Tiam la kvar veturintoj marsxis al la granda pordego de la Smeralda
Urbo kaj sonigis la sonorilon. Post plurobla sonigado gxin malfermis la
sama Pordogardisto kiun ili antauxe renkontis.
"Kion! Cxu vi revenis?" li demandis, surprizite.
"Cxu vi ne vidas nin?" demandis la Birdotimigilo.
"Sed mi supozis ke vi intencis viziti la Fian Sorcxistinon de la
Okcidento."
"Ni ja vizitis sxin," diris la Birdotimigilo.
"Kaj sxi lasis vin foriri?" demandis la viro, miroplene.
"Sxi ne povis malpermesi, cxar sxi estas degeligita," klarigis la
Birdotimigilo.
"Degeligita! Nu, jen tre placxa informo," diris la viro. "Kiu degeligis
sxin?"
"Doroteo," diris la Leono solene.
"Mirige!" krietis la viro, kaj li klinis sin vere tre malalten antaux
sxi.
Post tio li kondukis ilin en sian malgrandan cxambron kaj prenis la
okulvitrojn el la granda kesto, metis ilin sur iliajn okulojn, kaj
sxlosis ilin, same kiel antauxe. Poste ili trairis la pordon en la
Smeraldan Urbon, kaj kiam la popolo sciigxis per la Pordogardisto ke
ili fandis la Fian Sorcxistinon de la Okcidento ili cxiuj grupigxis
cxirkaux la veturintojn kaj sekvis ilin en granda amaso al la Palaco de
Oz.
La Soldato kun la Verdaj Lipharoj ankoraux gardis la pordon, sed li tuj
enlasis ilin, kaj ilin denove renkontis la bela verda knabino, kiu tuj
kondukis cxiun el ili al ties antauxa cxambro, por ke ili ripozu gxis la
Potenca Oz pretos akcepti ilin.
La Soldato komunikigis la informon rekte al Oz ke Doroteo kaj la aliaj
veturintoj revenis, detruinte la Fian Sorcxistinon; sed Oz ne
respondis. Ili supozis ke la Potenca Sorcxisto tuj akceptos ilin, sed
tio ne okazis. Ili ricevis neniun komunikon de li la sekvan tagon, nek
la postsekvan, nek la postpostsekvan. La atendado estis enuiga kaj
teda, kaj fine ilin cxagrenis ke Oz tiel mistraktas ilin, post sia
postulo kiu suferigis kaj sklavigis ilin. Do la Birdotimigilo fine
petis ke la verda knabino portu novan komunikon al Oz, dirante ke se
li ne tuj permesos ke ili eniru li alvokos la Flugantajn Simiojn por
helpi ilin, kaj trovi cxu aux ne li plenumos sian promeson. Kiam la
Sorcxisto auxdis tiun komunikajxon li timegis kaj sendis ordonon ke ili
venu al la Troncxambro je kvar minutoj post la nauxa horo la sekvan
matenon. Li unufoje renkontis la Flugantajn Simiojn en la Lando de la
Okcidento, kaj li ne volis rerenkonti ilin.
La kvar veturintoj maldormis tiunokte, cxar cxiu pripensis la donacon
kiun Oz laux sia promeso donos. Doroteo endormigxis nur unufoje, kaj
songxis ke sxi estas en Kansas, kie Onklino Em diras al sxi sian gxojon ke
la knabineto denove estas hejme.
Akurate je la nauxa horo la sekvan matenon la verdliphara soldato
renkontis ilin, kaj post kvar minutoj ili cxiuj eniris la Troncxambron
de la Potenca Oz. Kompreneble cxiu el ili anticipis vidi la Sorcxiston
en la formo kiun li antauxe havis, kaj cxiun multe surprizis kiam
ili cxirkauxrigardis kaj vidis tute neniun en la cxambro. Ili restis
proksime al la pordo kaj ecx pli proksime unu al la alia, cxar la
silento en la malplena cxambro timigis pli ol cxiu formo de Oz kiun ili
antauxe vidis. Baldaux ili auxdis Vocxon, kiu sxajnis veni el loko ie
proksima al la supro de la granda kupolo, kaj gxi diris, solene. "Mi
estas Oz, la Potenca kaj la Terura. Kial vi sercxas min?"
