CURTIUS: Christum prophetas istos longissimo intervallo superare,
argumentum est illud potissimum, quod omnia omnium prophetarum oracula
in Christum ut in scopum diriguntur, nec magis illi coelestia prodigia
quam Mosi, quam Josuae, quam Heliae defuerunt. Quin etiam in illa
visione montis Thabor Moses et Helias hinc et illinc triumphanti
Christo adstiterunt1, quibus praesentibus Dei vox audita de coelo est:
_Hic est filius dilectus, in quo mihi complacui, ipsum audite!_ Cum
Heliam et Mosem jubet audire Christum, an illis exaequandum aut
comparandum 265 putavit? Jam vero cui mortalium unquam morienti sol
mori et obscurari amisso splendore visus est, nisi Christo, neque enim
per naturam id fieri poterat, cum in ipso meridiei momento id
contigerit, luna e diametro soli opposita, ut verissime dictum sit a
Dionysio Areopagitarum senatore: aut Deus naturae patitur, aut naturae
ruinam minatur! Hujus autem eclipseos admiranda prodigia Phlego
Trallianus Adriani Caesaris libertus 4 anno 2202 Olympiadis, i.e. 18
Tiberii Augusti contigisse scribit. Quibus ea confirmantur, quae
Matthaeus 27, Marcus 15, Dionysius Areopagita in epistolis, Eusebius
historicus in demonstratione evangelica, demonstratione undevigesima,
Origenes contra Celsum, Suidas in verbo Dionysius, Tertullianus in
Apologetico de solis illius deliquio meridiano scripserunt.