Onderzoek van het slangen-schiereiland.--Kamp aan den
mond der waterval-rivier.--Zes honderd schreden van de
kraal.--Verkenning door Gideon Spilett en Pencroff.--Hun
terugkomst.--Allen vooruit.--Een open deur.--Een verlicht
venster.--Bij het maanlicht.
Den 18den Februari bracht men weder door met vergeefs te zoeken naar
een spoor van de indringers.
"Het verwondert mij niet," zeide Cyrus Smith tot zijn lotgenooten. "Zij
hebben bij hun ontschepen aan Wrakpunt ongeveer denzelfden weg gevolgd,
dien wij nu gehouden hebben. Dit verklaart ook de voetstappen, welke
wij in het bosch hebben bespeurd. Maar op de kust gekomen begrepen
zij weldra, dat er geen goede schuilplaats te vinden was, toen zijn
zij noordelijk gegaan en hebben de kraal ontdekt...."
"Waar zij nu misschien zijn teruggekeerd...." zeide Pencroff.
"Ik geloof het niet," antwoordde de ingenieur, "want zij kunnen
toch licht begrijpen, dat wij ons onderzoek ook derwaarts zullen
uitstrekken. De kraal is voor hen slechts een magazijn en geen vaste
verblijfplaats."
"Ik ben het met Cyrus eens," zeide de reporter, "en de boeven zullen
te midden van de rotsen bij den Franklinberg een schuilplaats gezocht
hebben."
"Dan regelrecht naar de kraal, mijnheer Cyrus!" riep Pencroff. "Wij
moeten er een eind aan maken en wij hebben tot nog toe slechts tijd
laten verloren gaan!"
"Neen, vriend," antwoordde de ingenieur. "Gij vergeet dat wij er
belang bij hadden te weten of er niet ergens een woning in het bosch
van het Verre Westen verborgen was. Onze verkenning leidde tot een
dubbel doel, Pencroff. Moesten wij van den eenen kant de misdaad
straffen, van de andere zijde moesten wij onze dankbaarheid betoonen!"
"Dat is goed gesproken, mijnheer Cyrus," antwoordde de zeeman. "Ik
geloof echter, dat wij dien heer niet zullen vinden tenzij hij dit
zelf verlangen mocht!"
Pencroff uitte slechts de gedachte, die allen daaromtrent
hadden. Waarschijnlijk zou de woning van den onbekende even
geheimzinnig zijn als hij zelf was.
Den 19den Februari volgden de kolonisten de rivier langs den
linkeroever en bevonden zij zich op zes mijlen van den berg Franklin.
Het plan van den ingenieur was om de vallei waardoor de rivier liep
nauwkeurig te onderzoeken en voorzichtig den omtrek van de kraal
te bereiken; was de kraal bewoond, dan zou men haar overrompelen,
bevond er zich niemand in, dan zou men er het hoofdkwartier van maken,
vanwaar alle verkenningen zouden uitgaan.
Tegen vijf uur in den avond hield de stoet op ongeveer zes honderd
pas van de kraal stil.
Men moest dus de kraal verkennen, om te weten of zij bewoond was. Ging
men er op klaarlichten dag heen, dan zou men zich blootstellen aan
een schot, zooals Harbert ontvangen had. Men zou dus wachten tot de
nacht inviel.
Gideon Spilett wilde onmiddellijk op verkenning uitgaan en Pencroff
zou hem gaarne vergezeld hebben.
"Neen, vrienden," zeide de ingenieur. "Wacht tot van nacht. Ik wil
niet, dat een van u zich op klaarlichten dag blootstelt."
"Maar, mijnheer Cyrus...." begon de zeeman, die weinig genegen was
om te gehoorzamen.
"Ik verzoek het u, Pencroff," zeide de ingenieur.
"In vredes naam dan!" antwoordde de zeeman, die aan zijn toorn lucht
gaf door zijn ganschen voorraad zeemansvloeken over de boeven uit
te storten.
Tegen acht uur in den avond was het donker genoeg om de verkenning
te beginnen. Gideon Spilett verklaarde zich bereid om met Pencroff
te vertrekken. Cyrus Smith keurde het goed. Top en Jup zouden bij
den ingenieur, Harbert en Nab blijven, want zij zouden hun meesters
wellicht hebben verraden, door ter ongelegener tijd, te blaffen of
te schreeuwen.
"Waag u niet onvoorzichtig," beval Cyrus Smith den zeeman en den
reporter aan. "Gij behoeft de kraal niet te vermeesteren, gij moet
slechts ontdekken of zij bewoond is, ja dan neen."
"Wij beloven het," zeide Pencroff.
