Tri fojojn Cindrulino sammaniere iris al la reĝaj baloj, sed la trian
fojon ŝi forgesis la ordonon de l' Feino, kaj ŝi aŭdis la horloĝon
sonorigi la dekduan horon.
[Ilustraĵo: Ŝi forkuris el la balĉambro.]
Ŝi forkuris el la balĉambro kaj rapidege malsupreniris la ŝtuparon. Sed
ŝiaj vestoj ĉiuj fariĝis vestaĉoj antaŭ ol ŝi eliris el la palaco, kaj
ŝi perdis unu el siaj vitraj pantofloj.
La princo ŝin serĉadis en la tuta palaco; sed la gardistoj diris al
li, ke neniu trapasis la pordon, escepte malriĉa junulino.
La princo tamen trovis la pantoflon kaj por koni kien Cindrulino
foriris, li proklamigis ke li edziĝos la junulinon, kiu povos
piedvestiĝi per la vitra pantoflo.
Ĉiuj virinoj provis piedvestiĝi per la pantoflo, sed vane. La
fratinoj de Cindrulino ankaŭ penadis por piedvestiĝi per ĝi, sed ili
ne sukcesis. Tiam la juna fratino petis, ke oni permesu al ŝi provi
la pantoflon, kaj ĝi troviĝis tute taŭga por ŝi; tiam ĝoje la princo
vidis, ke ŝi posedis ankaŭ la duan pantoflon, kaj li tuj rekonis, ke
Cindrulino estis la belega princino, kun kiu li dancis dum la balo.
[Ilustraĵo: La pantoflo troviĝis taŭga...]
[Ilustraĵo]