Antaux ol vidi Glindan, tamen, ili estis kondukitaj al cxambro
en la Kastelo, kie Doroteo lavis sian vizagxon kaj kombis sian hararon,
kaj la Leono elskuis la polvon el sia kolhararo, kaj la Birdotimigilo
perfrape plej belarangxis sin, kaj la Hakisto poluris sian stanon kaj
oleumis siajn artikojn.
Kiam ili cxiuj estis bonaspektaj ili sekvis la soldatinon al granda
cxambro kie la Sorcxistino Glinda sidis sur rubena trono.
Sxi aspektis al ili kaj bela kaj juna. Sxia hararo estis ricxe rugxkolora
kaj pendis bukle sur sxiajn sxultrojn. Sxia robo estis purablanka sed
sxiaj okuloj estis bluaj, kaj ili afable rigardis la malgrandan
knabinon.
"Kion mi povas fari por vi, mia infano?" Sxi demandis.
Doroteo rakontis al la Sorcxistino pri si: pri kiel la ciklono portis
sxin al la Lando Oz, kiel sxi trovis siajn akompanantojn, kaj pri la
mirindaj aventuroj kiujn ili spertis.
"Mi plej deziras nun," sxi pludiris, "reiri al Kansas, cxar Onklino Em
nepre kredas ke katastrofo detruis min, kaj tial sxi surmetos funebrajn
vestojn; kaj krom se la rikolto estos pli bona cxijare ol pasintajare,
mi certas ke Onklo Henriko ne havas suficxan monon por tio."
Glinda antauxenklinis sin kaj kisis la dolcxan, suprenlevitan vizagxon de
la amema malgranda knabino.
"Benita estu via kara koro," sxi diris, "certe mi povos diri al vi kiel
reiri al Kansas." Post tio sxi diris, "Sed se mi faros tion, vi devos
doni al mi la Oran Cxapon."
"Volonte!" krietis Doroteo; "gxi ja ne plu utilas al mi, kaj havante
gxin vi rajtos trifoje ordoni al la Flugantaj Simioj."
"Kaj mi kredas ke mi bezonos ilian servon precize trifoje," respondis
Glinda ridetante.
Doroteo tiam donis al sxi la Oran Cxapon, kaj la Sorcxistino diris al la
Birdotimigilo, "Kion vi faros post la foriro de Doroteo?"
"Mi reiros al la Smeralda Urbo," li respondis, "cxar Oz regxigis min kaj
la popolo amas min. Nur mi dubas cxu mi sukcesos transiri la monteton
de la Martelkapuloj."
"Per la Ora Cxapo mi ordonos ke la Flugantaj Simioj portu vin al la
pordo de la Smeralda Urbo," diris Glinda, "cxar estus domagxe forpreni
de la popolo tiom mirindan reganton."
"Cxu mi vere estas mirinda?" demandis la Birdotimigilo. "Vi estas
nekutima," respondis Glinda.
Turninte sin al la Stana Lignohakisto sxi demandis: "Kio okazos al vi
post la foriro de Doroteo?"
Li apogis sin per sia hakilo kaj pensis dum momento. Post tio li
diris, "La Palpbrumoj estis tre afablaj kaj petis ke mi regu ilin
post la morto de la Fia Sorcxistino. Mi amas la Palpbrumojn, kaj se mi
povus reiri al ilia lando, mi plej volonte regus ilin por cxiam."
"Mia dua ordono al la Flugantaj Simioj," diris Glinda, "estos ke ili
portu vin sekure al la Lando de la Palpbrumoj. Eble via cerbo ne
aspektas tiel granda kiel tiu de la Birdotimigilo, sed certe vi brilas
pli ol li--kiam oni bone poluris vin--kaj mi certas ke vi regos la
Palpbrumojn sagxe kaj bone."
Post tio la Sorcxistino rigardis la grandan, vilan Leonon kaj demandis,
"Post la reiro de Doroteo al sia propra hejmo kion vi faros?"
"Aliflanke de la monteto de la Martelkapuloj," li respondis, "estas
granda arbaro, kaj cxiuj bestoj logxantaj en gxi regxigis min. Se mi nur
povus reiri al tiu arbaro mi tre felicxe vivus mian vivon tie."
"Mia tria ordono al la Flugantaj Simioj," diris Glinda, "estos ke ili
portu vin al via arbaro. Poste, cxar mi eluzis cxiujn povojn de la Ora
Cxapo, mi donos gxin al la Regxo de la Simioj, por ke li kaj lia bando
eterne estu liberaj."