Beiden vertrokken.
Langzaam schreden de reporter en Pencroff voort; zij hielden stil bij
elk geluid dat hun verdacht voorkwam en bleven op eenigen afstand
van elkander, waardoor zij beter tegen kogels waren beveiligd. Elk
oogenblik verwachtten zij een schot te zullen hooren.
Vijf minuten later hadden zij den zoom van het bosch bereikt.
Zij stonden stil. Op dertig passen bevond zich de deur van de kraal,
die gesloten scheen. Tusschen die deur en den zoom van het bosch lag
de gevaarlijke streek, want een kogel, van achter de omheining der
kraal geschoten, moest ieder treffen, die zich in deze open vlakte
van het bosch waagde.
De nacht was nog niet geheel ingevallen en in de schemering kon men
alles nog vrij duidelijk onderscheiden.
Gideon Spilett en Pencroff waren de mannen niet om licht terug te
deinzen, maar zij wisten dat een onvoorzichtigheid van hun kant,
waarvan zij de eerste slachtoffers zouden zijn, ook hun metgezellen
zou treffen. Wat zou er van Cyrus Smith, Nab en Harbert worden,
als zij dood waren?
Toch wilde Pencroff, die weder driftig werd, toen hij zoo dicht bij de
kraal kwam, waar hij dacht dat de roovers waren, voorwaarts snellen;
de reporter hield hem echter met krachtige hand terug.
"Binnen weinige oogenblikken zal het geheel nacht zijn," fluisterde
hij hem in het oor.
Pencroff bedwong zich met weerzin, maar luisterde toch naar den raad
van Gideon Spilett.
Eindelijk was het oogenblik gekomen.
De reporter had de kraal niet uit het oog verloren; zij scheen geheel
verlaten. Indien de boeven er waren, zouden zij toch een van hen op
wacht gezet hebben, om te voorkomen dat zij overvallen werden.
Gideon Spilett drukte de hand van zijn metgezel en beiden slopen naar
de kraal, terwijl zij hun geweren gereed hielden.
Zij kwamen bij de deur zonder dat de duisternis door een lichtstraal
verhelderd werd.
Pencroff trachtte haar te openen, daar hij evenals de reporter vermoed
had, dat zij gesloten was. De zeeman zag echter dat van buiten de
grendels er niet voor waren geschoven.
Daaruit kon men dus opmaken dat de boeven de kraal bewoonden, en dat
zij de deur zoo gesloten hadden, dat men haar niet kon open breken.
Gideon Spilett en Pencroff luisterden.
Geen geluid kwam er van binnen. De schapen en geiten, die
waarschijnlijk in hun stallen sliepen, stoorden de kalmte van den
nacht niet.
Toen de reporter en de zeeman niets hoorden, vroegen zij zich zelven
af of zij niet over de omheining zouden klimmen en op die wijze in
de kraal dringen. Dit was tegen het bevel van Cyrus Smith.
De poging kon slagen, maar zij kon ook mislukken. Waren de boeven
op niets bedacht, waren zij niet met de expeditie tegen hen bekend,
in een woord, was er op dit oogenblik een kans om hen te overvallen,
mocht men dan die kans verloren laten gaan, door onbedacht over de
heining te klimmen?
De reporter achtte het beter te wachten, om de kraal binnen te dringen
tot alle kolonisten vereenigd waren. Zeker was het dat men zonder
gezien te worden bij de deur kon komen en dat de omheining niet bewaakt
scheen. Voor het oogenblik moest men dus slechts trachten spoedig de
andere kolonisten weder te bereiken en met hen te beraadslagen.
De ingenieur was weldra van alles op de hoogte gebracht.
"Welnu," zeide hij na een oogenblik te hebben nagedacht, "ik geloof
nu dat de boeven niet in de kraal zijn."
"Wij zouden het zeker weten," antwoordde Pencroff, "wanneer wij over
de omheining waren geklommen."
"Naar de kraal, vrienden!" zeide Cyrus Smith.
"Zullen wij den wagen achterlaten?" vroeg Nab.
"Neen," antwoordde de ingenieur, "daarin zijn onze munitie en de
levensmiddelen; zoo noodig zal zij ons tot verschansing dienen.
"Voorwaarts dan!" zeide Gideon Spilett.
Alles was nog even stil. De kolonisten waren gereed vuur te geven. Op
bevel van Pencroff bleef Jup achter. Nab hield Top vast opdat hij
niet vooruit zou snellen.
Weldra waren zij bij de kraal. Er was geen schot gevallen. De onagga's
hielden met Nab voor de omheining stil. De ingenieur, de reporter,
Harbert en Pencroff gingen naar de deur, om te zien of zij van binnen
gebarricadeerd was....
