FRIDERICUS: Non religio, sed superstitio est, quod Judaei tam
pertinaciter ab omnibus etiam necessariis negotiis die sabbathi sic
abstinendum putant, ut ne filius quidem aquis parentem mersum aut
fluvio1 interceptum eripiat, aut illata vulnera2, quo minus sanguis
effluat, obligare velit. Quam superstitiosam crudelitatem Christus3
exhorruit, cum sacerdos viatorem vulneribus saucium die sabbathi
deseruisset, rustici autem benignitatem laudavit, quod hominem
languentem vulneribus obligatis jumento domum importari jussisset. Cum
autem pontifices in Christum acerbe inveherentur, quod4 aegrotum
septimo die curavisset ac lectum alio transferri jussisset5, ipse
obtrectationes6 illorum verbo diluens: _Sabbathum_, inquit, _propter
hominem, non autem homo propter sabbathum conditus est; filius autem
hominis dominus est sabbathi._ Itaque curationes admirabiles7
multitudini, morborum innumerabilium varietate languenti, saepius die
sabbathi mirifice ostentavit8.
1. Alius: _flammis_. 2. Alibi: _illato vulnere_. 3. Luc. 10, 31 sq. 4.
Matth. 12. Luc. 6, 13 sq. 5. Alius: _transferre mandasset_. 6. Alibi:
_objectiones_. 7. Alibi: _admirabilis_. 8. Matth. 12. Marc. 2. Joh. 7.
9. Luc. 1. 6. 13 sq.
CURTIUS: Simili superstitione insaniebat nauclerus ille Judaeus, quem
Synesius1 scribit die sabbathi navis gubernacula in altissimis
fluctibus deseruisse, nec ullo mortis aut tormentorum metu aut navis
cum vectoribus periclitantis ad officium revocari potuisse.