SALOMO: Ut apotheosin Thaboritanam illam, non satis dignam quae refelli
mereatur, omittam, graviter peccatur in historiam ab illis solaris
deliquii inventoribus; annus enim 4. Olymp. 2201, quem Phlego notavit,
penultimus est Neronis, Silio Nerva et Julio Attico consulibus, 32
circiter annos post Christi supplicium, ut ex ipsis Romanorum fastis et
Olympiadum circulis, quae M. Varro, Dionysius Halicarnasseus,
Cuspianus, Sigonius, Onuphrius, Mercator, Funccius summa cura ac
diligentia sic conjunxerunt, ut neminem dubitare patiantur. Hanc autem
Phlegonis eclipsin, quae post annos 322 contigit, cum Christus mortuus
est, ordinariam ac naturalem in synodo solis ac lunae, non in objectu,
quod isti volunt, secuta est, clades illustrium senatorum, quos Nero
interfici jussit, Thraseam, Senecam, Pisonem, caeteros et parricidia
matris et utriusque uxoris, paulo post civilia bella ac tres eodem anno
imperatores Romanorum3. Illud etiam ad errorem istorum convincendum
accedit, quod solem in piscium sidere tunc fuisse tradunt, id quod
fieri nullo modo potuit, cum paschalis victima nunquam immolaretur,
nisi luna 14. mensis Nisan, quo sol sidus arietis subire solet4.
1. Alius: _200_; alius: _210_. 2. Alius: _35_. 3. Alius: _ac trium
eodem anno imperatorum Romanorum_. 4. Exod. 12, 6 sqq.
CURTIUS: Cur igitur Dionysius Areopagita ad Polycarpum scribens
Apollophanem sophistam coarguit his verbis1: _Nescio_, inquit, _quo
spiritu afflatus ad divinationem prorupisti, Apollophanes, quod una
mecum aspiciens eclipsin solis, contra naturae ordinem, tempore Christi
patientis, conversus ad me dixisti: hae praclarae sunt vicissitudines
rerum divinarum!_