonæ et alia signa, quorum Praxiteles fecit Latonam
cum liberis. Ad portam, quam Nymphadem appellant, in veteri Gymnasio
lapis est, qui non magnæ pyramidis formam præ se fert. Eum Apollinem
Carinum (_?_) nominant. Est ibidem Ilithyiarum (_Lucinarum_) ædes. Atque
hæc quidem, quæ ostentare possint, Megara habent. (3) Ad navale vero,
quam ætate etiam mea Nisæam vocant, si descendas, Cereris Malophori
(_Oviferæ_) templum videas. Cognomen vero deæ, præter alia, quæ de eo
prodita sunt, ab iis inditum deæ censent, qui primi oves in ea regione
aluerunt. Fastigium quidem templi vetustate collapsum quivis conjiciat.
Eadem fere in parte arx consurgit, quæ et ipsa Nisæa dicitur. In imo
arcis clivo ad maritimam partem Lelegis monumentum est. Hunc ex Ægypto
appulsum regnasse aiunt: filium vero fuisse Neptuni et Libyes Epaphi
filiæ. Finitima est Nisææ insula non magna, Minoa: quo Creticam classem
appulisse ferunt in bello contra Nisum. (4) Montana Megarici agri pars
Bœotis finitima est. In ea habitantur oppida Pagæ et Ægosthena. A via
militari, quæ Pagas ducit, si paulum divertas, saxum est sagittis
confixum. Eas per noctem Persas ejaculatos quondam tradunt. Pagis Dianæ
cognomento Sospitæ signum restat æneum, magnitudine ei par, quod Megaris
est, neque ipsa figura dissimile. Est etiam Ægialei Adrasti filii
sacellum: qui quum eo prœlio, quod commissum est, quum Argivi iterum ad
Thebas venissent, in primo conflictu ad Glisantem occidisset, propinqui
eum sublatum Pagas in Megaricum agrum deportarunt: ac monumentum ejus
etiam nunc Ægialeum appellatur. (5) Ægosthenis Melampodis Amythaonis
filii templum est, et in eo non magni utique viri signum columnæ
insistit. Melampodi sacrum faciunt et festum diem quotannis celebrant.
Futura vero prædicendi neque e somniis, neque ex alia ulla ratione, ei
scientiam tribuunt. Audivi etiam in Erenea (_?_) Megarici agri vico
Autonoen Cadmi filiam ex Actæonis casu, qui acciderit quemadmodum
narrant, et reliquis paternæ domus calamitatibus, mœrore et luctu
confectam, huc Thebis transmigrasse. Autonoes quidem in eo vico
monumentum ostenditur. (6) In via quæ Megaris Corinthum ducit, et alii
tumuli sunt, et Telephanis Samii tibicinis: quem faciundum curasse
dicitur Cleopatra, Philippi ejus, quem Amyntas genuit, filia. Visitur et
Caris Phoronei filii monumentum. Id quum initio terræ tantum agger
esset, post ex oraculo conchite lapide exornatum est. Et is quidem lapis
apud solos e Græcis omnibus Megarenses cæditur, quibus ex eo multa sunt
in ipsa etiam urbe opera. Est ile quidem insigni candore, et alio quovis
lapide mollior. Marinæ in eo conchæ undique cernuntur. Talis quidem hic
lapis est. Viam vero, quæ nunc quoque a Scirone nomen habet, primus,
quum Megarensium copiis præesset, munisse dicitur Sciron, ita ut
expeditis hominibus æqua esset. Adrianus vero Imperator eandem eo usque
dilatavit, ut per eam agi possent duo obvii currus. (7) De saxis vero,
quæ in viæ angustiis eminent, fabula prodita est hujusmodi: Ino se cum
Melicerte, natu minore filio, de saxo, quam Moluridem petram appellant,
in mare præcipitem dedisse, quum natu majorem Learchum pater occidisset.
Et Athamantem quidem in uxorem et liberos furore impulsum sunt qui
dicant ita sævisse: alii vero ira vehementissima incensum, quod uxoris
nefario facinore immissam rescisset Orchomeniis famem, ac simul ab illa
de medio sublatum Phrixum putaret: atque omnino hæc accidisse omnia non
divinitus, sed Inûs novercæ dolo, interpretaretur. (8) Illam igitur tunc
aiunt arrepta fuga se cum filio in mare de Moluride petra abjecisse:
puerum quidem a delphine exceptum, quum in Corinthiorum Isthmum fuisset
expositus, mutato nomine, ex Melicerte Palæmonem appellatum: eique quum
alios habitos honores, tum vero Isthmicos ludos decretos. Moluridem
certe petram Leucotheæ et Palæmoni sacrarunt: sed alia saxa, quæ
Moluridi adjacent, infamia et conscelerata putant, quod, quum ea
accoleret Sciron, inde, quoscunque nactus esset hospites, in mare
detruderet. Eos vero adnatans saxis marina testudo conficere dicebatur.
Sunt autem marinæ testudines magnitudine tantum et pedibus terrestribus
dissimiles: pedes enim habent quales vituli marini. Sed eodem postea
Sciron mortis genere scelus luit, a Theseo in idem abjectus mare. (9) In
montis jugo Jovis Aphesii cognomento fanum est. Esse vero ita appellatum
tradunt, quod, quum ad deprecandam squalidam agri siccitatem Æacus in
Ægina divinam rem, ex quodam oraculo, Panhellenio Jovi faceret, **
portantem vero dimisisse et ob hoc Aphesium (_Dimittentem_) Jovem
dictum. Ibidem Veneris quoque, Apollinis et Panis signa sunt. (10) Qui
longius processerint, Eurysthei monumentum offendent: quem ab Herculis
liberis prœlio superatum, quum ex Attica fugeret, quo loco sepultus est,
ibi fuisse ab Iolao occisum dicunt. Jam vero ab hac via descendentibus
in conspectu est Latoi Apollinis ædes, et cum ea fere conjuncti
Megarensium et Corinthiorum fines, ad quos Hyllum Herculis filium
singulari certamine cum Arcade Echemo congressum, hominum sermone
percrebuit.