CURTIUS: At ne legitimum quidem actum adjecta conditione fieri patimur.
Certe memini Lugdunensem curionem, qui ut paroecos, quibuscum litem
susceperat, ulcisceretur, carmen illud sacrum θεοποιητικὸν in liturgia
se proferre simulabat. Tandem judicio victus, paroecos omnes
idololatras esse, clara voce pronunciavit, quod panem purum pro Deo
coluissent. Re comperta, capitali supplicio damnatus, flammis
ultricibus ustulatus est.
CORONAEUS: Vos ego per Deum immortalem obsecro, ne de rebus
sacratissimis nisi summa veneratione disseratur. An putetis, eum qui
verbo sidera fulgentia, solem istum, elementa condidit, qui res
stupendas verbo vel nutu confecit, potestate imminutum1 fuisse?