Ili rerigardis al cxiu parto de la cxambro, kaj, vidinte neniun, Doroteo
diris, "Kie vi estas?"
"Mi estas cxie," respondis la Vocxo, "sed por la okuloj de ordinaraj
mortemuloj mi estas nevidebla. Mi nun sidigxos sur mian tronon, por ke
vi konversaciu kun mi."
Vere, la Vocxo sxajnis gxuste tiam soni rekte el la trono mem; do ili
marsxis tien kaj staris en vico dum Doroteo diris: "Oz, ni venis por
peti la plenumigxon de la promeso."
"De kiu promeso?" demandis Oz.
"Vi promesis resendi min al Kansas kiam la Fia Sorcxistino estos
detruita," diris la knabino.
"Kaj vi promesis doni al mi cerbon," diris la Birdotimigilo.
"Kaj vi promesis doni al mi koron," diris la Stana Lignohakisto.
"Kaj vi promesis doni al mi kuragxon," diris la Malkuragxa Leono.
"Cxu la Fia Sorcxistino vere estas detruita?" demandis la Vocxo, kaj
Doroteo kredis ke gxi iomete tremas.
"Jes," sxi respondis, "mi degeligis sxin per sitelo da akvo."
"Nu!" diris la Vocxo, "tio okazis subite! Nu, revenu al mi morgaux, cxar
mi bezonas tempon por pripensi la aferon."
"Vi jam havis multan tempon," diris la Stana Lignohakisto, kolere.
"Ni rifuzas atendi ecx unu tagon pli," diris la Birdotimigilo.
"Plenumu viajn promesojn!" krietis Doroteo.
La Leono opiniis ke tauxgos timigi la Sorcxiston, do li lauxte mugxis
plenvocxe, kaj tiu feroca sono tiom teruris Toton ke li forsaltis
alarmite kaj frapegis la ekranon kiu staris en angulo. Dum gxi brue
falis ili rigardis tien, kaj la sekvan momenton cxiu el ili vere
miris. Cxar ili vidis, staranta en precize tiu loko kiun la ekrano
antauxe kasxis, malgrandan maljunulon, kun kalva kapo kaj sulketoplena
vizagxo, kiu sxajne estis egale surprizita kiel ili. La Stana
Lignohakisto, levinte sian hakilon, kuris al la vireto kaj kriis,
"Kiu vi estas?"
"Mi estas Oz, la Potenca kaj la Terura," diris la malgranda viro, per
tremanta vocxo, "sed ne batu min-mi petas, ne batu-mi faros kion ajn vi
volos."
Niaj amikoj rigardis lin surprizite kaj senesperigite. "Mi kredis ke
Oz estas granda Kapo," diris Doroteo.
"Kaj mi kredis ke Oz estas bela Damo," diris la Birdotimigilo.
"Kaj mi kredis ke Oz estas terura Besto," diris la Stana Lignohakisto.
"Kaj mi kredis ke Oz estas Globo de Fajro," kriis la Leono.
"Ne; vi cxiuj eraris," diris la malgranda viro humile.
"Mi nur sxajnigis tion."
"Sxajnigis!" kriis Doroteo. "Cxu vi ne estas Potenca Sorcxisto?"
"Cxit, karulino," li diris; "ne tiom lauxte parolu, cxar oni auxdos
vin--kaj mi perdus cxion. Oni kredas min Potenca Sorcxisto."
"Sed vi ja estas, cxu ne?" "Tute ne, karulino; mi estas nur ordinara
homo."
"Ecx pli," diris la Birdotimigilo, per doloroplena vocxo, "vi estas
cxarlatano."
"GXuste tiel!" deklaris la malgranda viro, kunfrotante siajn manojn
kvazaux la akuzo placxis al li; "Mi estas cxarlatano."
