Et cum nescio quid aliud in eam sententiam dixissent, hymni modulatione
immortali Deo gratias egerunt.
179 FRIDERICUS, quem fictio pomi pupugerat: Utinam, inquit, sic omnes,
qui falsa simulare ac vera dissimulare acutissime norunt, tanta
felicitate detegerentur.
CORONAEUS: Rem omnium maximam optat Fridericus, quae tamen nec
appetenda1 nobis et unius Dei propria sit. Nam si omnes omnium
voluntates et cogitationes omnibus paterent, nec suam innocentiam boni
contra vim improborum tueri nec de sceleratis justa supplicia sumi
possent, quia2 per leges humanas cogitationes flagitiosae poenam non
patiuntur. Idcirco bonis improbi, cogitationibus nudatis3 semper
insidiarentur, sceleratis vero boni nunquam. Itaque Momus suo merito
irrisus est, quod cum naturam temere carperet, tum vero fenestram in
pectore fieri oportuisse contenderet, ut animorum occultae latebrae ac
intimi recessus explicarentur. Sed ut proverbio dicitur: Ῥᾶον ἐστὶ
μωμεῖσθαι ἢ μιμεῖσθει. Nam cum naturae parentem admirari ac laudare
debuisset, impie criminatur4.
1. Alibi: _expetenda_. 2. Alii: _qui_, vel: _quin_. 3. Deest in alio
codice. 4. Alibi; _debuissent ... criminantur_.
CURTIUS: At illud quanti est, quod nudatis consiliis scelera
praeoccuparentur?
SENAMUS: Ne Deus quidem, qui omnes hominum cogitationes percipit mente
ac suscepta parricidia prospicit, prius punienda judicat, quam ad
exitum ea perducantur, contra quam Isocrates1 ac Tiro Tullius fieri
oportere putabant, ne supplicio poenitentiam cogitationis impiae
praevertisse putaretur2.