George Berkeley, den 12den Maart 1685 te Dysert in Ierland geboren,
was vroeg ontwikkeld, een alzijdige natuur zijn stijl is veel
schooner dan die van Locke en Hume, zijn dialogen zijn levendig, zijn
belangstelling betrof een groot aantal zaken (medicijnen, aardkunde,
zending, wijsbegeerte); een man met een nobel gemoed en een strenge
plichtsopvatting. Hij wilde op de Bermuda-eilanden (bij Amerika)
een zendelingenschool stichten. Hij probeerde 't ook, maar vond
onvoldoende ondersteuning en keerde na drie jaren naar Engeland terug
(1731). In 1739 werd hij bisschop van Cloyne in Ierland, waar hij op
uitnemende wijze werkte, gelijkelijk voor Protestanten en Katholieken,
voor 't geestelijk en 't lichamelijk heil zijner diocese zorgend. Dit
treft te meer omdat toen nog de Ieren zeer door de Engelschen veracht
werden. Hij stierf in 1753 te Oxford, waar hij zijn laatste levensjaren
doorbracht.
Berkeley's werken zijn gedeeltelijk van literairen aard en hij oogstte
tijdens zijn leven ook veel letterkundigen roem.
Van zijn wijsgeerige werken zijn te noemen: Een nieuwe theorie over
het zien (1709), Beginselen van kennis, zijn hoofdwerk (1710), de
Dialogen tusschen Hylas en Philonous (1713) een populaire uiteenzetting
zijner leer.