"Sed ve!" diris la Stana Lignohakisto, "do kiel mi akiros mian koron?"
"Kaj mi mian kuragxon?" demandis la Leono.
"Kaj mi mian cerbon?" ploris la Birdotimigilo, visxante la larmojn el
siaj okuloj per la maniko de sia jako.
"Miaj karaj amikoj," diris Oz, "bonvolu ne paroli pri tiaj
malgravajxoj. Konsideru min, kaj mian malfelicxan situacion pro mia
senmaskigxo."
"Cxu neniu alia scias pri via frauxdo?" demandis Doroteo.
"Neniu, nur vi kvar--kaj mi mem," respondis Oz. "Mi trompis cxiun dum
tiom da tempo ke mi supozis ke oni neniam sciigxos. Mi eraregis kiam mi
decidis permesi ke vi eniru la Tronocxambron. Kutime mi rifuzas vidi ecx
miajn regatojn, kaj tial ili kredas min terura."
"Sed, mi ne komprenas," diris Doroteo, konfuzite. "Kiel vi povis
aspekti granda Kapo al mi?"
"Tio estis nur trompo," respondis Oz. "Bonvolu sekvi min, kaj mi
klarigos cxion al vi."
Li kondukis ilin en malgrandan cxambron malantaux la Tronocxambro, kaj
ili cxiuj sekvis lin. Li gestis al unu angulo, en kiu kusxis la Granda
Kapo, el multaj tavoloj de papero, kaj kun zorge pentrita vizagxo.
"Mi pendigis tion de la plafono per drato," diris Oz; "mi staris
malantaux la ekrano kaj tiris fadenon, por ke la okuloj movigxu kaj la
busxo malfermigxu."
"Sed kiel vi faris la vocxon?" sxi demandis.
"Nu, mi estas ventroparolisto," diris la malgranda viro, "kaj mi povas
jxeti la sonon de mia vocxo al kie ajn mi deziras; tiel ke vi supozis ke
gxi sonis el la Kapo. Jen la aliaj trompiloj." Li montris al la
Birdotimigilo la robon kaj la maskon per kiu li vestis sin kiam li
aspektis bela Damo, kaj la Stana Lignohakisto vidis ke la terura Besto
estis nur aro da hauxtoj kunkudritaj, kun lignajxoj kiuj elpremis la
flankojn. Kaj la Globo de Fajro, nu la Pseuxdosorcxisto ankaux pendigis
tion de la plafono. Efektive gxi estis globo de kotono, sed kiam oleo
estis surversxita la globo brulis feroce.
"Vere," diris la Birdotimigilo, "vi hontu ke vi estas tia cxarlatano."
"Mi hontas--certe mi hontas," respondis la malgranda viro malgaje;
"sed mi povis fari nenion alian. Bonvolu sidigxi, trovigxas multaj
segxoj; kaj mi rakontos al vi mian historion."
Do ili sidigxis kaj auxskultis dum li rakontis cxi tiel: "Mi naskigxis en
Omaha--"
"Sed, tio estas ne malproksime de Kansas!" kriis Doroteo, ekscitite.
"Vi pravas; sed pli malproksime de cxi tie," li diris, malgaje skuante
sian kapon je sxi. "Kiam mi plenkreskis mi farigxis ventroparolisto, kaj
trejnis min tre lerta majstro. Mi povas imiti cxian birdon kaj beston."
Li miauxis tiel precize kiel katido ke Toto ekatentis kaj ekrigardis
cxiudirekten por trovi kie sxi estas. "Post iom da tempo," pludiris Oz,
"tio tedis min, do mi farigxis balonisto."
"Kio estas tio?" demandis Doroteo. "Persono kiu supreniras en balono
cxe cirko, por instigi homojn alveni kaj pagi por vidi la cirkon," li
klarigis.
"Nu, unu tagon mi supreniris en balono kaj la sxnuro interimplikigxis,
tiel ke mi ne povis denove malsupreniri. GXi iris tre alten super la
nubojn, tiom alten ke aerfluo trafe gxin portis multajn, multajn
kilometrojn for. Dum tago kaj nokto mi veturis tra la aero, kaj en la
mateno de la dua tago mi vekigxis kaj trovis ke la balono flosas super
nekonata kaj bela lando.
