OCTAVIUS: Tametsi1 daemones saepius atrati apparent, ut non modo
nostri, sed etiam antiquissimi2 scriptores ab ultima memoria prodidere,
quales fuere3 daemones, qui Dioni4, qui Cassio Parmensi, qui sortilegis
saepissime visi sunt, non tamen opinor, propterea daemones corvorum
appellatione significari, sed quia daemones corvorum in modum cadavera
consectantur, ut de cadaveribus Aegyptiorum superius dictum est, ac de
spectris, quae circa sepulcra ac patibula vagantur.
1. Alibi: _Etiamsi_. 2. Addit alius: _quoque_. 3. Alibi: _fuisse_. 4.
Plutarchus in Dione. Valer. Max. lib. V.
FRIDERICUS: Imo etiam quia daemones cadaveribus ipsis ad hominum
perniciem et nefarios concubitus cum sortilegis abutuntur; quod enim
Augustinus1 omni asseveratione confirmat ac summae imprudentiae esse
scribit, daemonum cum hominibus concubitus negare, tot ac tantis
exemplis et indiciis testatum habemus, ut Sprengerus2 scripserit,
stryges innumerabiles, priusquam extremo supplicio dederentur, summa
consensione nefariam illam copulam confiteri. Quin etiam Franciscus
Picus scribit, duos sacerdotes sua aetate flammis exustos, quorum alter
annos3 amplius triginta, alter quadraginta cum daemonibus concubuisse
fatebantur, cum prius uterque convictus esset et confessus plurimos se
infantes daemonibus mactavisse, ne insuetum videatur, quod Aristoteles
scribit, fuisse in Ponto mulierem, quae exenteratis foeminarum
gravidarum visceribus embryone vesceretur. Huc etiam pertinet illud
Horatii in arte poëtica:
Neu pransae Lamiae vivum puerum extrahat alvo.