_Petrus Forestus_, médecin distingué, qui, maintes fois, fut appelé à
soigner le prince d'Orange dans ses maladies, a rédigé un récit fort
circonstancié de celle dont il fut atteint, lors du siège de Leyde, et
un exposé précis du traitement, au moyen duquel il eut le bonheur
d'amener son rétablissement. Ce récit et cet exposé, que contient la
collection des oeuvres de l'habile médecin (_Petri Foresti opera
omnia, F. r. c. f._, 1660, _in-fº_) ont été reproduits par M. _Fruin_,
dans la très intéressante notice biographique sur _P. Forestus_ qu'il
a publiée en 1886. (Voy. _Bijdragen voor Vaderlansche Geschiedenis en
Oudheid-Kunde Verzameld en Uitgegeven Vroeger door M. Is. An. Nijhoff
en P. Nijhoff thans door Dr R. Fruin Hoogleeraar te Leiden.--Derde
Reeks. Derde Deel, eerste stuk.--'s Gravenhage, Martinus Nijhoff,
1886._)
Parlant à Maurice de Nassau des relations qu'il s'honorait d'avoir
eues avec le prince, son père, _P. Forestus_ disait:
«Patris tui in me benevolentiam et merita re ipsa expertus sum.
Ingratitudinis igitur merito arguar, nisi amicitiam qua ille me, ego
illum arcissima complexus sum, etiam ad posteros ejus ultro
transferam. Ut enim nominis gentilitii et bonorum hoereditas exstat,
ita et amoris successionem esse oportere veteres censuerunt.
Valetudinem suam, imo et vitam ipsam, parens tuus mihi credidit.
Roterodami enim quum ad desperationem aliorum ex morbo decumberet, me
Delphis ad se vocavit; a prima mox collocutione, quum causam, indolem
morbi ejusque medendi rationem propius ei exposuissem, dixit amicis:
Medicus iste corporis mei statum, morbi vim atque potestatem probe
perspectam habet; in eo mihi spes post Deum; permittam me illi totum
nec opinione sua aut fiducia falsus est. Dei enim auxilio (in quem
sanationis laudem libenter transcribo) restitui optimum principem
reipublicæ, tibi ac fratribus optatissimum parentem.»
Voici maintenant en quels termes s'exprimait _Forestus_ sur la maladie
du prince et sur le traitement suivi:
«Illustrissimus princeps Auraicus, cùm per totam hyemem quartam
laborasset, ac multis laboribus, tum curis, sollicitudinibusque
continuis consumptus esset, ob fratris Ludovici, comitis ac militis
strenuissimi mortem, moerore quoque afflictus, deinde etiam haud
exigua melancholia correptus propter obsidionem urbis Leidanæ, quo
tempore in ea liberanda plurimum laborabat et defatigabatur, in
principio mensis Augusti, anno 1574, Roterodami agens, in febrem
biliosam, eamque valde malignam incidit. Quæ quidem febris cùm
quotidie invaderet, medicus ei domesticus quotidianam febrem esse
existimabat, quamvis potius tertianam duplicem referebat. At cùm venæ
sectio adhibita in homine jam prius per hyemalem quartanam et curis
continuo extenuato, ac idem pilulas ex aloë et agarico deglutisset, et
præterea clyster unus atque alter injectus esset, flexus biliosus
obortus est, cum magna virium defectione, etiam febre magis magisque
increscente. Quæ adeo Excellentiam suam affligere coepit, ut a
continua vix discrepare videretur: nam una accessione desinente,
altera statim subintrabat; imo si potum vel juleb aliquod sumeret, cùm
maxima siti premeretur, mox febris eum invadebat, ita ut hoec febris
ex genere febrium subintrantium biliosarum esset. Cùm jam quasi pro
deplorato haberetur, tandem per æconomum ejusdem, ex Philippi
Vanderani viri nobilis consilio, ad ejus Excellentiam accitus fui. Ubi
vero illum graviter decumbentem vidissem, et præter febrem malignam
etiam symptomata gravissima conspexissem, nempe fluxum ventris
biliosum vires dejicientem et calorem febrilem excedentem, et sitim
intolerabilem, adeo ut vires ita collapsæ essent ut ex lecto vix
amoveri posset sine syncope, dum is reparabatur. Evenit enim, cùm in
sede paulisper collocatus esset, ac magister supplicum libellorum
camdem accessisset, ut iisdem libellis, multoque tempore reservatis,
subsignaret, Excellentia sua in defectionem animi graviorem incidit,
ita ut astantes nobiles principem jam morti destinatum putarent; sed
frictionibus adhibitis, et aqua per nos digitis in eadem instinctis,
et in faciem conspersa, ad se rediit, et statim in lectum collocatus,
melius respirare coepit. Cæterum, cùm victus rationem observarem, qua
Excellentia sua uteretur, intellexi quod hæc ipsa magis morbum
auxerat, nam alimenta quædam calida eidem concessa erant, similiter et
quædam exiccantia: bibebat enim vinum rubrum, in febre biliosa, a qua
