SALOMO: Certe Moses Rambam graviore blasphemia putat obligari, qui Deo
corporeum quiddam inesse arbitratur, quam qui colit idola.
FRIDERICUS: Cur nobis theologos thalmudistas, christianae religionis
eversores, opponis, qui Christo deitatem, Deo rationem, memoriam,
veritatem, quas cum homine quodammodo communes habet, modis omnibus
eripere conantur?
CURTIUS: Salomonis et Toralbae hunc video scopum esse, ut Dei naturam
ac trinitatis arcana rationibus et argumentis assequantur, fide opus
270 est: ad ea, quae sola fide nituntur, si rationem aut
demonstrationem adhibeas, nihilo plus efficies, quam si cum ratione
insanire velis. Itaque Plato1, vir divinus, cum de Deo quicquam
scribere metueret, quod ab ejus majestate esset alienum, credi jubet
iis, quae a majoribus prodita fuerant, sine ulla demonstratione. Quod
etiam Aristoteles affirmat his verbis: προςήκει ἐμπειρῶν καὶ
πρεσβυτέρων ἢ φρονίμων τοῖς ἀναποδείκτοις2 φάσεσι καὶ δόξαις οὐχ ἥττον
τῶν ἀποδείξεων. Quare nec probare possum Eusebii, Galatini, Augustini,
Eugubini scripta, e quibus Mornaeus demonstratioues evangelicas promere
conatur. Non enim prospexerunt, scientiam et fidem, quam infusam
appellant, simul stare non3 posse.