TORALBA: Ista liceant poëtis. Certe qui naturam ullius sceleris
incusant, non in seipsos1, sed in naturae parentem2 scelus regerunt,
quo nihil fieri capitalius potest. Quis enim peccat in eo ipso, quod
declinare nequit? An vero peccatum ullum fingi potest, nisi summa
peccantis voluntate susceptum?3 At utroque vacat infans, nec bona
expetere, nec mala declinare potest, nec effugere, ac ne perspicere
quidem, quae sibi natura insita essent. Nullum igitur infanti peccatum
imputari potest. At ubi nulla est culpa, nulla debet irrogari poena.
Quae cum ita sint, nihil est quam ob rem filius ab aeterno tempore
genitus sit, aut cur incredibilis ac stupenda illa incarnatio Dei fingi
debuerit, frustra denique Christus pro expurganda originis macula
supplicium passus esse putatur4.
1. Alii: _seipsis_. 2. Alius idem: _natura parentum_. 3. Scotus l. II.
dist. Sentent. dist. 30. Augustinus de lib. arbit. l. III. 4. Alius:
_putetur_.
FRIDERICUS: Ista quidem philosophis incredibilia, nova, ficta et
inaudita sunt, sed cum Pelagius rationibus a philosophis petitis
uteretur, ut peccatum originis nullum esse demonstraret, Hieronymus
philosophorum haereticorum patriarchas nominavit. Nam si philosophorum
argutiis assentiamur, fidem ac pietatem ejurare oportet, quanquam
argumentum illud levissimum est, cum originis labes illa non sit ab
infante, sed ab Adamo profecta, qui sciens peccavit, cum ab usu
rationis sponte descivit. Radix autem quocumque colore semel imbuta1,
stipitem, ramos, folia, flores, fructus eodem imbuit sapore, odore,
colore, veneno. Ita fit, ut hominis natura funditus eversa nullam
ullius boni aut virtutis scientiam habere videatur. _Quis_, inquit
sapientiae magister2, _dicere audeat, mundum est cor meum? purus sum
sceleris?_ Quanto verius est illud3: _Omnis homo mendax, i.e._ 300
_peccator! Nam si dicam_, inquit ille, _nos peccato vacare, ipsi nos
seducimus._ Salus autem uno verbo denunciatur: _Crede et salvus eris!_