urina valde quoque tincta erat et inflammata, quæ mihi spectanda
offerebatur. Hæc, cùm diligent examine advertissem, inprimis victum
omnino immutandum esse suasi, et ut præcipue a vino gallico, quo solo
perperam utebatur abstineret. Quod ubi Excellentia audisset, ad me
conversus, inquiens: Quid aliud, quæso, biberem, cùm fluxum alvi
vehementiorem habeam? Cui mox modeste respondi, habet et Excellentia
sua febrem acutissimam satisque malignam, quæ vini potione ita
augebitur, quæ licet nunc sit salubris, facile in lethalem febrem
transibit, calore ob vini potionem magis aucto. Ideo aquam bordei
bibendam consului vel aquam cinnamomi, si hac magis delectaretur. Et
ita ratione inductus, aquam cinnamomi elegit: et cùm eam ultra octo
dies bibisset, statim urina aliquo modo fuit immutata, et calor
febrilis ex parte coepit mitigari, quamvis febris eumdem minime
reliquerit, ut una febris alteram subintraret, antequam præcedentis
febris perfecte fieret declinatio: in quibus febribus subintrantibus,
licet sub declinationem postea sudaret, valde vires dejiciebantur: et
cùm cibum sumeret, vel potum, aut syrupum, vel juleb, ut prius dictum
est, febris eumdem apprehendebat, aliquando cum levi rigore, modo cum
levi refrigeratione digitorum, at assumpto cibo, non aliter ac hectica
invadere solet, quam etiam timebam, in homine exiccato, præcedente
quartana, tum aliis curis ac laboribus Excellentiam suam
extenuantibus, et vires ejusdem dejicitienbus. Propterea, cùm vires
debiles essent, et ne in hecticam incideret, victu humectante
refrigeranteque subinde usi sumus, ac reficiente; aliquando vero et
parum restringente, ob fluxum biliosum concitatiorem, qui et vires
labefactabat. Cùm autem Adrianus Junius, medicus ille doctissimus ac
nostri amantissimus, tunc temporis forte Roterodami esset,
Excellentiam suam ultro bis terve invisit, cum quo ac alio medico
domestico præscripsimus emplastrum ex malis cotoneis paratum, quod
ventriculo exterius apponebatur, ad ejusdem ventriculi roborationem,
ob bilem quoque ad stomachum confluentem et fluxum concitantem,
refrenandam. At Junius ipse in febrem tunc incidens, Middelburgum
remeavit, cum eodem tempore ibidem commorabatur. Discedens vero de
curatione Excellentiæ suæ satis anxius erat, uti et alius medicus. De
saluteta men Domini nequaquam contra opinionem multorum animum abjeci;
cumque una in curatione cum medico domestico permanerem, tempusque
calidum esset, imperavimus ne frequens introitus tam nobilium qua
maliorum, in cubiculum ægrotantis fieret, ut antea solebat. Præterea
cùm cubiculum in quo Excellentia sua decumbebat in horto Sagittariorum
situm esset, undique sole illustratum, et maxime calidum, tabulsi
ligneis stratum, in altiore loco positum, cùmque alias locus commodus
non esset, nec transferri posset ob virium debilitatem, jussimus ut
aqua frigida ad majorem refrigerationem conspergeretur, hinc inde
frondibus quoque herbarum viridium ac herbis ipsis frigidioribus
dispersis. Remediis ex conf. ros. acetos. perlis, sy. de limonibus,
cotoneorum, fluxu bilioso ut cumque represso; et siti, cerasis, rob.
de riber extincta; somnum quoque hord. conciliavimus, et febre mitiore
facta, eaque cum sudore benigno declinante, aquam cinnam. reliquimus,
ut viribus consuleremus, cerevisiam tenuem cum vino et pauco zacch.
injecto, qua princeps delectabatur, concessimus, et in fine adhibitis
cibis restaurantibus, alteratis cum agresta, succo limonum, capis
distillatis, confectionibus, et conditis ex pistaciis, et utentes
nutrientibus humectantibusque, tandem præter omnium hominum opinionem,
tum hostium quoque qui illum mortuum ex peste dixerant, curatus fuit.
Et ab eo tempore, post mortem etiam medici sui domestici,
illustrissimus princeps, dum in Hollandia permanent, ac aliquo morbo
detineretur, mea opera semper usus est.»
Il est aussi parlé de la maladie du prince d'Orange dans les lettres
suivantes:
1º De Fl. de Nyenheim et de N. Brunynck au comte Jean de Nassau, du 22
août 1574 (Groen van Prinsterer. _Corresp._, 1re série, t. 5., p. 38);
2º Des mêmes au même, du 28 août 1574 (_ibid._, p. 43 à 45);
3º De N. Brunynck au comte Jean, du 28 août 1574 (_ibid._, p. 45 à
47);
4º Du même au même, du 2 septembre 1574 (_ibid._, p. 51, 52);
5º De Guillaume de Nassau au comte Jean, du 7 septembre 1574 (_ibid._,
p. 52 à 57).
6º De G. Mortens au comte Jean, du 17 septembre 1574 (_ibid._, p. 57).