Tra la ceteron de la arbaro pasis la marsxantoj sekure, kaj kiam ili
venis el gxia mallumo ili vidis antaux si krutan monteton, kovritan, de
la supro gxis la malsupro, de grandaj pecoj de rokoj.
"Estos malfacile grimpi," diris la Birdotimigilo, "tamen necesas
transiri la monteton."
Do li kondukis kaj la aliaj sekvis. Ili estis preskaux atingintaj la
unuan rokon kiam ili auxdis rauxkan vocxon krii, "Fortenu vin!"
"Kiu vi estas?" demandis la Birdotimigilo.
Kapo montris sin super la roko kaj la sama vocxo diris, "Cxi tiu monteto
apartenas al ni, kaj ni ne permesas ke oni transiru gxin."
"Sed ni devas transiri," diris la Birdotimigilo.
"Ni iras al la Lando de la Kveluloj."
"Tamen ne!" respondis la vocxo, kaj venis el malantaux la roko la plej
stranga homo kiun iam vidis la marsxantoj.
Li estis tre malalta kaj dika kaj havis grandan kapon, kiu estis supre
plata kaj gxin subtenis dika kolo plena de faldomarkoj. Sed li tute ne
havis brakojn, kaj, vidante tion, la Birdotimigilo ne kredis ke tia
senhelpa ulo povus malebligi ke ili grimpu la monteton. Do li diris,
"Mi bedauxras ne plenumi vian volon, sed ni devas transiri vian
monteton negrave cxu aux ne tio placxas al vi," kaj li auxdace
antauxenmarsxis.
Rapide kiel fulmo la kapo de la viro pafigxis antauxen kaj lia kolo
etendigxis gxis la supro de la kapo, kie gxi estis plata, batis la mezon
de la Birdotimigilo kaj rulfaligis lin kap-super-kapen laux la
deklivo. Preskaux same rapide kiel gxi venis, la kapo reiris al la
korpo, kaj la viro rauxke ridis dirante,
"Malpli facile ol vi supozas!"
Hxoro de lauxta ridado sonis de la aliaj rokoj, kaj Doroteo vidis
centojn da senbrakaj Martelkapuloj sur la monteto, cxiu malantaux roko.
La Leono forte kolerigxis pro la ridado kauxzita de la misfortuno de la
Birdotimigilo, kaj lauxte mugxante li tondre suprenkuris la monteton.
Denove kapo rapide elpafigxis, kaj la granda Leono ruligxis malsupren
laux la deklivo kvazaux trafita de kanonobuso.
Doroteo malsupren kuris por helpi la Birdotimigilon surpiedigxi, kaj la
Leono iris al sxi, iom kontuzita kaj dolorigita, kaj diris, "Estas
senutile batali kontraux homojn kun pafigxantaj kapoj; neniu povas venki
ilin."
"Kion do ni povas fari?"
"Alvoku la Flugantajn Simiojn," proponis la Stana Lignohakisto; "vi
ankoraux rajtas ordoni al ili unu fojon pli."
"Bone," sxi respondis, kaj surmetinte la Oran Cxapon sxi parolis la
magiajn vortojn. La Simioj, kiel kutime, tujis, kaj post malmultaj
momentoj la tuta bando staris antaux sxi.
"Kion vi ordonas?" demandis la Regxo de la Simioj, malalten klinante
sin.
"Portu nin trans la monteton al la Lando de la Kveluloj," respondis la
knabino.
"Tiel estos," diris la Regxo, kaj tuj la Flugantaj Simioj prenis la
kvar marsxintojn kaj Toton per siaj brakoj kaj fluge forportis
ilin. Dum ili transflugis la monteton la Martelkapuloj kriegis
cxagrenite, kaj pafis siajn kapojn alten aeren, sed ili ne povis trafi
la Flugantajn Simiojn, kiuj portis Doroteon kaj sxiajn kamaradojn
sekure trans la monteton kaj surterigis ilin en la bela Lando de la
Kveluloj.
"Nun la lastan fojon vi povis alvoki nin," diris la estro al Doroteo;
"do adiaux kaj bonfortunon al vi."
"Adiaux, kaj tre grandan dankon," respondis la knabino; kaj la Simioj
alteniris en la aero kaj post malpli ol momento ili estis jam for de
vidpovo.
La Lando de la Kveluloj aspektis ricxa kaj felicxa. Estis nenombreblaj
kampoj de maturigxanta greno, kaj inter ili estis bone pavimitaj vojoj,
kaj belaj ondetantaj riveretoj kiujn transiris fortikaj pontoj. La
bariloj kaj domoj kaj pontoj estis cxiuj brile rugxaj, same kiel en la
Lando de la Palpbrumoj ili estis flavaj, kaj bluaj en la Lando de la
Mangxtuloj. La Kveluloj mem, malaltaj kaj dikaj, kompaktaj kaj afablaj
estis plene vestitaj per rugxo, kiu brilis kontraux la fono de verda
herbaro kaj flavigxanta greno.
La Simioj surterigis ilin proksime al kampodomo, kaj la kvar marsxantoj
iris al gxi kaj frapis sur la pordon. GXin malfermis la edzino de la
kultivisto, kaj kiam Doroteo petis mangxajxon la virino bone mangxigis
ilin cxiujn, donante tri specojn de kukoj kaj kvar specojn de dolcxaj
biskvitoj, kaj teleron da lakto al Toto.
"Kiom distanca estas la Kastelo de Glinda?" demandis la infano.
"Ne tre distanca," respondis la edzino de la kultivisto. "Lauxiru la
vojon Suden kaj vi baldaux atingos gxin."
Dankinte la afablan virinon, ili rekomencis marsxi laux la kampoj kaj
trans la belajn pontojn gxis ili vidis antaux si tre belan
Kastelon. Antaux la pordegoj estis tri junaj knabinoj, vestitaj per
belaj rugxaj uniformoj ornamitaj per ora pasamento; kaj kiam Doroteo
proksimigxis unu el ili diris al sxi, "Kial vi venis al la Suda Lando?"
"Por konsulti la Bonan Sorcxistinon logxantan cxi tie," sxi respondis. "Cxu
vi bonvolos konduki min al sxi?"
"Diru al mi vian nomon kaj mi demandos al Glinda cxu sxi akceptos vin."
Ili diris siajn nomojn, kaj la soldatino eniris la Kastelon. Post
kelkaj momentoj sxi revenis por diri ke Doroteo kaj la aliaj tuj eniru.