OCTAVIUS: Certe Martinus Lutherus, cum multa de supplicationibus
Romanis, tum vero carmen hoc vulgatum delere non dubitavit: _sancta
trinitas, unus Deus, miserere nobis!_ quia trinitas Deus esse non
potest, cum sit foeminea vox, secundae intentionis, ut dialectici, vel
collegii, ut juris consulti loquuntur1, qui collegium de tribus
personis definiunt; at nec in ullum collegam conveniunt, quae de toto
collegio dicuntur. Itaque Origenes, quem Hieronymus magistrum
ecclesiarum appellat, trinitatis verbum supra modum execratur, ac
τριονύμων sectam supra modum acerbissime insectatur2. Quin etiam
Rufinus ejus interpres scribit, multa, quae ab Origene contra
trinitatem scripta fuerant, a se correcta fuisse. Sed cum bona Rufini
venia dictum sit, non decuit interpretem correctoris officio fungi, nec
mirum videatur, si Origenes3 corruptus eadem quae Athanasius interdum
scribere et vocem ὁμοούσιος, quae nondum exaudita erat, usurpare de
filio videatur. Eadem licentia Cypriani epistolis suppositus est
Tertulliani liber de trinitate, ut monuit Rufinus4.
1. Leg. Neratius de V. S. 2. Prologo libri περὶ ἀρχῶν. 3. Cap. 11 et 12
in libr. Numerorum. 4. In Apolog. Origenis.
CORONAEUS: Tametsi verbum trinitatis sive triadis in sanctis litteris
278 inusitatum videamus1, nihilominus baptismum fieri oportere legimus
in nomine patris, filii et spiritus sancti, et quidem proximus
apostolis Justinus Martyr librum scripsit περὶ ἁγίου καὶ ὁμοουσίου
τριάδος.