Zij stond half open!
"Maar wat hebt gij dan gezegd?" vroeg de ingenieur aan den zeeman en
Gideon Spilett.
Beiden waren verstomd.
"Op mijn woord," zeide Pencroff, "die deur was zoo even gesloten!"
Toen aarzelden de kolonisten. Waren de boeven dan in de kraal
toen Pencroff en Spilett hun verkenning deden? Men kon er niet aan
twijfelen, omdat de deur, welke toen gesloten was, slechts door hen
kon geopend zijn! Waren zij er nog, of was er een van hen uitgegaan?
Deze vragen rezen allen tegelijk bij de kolonisten op, maar hoe ze
te beantwoorden.
Op dat oogenblik kwam Harbert terug, die zich een paar schreden in
de omheining had gewaagd en vatte verschrikt de hand van Cyrus Smith.
"Wat is er?" vroeg de ingenieur.
"Een licht!"
"In het huis?"
"Ja!"
Alle vijf drongen zij naar voren, en inderdaad zagen zij door het
venster een zwak licht.
Cyrus Smith nam spoedig een besluit.
"Het is een goede kans," zeide hij tot zijn metgezellen, "de
boeven zijn in dit huis gesloten en op niets bedacht! Zij zijn
ons! Voorwaarts!"
De kolonisten slopen vervolgens binnen de omheining met hun geweren
gereed om vuur te geven. De wagen was buiten gelaten onder hoede van
Jup en Top, die er voorzichtigheidshalve aan vastgebonden waren.
De kraal was overigens donker en verlaten.
Binnen weinige oogenblikken waren allen bij het huis, voor de deur,
die gesloten was.
Cyrus Smith gaf met zijn hand een teeken, dat niemand zich zou bewegen,
en hij naderde het venster, dat van binnen zwak verlicht was.
Hij wierp een blik in de kamer.
Op tafel stond een lantaarn te branden. Bij die tafel was het bed
dat voor Ayrton gediend had.
Op dat bed lag een man.
Plotseling deinsde Cyrus Smith ter zijde en riep met gesmoorde stem:
"Ayrton!"
Aanstonds werd de deur opengedrongen en allen wierpen zich in het
vertrek.
Ayrton scheen te slapen. Zijn uiterlijk bewees dat hij lang en veel
geleden had. Hij had diepe wonden aan handen en voeten.
Cyrus Smith boog zich over hem.
"Ayrton!" riep de ingenieur, terwijl hij den arm vatte van hem,
dien hij zoo onverwacht terugvond.
Ayrton opende zijn oogen, en zag Cyrus Smith en de anderen aan:
"Zijt gij het!" riep hij uit. "Gij?"
"Ayrton! Ayrton!" herhaalde Cyrus Smith.
"Waar ben ik?"
"In de kraal!"
"Alleen?"
"Ja."
"Maar zij zullen komen!" riep Ayrton uit. "Verdedig u! Verdedig u!"
En hij zonk uitgeput achterover.
"Spilett," zeide de ingenieur, "wij kunnen elk oogenblik aangevallen
worden. Laat den wagen binnen de kraal komen. Versper de deur en komt
allen hier."
Pencroff, Nab en de reporter brachten de bevelen van den ingenieur
zoo snel mogelijk ten uitvoer. Men mocht geen minuut verloren laten
gaan. Misschien was de wagen reeds in handen der boeven.
In een oogwenk waren zij bij Jup en Top, die een dof gebrom liet
hooren.
De ingenieur verliet Ayrton en ging buiten het huis, gereed om vuur
te geven. Harbert volgde hem.
Op dat oogenblik verscheen de maan boven het bosch en verspreidde
haar wit licht over de kraal.
Weldra kwam een zwarte massa nader bij. Het was de wagen met de
onagga's en Cyrus Smith hoorde de deur goed sluiten.
Maar Top rukte zich op hetzelfde oogenblik los, snelde naar de kraal
en blafte woedend.
"Geeft acht, vrienden, houdt u gereed...." riep Cyrus Smith.
De kolonisten verbeidden het oogenblik om vuur te geven. Top blafte
nog steeds, en Jup, welke naar den hond geloopen was, liet een scherp
sissend geluid hooren.
De kolonisten volgden hen en kwamen bij den oever van de beek door
zware boomen beschaduwd.
En wat zagen zij daar in het volle maanlicht?
Vijf lijken op den grond uitgestrekt!
Het waren die der boeven, die vier maanden geleden op het eiland
Lincoln ontscheept waren!