_ De Pyrrhi genere — Epirotarum regno — Pyrrhi expeditionibus. _
Apud Athenienses autem Pyrrhi etiam conspicitur effigies, cui cum
Alexandro Magno sola generis propinquitas intercessit. Nam Pyrrhus
Æacida Arybbæ filio, Olympiade vero Neoptolemi filia Alexander genitus
est. Neoptolemo et Arybbæ pater fuit Alcetas Tharypi filius. A Tharypo
autem retro ad Pyrrhum Achillis quindecim sobolis gradus numerantur. Is
enim primus Ilio exciso, omisso in Thessaliam reditu, in Epirum appulit,
atque ibi Heleni vatis monitu consedit. Cui quum nulla ex Hermione
proles esset, ex Andromache tres suscepti sunt filii, Molossus, Pielus,
et natu minimus Pergamus. Ex eadem vero Cestrinum Helenus genuit, quum
ei Andromache, Delphis Pyrrho interfecto, nupsisset. (2) Quum autem
Helenus moriens Molosso Pyrrhi filio regnum reliquisset, Cestrinus,
collecta Epirotarum manu voluntaria, quæ supra Thyamin fluvium est,
regionem tenuit. At Pergamus quum in Asiam trajecisset, Arium in
Teuthrania dominantem, singulari de imperio certamine dimicans, occidit,
et urbi, quod etiam nunc manet, ex suo nomine cognomentum dedit. Ceterum
Andromachæ, quæ filium secuta est, ibidem in urbe adhuc exstat heroum.
Pielus vero in Epiro mansit, ad quem, minime vero ad Molossum, Pyrrhus
Æacidæ et majores ejus originem referunt. (3) Fuit autem etiam Epiri
imperium usque ad Alcetam et Tharypum in unius regis potestate. Sed
Alcetæ filii inter se dissidentes non prius concorditer regnarunt, quam
æqualiter inter se regnum diviserunt. Postea vero Alexandro Neoptolemi
filio in Lucania exstincto, Antipatri metu in Epirum reversam Olympiadem
Æacides Arybbæ filius quum aliis est officiis prosecutus, tum vero eam
suis copiis juvit ad bellum cum Aridæo et Macedonibus gerendum, atque id
invitis etiam ac sequi recusantibus Epirotis. (4) Olympias victoriam
adepta, multa in morte Aridæo inferenda, pluraque ac magis nefaria, dum
Macedonas insectatur, immanitatis exempla edidit: quorum paulo post
graves quidem, sed meritas videtur Cassandro pœnas dedisse. Hujus igitur
feminæ invidia Æacidæ, quo minus statim ab initio in regnum ab Epirotis
reciperetur, maxime obfuit. Nam quum postea æquis jam et placatis
uteretur, Cassander illi iterum est adversatus quin in Epirum rediret.
Ac pugna quidem inter Philippum Cassandri fratrem et Æaciden ad Œniadas
commissa, Æacides ex vulnere non ita multo post de vita decessit. (5)
Alcetam deinde Arybbæ quidem filium, et Æacidæ fratrem natu grandiorem,
Epirotæ regnare jusserunt, hominem plane impotentis iracundiæ, ob eamque
causam a patre ejectum. Hunc, quum regnum inisset, more ingenii sui
denuo furentem cives noctu adorti cum filiis opprimunt. Quo de medio
sublato, Pyrrho Æacidæ filio regnum restituunt. Ei ad regnum primum
accedenti Cassander bellum intulit, homini peradolescenti et qui
imperium suum nondum firmiter instruxisset. At Pyrrhus Macedonibus in
fines suos jam invadentibus, in Ægyptum ad Ptolemæum Lagi filium se
contulit; a quo filiam ex eadem, qua ceteri Ptolemæi liberi, matre
susceptam in matrimonium accepit et cum classe Ægyptiorum est in regnum
reductus. (6) Regno igitur jam constituto, in Corcyræos primum arma
movit: quorum quum insulam finibus suis ex adverso sitam videret, ne
aliquando hostibus pro statione esset, metuebat. Quas autem post captam
Corcyram a Lysimacho clades acceperit et quemadmodum pulso Demetrio
Maconedoniæ ad illud usque tempus imperarit, quo rursus a Lysimacho
pulsus est, quæ rerum a Pyrrho usque ad illud tempus gestarum fuerint
maximæ, quum de rebus Lysimachi ageremus, exposuimus. (7) Græcorum vero
neminem ante Pyrrhum bellum Romano imperio intulisse satis constat. Nam
a Diomede quidem et Argivis, qui Diomedem secuti sunt, Æneas nulla
narratur esse pugna lacessitus. Atheniensibus certe et alias orbis terræ
partes et universam Italiam armis opprimere cogitantibus, Syracusana
clades, quo minus cum Romanis belli fortunam experirentur, impedimento
fuit. Denique Alexander Neoptolemi filius, Pyrrhi gentilis, natu eo
grandior, in Lucanis ante e vita excessit, quam poteruit cum Romanis
signa conferre.