TORALBA: Si verum antecedens, profecto necessarium erit consequens. Sed
illud assumitur, quod concludi oportet. Itaque a destructione
antecedentis sequitur ruina consequentis, quoniam creatura creator esse
non potest, igitur Christus, cum verus homo, vera creatura fuerit, sui
ipsius creator esse non potuit. Neque enim natura permittit, neque
ratio admittit, ut, qui ab alio est, sit idem ipse, a quo est. At
Christus est creatura tum ratione carnis, quia conceptus in utero
foeminae, tum ratione animae creatae, ut Christiani theologi
confitentur, tum ratione productionis secundae personae, quae primam
sequatur necesse est. Non potest igitur idem, qui creatus est, creator
esse, et quemadmodum caetera quidem, quae lucida sunt, ab ipsa luce
solis splendorem ac lucem habent, nihil tamen horum aut lux aut sol
esse potest: sic etiam angeli, sidera, mentes humanae virtutis ac lucis
intellectualis participes sunt, Dii tamen ut sint, nullo modo fieri
potest, quia principium aliud suae originis habent. Sic enim Plato
divinus a solis, Dionysius ab ignis similitudine ad Dei cognitionem
quodammodo manuduci rectissime judicarunt.
FRIDERICUS: Quis ambigit Deum, quatenus creator sit, creaturam esse non
posse, sed quoniam in uno Christo natura duplex est, etiam in eo
contradictoria simul vera sint oportet, ratione diversâ. Christus,
inquit Damascenus1, est creatus et increatus, patibilis et impatibilis,
creator et creatura propter idiomatum communicationem.