_ De memorandis in via ex urbe Eleusine Megara versus — puteo Anthino —
Metaniræ templo — sepulcris ad Thebas occisorum — Alope et Cercyone
— Theseo luctandi artis inventore — de Megarici agri et urbis
originibus ac fatis narratio. _
Altera ab Eleusine via Megara ducit: per eam qui ingrediuntur, puteum
offendunt, cui nomen Anthio. Super eo Pamphos versibus mandavit Cererem
post raptum Proserpinæ, anus facie sumta, consedisse: atque inde illam
Celei filias, quod nempe esse anum putassent, ad matrem deduxisse:
Metaniram vero ei filium educandum tradidisse. (2) Non longe a puteo
Metaniræ sacellum est, et eorum, qui ad Thebas ceciderunt, tumuli. Quum
enim Creon, qui Laodamantis Eteoclis filii tutela suscepta Thebis
imperabat, non sineret cæsorum cadavera tolli a propinquis et humari,
Thesei opem Adrastus imploravit. Commissa itaque inter Athenienses et
Thebanos pugna, victor Theseus in Eleusinium agrum deportanda cadavera
atque ibi sepelienda curavit. Thebani tamen neque se, quin humarentur,
prohibuisse, neque ullum sibi cum Atheniensibus certamen fuisse dicunt.
(3) Post Argivorum sepulcra Alopes monumentum est: quam, quum Neptuno
Hippothoontem peperisset, eo ipso in loco a Cercyone patre interfectam
ferunt. Cercyonem ipsum traditum est in omnes hospites immanem fuisse,
præcipue tamen in eos, qui in luctæ certamen descendere recusassent. Et
ætate quidem mea locus ille, qui ab Alopes tumulo non longe abest,
Cercyonis palæstra appellatur. Dicitur autem Cercyon omnes, qui lucta
secum certassent, occidisse, præter Theseum tamen, a quo arte inprimis
luctandi est superatus. Palæstricen enim Theseus primus invenit: et ab
eo profecta palæstritarum disciplina, posterius magistris celebrari
cœpta, quum ante sola corporis magnitudine et robore in lucta
certaretur. Hæc sunt quæ apud Athenienses, uti ego sentio, aut
prædicantur, aut cum admiratione spectantur, quum ea ab initio missa
fecerim, quæ leviora sunt quam ut ullam institutæ historiæ possint
dignitatem afferre.
4. Eleusini finitima est Megarica terra: cujus imperium Pylæ regi a
Pandione relictum Athenienses olim habebant. Ejus rei testimonia mihi
sunt, quod in ipsis Megarensium finibus exstat Pandionis sepulcrum,
quodque, quum Ægeo, qui in ea familia natu maximus erat, Atheniensium
regno Nisus concessisset, Niso Megara obtigerunt et quicquid agri ad
fines usque Corinthiorum pertinet: manet autem apud Megarenses adhuc
navale, quæ Nisæa ab ipso appellatur. Regnante vero Codro, quum
Peloponnesii bellum Atheniensibus intulissent ac nihil omnino insigne ad
gloriam in eo aliud gessissent, dum se domum reciperent, Megara
Atheniensibus ademerunt, Corinthiosque ac ceteros auxiliarios, qui
nomina dedissent, illic habitare siverunt. (5) Quæ res effecit ut
Megarenses, lingua cum moribus mutata, Dores fierent. Urbem vero eo
nomine appellatam putant Care Phoronei filio regnante. Tunc enim primum
Cereris templa apud se erecta, eaque Megara appellata, Megarenses ipsi
commemorant in iis, quos de rebus suis habent, sermonibus. At Bœotii
Megareum dicunt Neptuni filium Onchesti sedem habentem cum Bœotiorum
manu Niso contra Minoem auxilio venisse: quumque in prœlio cecidisset,
eo ipso, in quo ceciderat, loco sepultum urbi, quæ ante Nisa
appellabatur, nomen dedisse. (6) Ad hæc addunt Megarenses, Lelegem,
duodecim post Carem Phoronei filium ætatibus, ex Ægypto venisse: eoque
regnante indigenas Lelegas appellatos. Clesone vero Lelegis filio Pylan
ortum, Pyla Scironem, cum quo nupta Pandionis filia fuerit. Hunc
Scironem et Nisum Pandionis filium postea de regno disceptantes judicem
Æacum habuisse: adjudicasse illum Niso regnum, ejusque posteris; Scironi
vero totius rei bellicæ imperium. Megareum deinde Neptuni filium, cui
Nisus Iphinoen filiam nuptum dederat, socero in regnum successisse. Nam
de Cretico bello et urbe regnante Niso capta omnia Megarenses
dissimulant.