La Birdotimigilo kaj la Stana Lignohakisto kaj la Leono nun dankis la
Bonan Sorcxistinon pro sxia komplezo, kaj Doroteo krietis, "Certe vi
estas egale bona kiel bela! Sed vi ankoraux ne informis min kiel reiri
al Kansas."
"Viaj Argxentaj sxuoj portos vin trans la dezerton," respondis
Glinda. "Konante ilian potencon vi povus jam la unuan tagon kiam vi
venis al cxi tiu lando reiri al via Onklino Em."
"Sed tiuokaze mi ne havus mian mirindan cerbon!" kriis la
Birdotimigilo. "Kaj eble mia tuta vivo forpasus en la maizkampo de la
kultivisto."
"Kaj mi ne havus mian belan koron," diris la Stana Lignohakisto. "Mi
eble starus rustigxante en la arbaro gxis la fino de la mondo."
"Kaj mi por cxiam estus malkuragxa," deklaris la Leono, "kaj neniu besto
en la tuta arbaro bonkore parolus al mi."
"Cxio cxi estas vera," diris Doroteo, "kaj plezurigas min ke mi povis
utili al cxi tiuj bonaj amikoj. Sed nun kiam cxiu el ili havas kion li plej
deziris, kaj cxiu el ili estas felicxa havante regnon en kiu li povos
regi, mi kredas ke mi deziras reiri al Kansas."
"La Argxentaj sxuoj," diris la Bona Sorcxistino, "havas mirindajn
kapablojn. Kaj unu el iliaj plej kuriozaj aspektoj estas ke ili povas
porti vin al iu ajn loko en la mondo per tri pasxoj, kaj cxiu pasxo estos
farita dum palpebrumeto. Vi nur devas kunfrapi la kalkanumojn trifoje
kaj ordoni ke la sxuoj portu vin kien vi deziras iri."
"Se estas tiel," diris la infano gxojoplene, "mi tuj petos ke ili portu
min al Kansas!"
Sxi cxirkauxbrakumis la kolon de la Leono kaj kisis lin, ame frapetante
lian kapon. Post tio sxi kisis la Stanan Lignohakiston, kiu ploradis
kaj per tio multe endangxerigis siajn artikojn. Sed sxi cxirkauxpremis al
si la molan, pajlopenan korpon de la Birdotimigilo anstataux kisi lian
pentritan vizagxon, kaj trovis sin mem ploranta pro cxi tiu bedauxroplena
foriro for de siaj amantaj kamaradoj.
Glinda la Bona malsuprenpasxis de sia rubena trono por adiauxkisi la
malgrandan knabinon, kaj Doroteo dankis sxin pro la komplezoj faritaj
al sxiaj amikoj kaj sxi mem.
Nun Doroteo prenis Toton sobre en siajn brakojn, kaj lastafoje dirinte
adiaux, sxi kunfrapis trifoje la kalkanumojn de siaj sxuoj, dirante,
"Portu min hejmen al Onklino Em!"
Tuj sxi flugadis tra la aero, tiom rapide ke sxi povis vidi kaj senti
nur la venton pasantan sxiajn orelojn.
La Argxentaj sxuoj nur trifoje pasxis, kaj post tio sxi haltis tiom subite
ke sxi ruligxis plurfoje sur la herbaro antaux ol scii kie sxi estas.
Fine sxi sidigxis kaj cxirkauxrigardis.
"Nekredeble!" sxi kriis.
Cxar sxi sidas sur la largxa ebenajxo de Kansas, kaj tuj antaux sxi
estis la nova kampara domo kiun konstruis Onklo Henriko post la
forportigxo de la malnova de la ciklono. Onklo Henriko melkadis la
bovinojn en la bonvinkampo, kaj Toto saltis de sxiaj brakoj kaj kuris
al la brutejo gxoje bojante.
Doroteo starigxis kaj trovis sin staranta en nur siaj sxtrumpoj. Cxar la
Argxentaj sxuoj forfalis de sxi dum la flugo tra la aero, kaj perdigxis
por cxiam en la dezerto.
Cxapitro XXIV. Denove hejme.
Akvumonte la brasikojn, Onklino Em estis jxus veninta el la domo. Sxi
suprenrigardis kaj vidis Doroteon kuranta al sxi. "Mia amata infano!"
sxi kriis, prenegante la malgrandan knabinon en siajn brakojn kaj
kovrante sxian vizagxon per kisoj. "El kie vi venis?"
"El la Lando Oz," diris Doroteo, sobre. "Kaj ankaux revenis Toto. Kaj
ho, Onklino Em, mi gxojegas reesti hejme!"