SALOMO: Foecundissima profecto fuit aetas illa magorum ubertate et
copia; nam praeter Apollonium peperit etiam Dositheum, Theudam, Judam
Galilaeum, Simonem Magum, qui divinitatis nomina et opinionem sibi
asseruerunt1. 253 Quin etiam in Arabia quidam magus2 cum se pro Messia
ferens quam plurimos stupendis prodigiis ad se pellexisset, rex Arabum
rogavit, quo miraculo se probare Messiam vellet: Caput meum, inquit,
truncari jube, tum ni reviviscam, ne Messiam me arbitrere. Rex accepta
conditione caput hominis spectante populo amputari jussit, nec3 revixit
tamen.
1. Alibi: _asseverarunt_. 2. Moses Rambam in epistola ad astrologos. 3.
Alibi: _non_.
CURTIUS: Tanta fuit amentia dicam an impietas multorum, ut non modo
deitatis famam sibi vindicarent, verum etiam Deum ipsum de coelo
praecipitem deturbare conarentur, ut olim conjurati coelum conscendere
fratres. Quin etiam Heraclides Ponticus1 Pythiacos sacerdotes pecunia
corrumpere non dubitavit, ut se Deum esse praedicarent, ac serpentem in
feretrum, quo elatus est, imponi jussit. Sed fraude comperta, non
qualem se vellet, sed qualis erat, judicatus est. Talem quoque fuisse
tradunt Psaphonem Africanum2, qui aviculas haec verba proloqui
docuerat: _Psapho Deus est_; deinde volare patiebatur. Sed omnes omnium
fraudes Simon Magus superare videtur, quia portentis ac prodigiis
famosissimus non modo a mortuis plures excitavit, sed etiam se ipsum in
frusta concisum tertio die erexit, atque ita sublimis in aëra sublatus
est, populo Romanorum ac principum spectante corona, eoque prorupit
hominis istius impudentia, ut se Deum appellaret, ac in hunc mundum3
venisse jactabat, ut qui ab angelis corrupti4 fuerant, emendaret et
eos, qui in se crederent, ab interitu sempiterno, non meritis
cujusquam, sed sua gratia servaret.
1. Laërtius in Heraclidis vita. 2. Clemens Alexandrinus, Irenaeus,
Justinus Martyr. [Philosophumena Origenis. N.] 3. Alius: _modum_. 4.
Alii: _quae ... corrupta_.
FRIDERICUS: Qualem igitur exitum habuit, nisi quod ex aëre sublimi
dejectus praecipiti casu crepuit!
SENAMUS: Si casu crepuisset, cur senatus populusque Romanus, cur
collegium pontificum annuente imperatore statuas ei cum inscriptionibus
divinis erexisset? Nam ejus statua inter utrumque Tiberis pontem,
imperante Claudio Augusto, collocata hunc titulum prae se ferebat:
Simoni Mago Deo, quam Justinus Martyr1 se vidisse confitetur. At in
Deorum numerum nemo referri poterat sine senatusconsulto, ut
Tertullianus de Christo scribit, scilicet Tiberium imperatorem ad
senatum scripsisse, cum suffragio sui praerogativa, de Christo, ut
inter Deos censeretur. Noluit Senatus vel quia non probabat2, vel quia
pigebat, hominem Judaeum supplicio affectum in albo Deorum inscribi.
Tiberius tamen, ut est apud Tertullianum, in sententia mansit. Ex quo
intelligitur, Simonem Magum rerum gestarum et miraculorum stupendorum
magnitudine Christo videri clariorem.