SALOMO: Utrumque igitur absurdissimum, alios quidem ad aeternam vitam
sic comparari1, ut si maxime velint, perire nequeant, alios autem a Deo
sic repudiari, ut nullis virtutibus, nulla integritate ad salutem
perduci possint. Cognoscite, quaeso, non hominis cujusquam, sed aeterni
Dei vocem ad prophetam: _Dic_, inquit2, _populo huic, cum homini justo
dicam: vives, isque integritate et justitia fretus ad scelera se
converterit, nulla prioris integritatis aut virtutum suarum memoria
futura est, sed in flagitiis suis plane morietur. Rursus si homini
flagitioso dicam: certissime peribis, is tamen ab impietate ad
integritatem deflexerit, superiorum impietatum obliviscar, ut salutem
consequatur._ Atque illud est, quod saepius diximus, omnes libro vitae
ac beatorum albo conscriptos esse, nisi sua sese improbitate deleri
patiantur. Quod autem psaltes lyricus3 optat, ut impii de libro vitae
deleantur, fieri non potuisset, nisi prius impii in beatorum albo
inscripti fuissent. At etiam Deus saepissime decretas suo judicio
poenas omnino eluit aut minuit. Cum enim denunciasset David, totam
regionem popularibus morbis funestatum iri, cum tamen in urbem
Hierosolymorum angelus Dei gladium exertum intentaret, Deum poenitere
coepit ac pigere tantae stragis, itaque angelum caede abstinere
jussit4.
1. Alius: _comparatos_. 2. Ezech. 3, 20 sqq. 3. Ps. 69, 29. 4. 2 Par.
21. 2 Sam. 24.
CURTIUS: Si Deus a se repulit neminem, cur Jacobum dilexisse, fratrem
autem odio persecutum esse videmus1, antequam nascerentur?