"GXi malsupreniris nerapide, kaj mi tute ne estis damagxita. Sed mi
trovis min inter nekonata popolo, kiu, vidante min veni el la nuboj,
kredis ke mi estas granda Sorcxisto. Kompreneble mi lasis ilin kredi
tion, cxar ili timis min, kaj promesis fari kion mi volas.
"Simple por distri min, kaj okupi la bonan popolon, mi ordonis ke ili
konstruu cxi tiun Urbon, kaj mian palacon; kaj ili faris tion volonte
kaj bone. Post tio mi pensis, cxar la lando estis tiel verda kaj bela,
ke mi nomos gxin la Smeralda Urbo, kaj por ke la nomo pli konvenu mi
metis verdajn okulvitrojn sur cxiujn popolanojn, tiel ke cxio kion ili
vidis estis verda.
"Sed cxu cxio cxi tie ne estas verda?" demandis Doroteo.
"Ne pli ol en cxiu alia urbo," respondis Oz; sed kiam vi surhavas
verdajn okulvitrojn, nu, kompreneble cxio kion vi vidas aspektas
verda. La Smeralda Urbo estis konstruita antaux tre multaj jaroj, cxar
mi estis junulo kiam la balono portis min cxi tien, kaj mi estas tre
maljuna viro nun. Sed mia popolo surportas verdajn okulvitrojn sur la
okuloj de tiom longe ke la plej multaj el ili kredas ke gxi vere estas
Smeralda Urbo, kaj certe gxi ja estas bela loko, abundas juveloj kaj
valoraj metaloj, kaj cxio bona por felicxigi onin. Mi ame regas la
popolon, kaj ili amas min; sed ekde kiam cxi tiu Palaco estis
konstruita mi enfermas min kaj rifuzis vidi iun el ili.
"Unu el miaj plej grandaj timoj estis pro la Sorcxistinoj, cxar kvankam
mi mem havas tute nenian magian potencon mi baldaux trovis ke la
Sorcxistinoj vere kapablas fari mirindajxojn. Kvar Sorcxistinoj ekzistis
en cxi tiu lando, kaj ili regis la popolojn kiuj logxas en la Nordo kaj
Sudo kaj Oriento kaj Okcidento. Felicxe, la Sorcxistinoj de la Nordo kaj
Sudo estis bonaj, kaj mi sciis ke ili ne damagxos min; sed la
Sorcxistinoj de la Oriento kaj Okcidento estis terure fiaj, kaj se ili
ne kredus ke mi estas pli potenca ol ili, ili certe detruus min. Do mi
vivis konstante timante ilin dum multaj jaroj; do vi povas kompreni
kiom mi gxojis kiam mi informigxis ke via domo falis sur la Fian
Sorcxistinon de la Oriento. Kiam vi venis al mi mi volonte promesus
cxion ajn por ke vi neniigu la alian Sorcxistinon; sed mi devas honte
diri ke nun, post sxia degelo, mi ne povas plenumi miajn promesojn."
"Laux mia opinio vi estas tre malbona persono," diris Doroteo.
"Ho ne, karulino; mi estas tre bona persono; sed mi konfesas ke mi
estas tre malkompetenta Sorcxisto."
"Cxu vi ne povas doni al mi cerbon?" demandis la Birdotimigilo.
"Vi ne bezonas gxin. Vi lernas ion novan cxiutage. Bebo havas cerbon,
sed gxi malmulton scias. Nur sperto donas scion, kaj ju pli longe vi
vivos, des pli multe vi nepre spertos."
"Eble," diris la Birdotimigilo, "sed mi restos tre malfelicxa se vi ne
donos al mi cerbon."
La falsa sorcxisto atente rigardis lin.
"Nu," li diris gxemante, "mi ne estas lerta magiisto, mi jam diris tion
al vi; sed se vi venos al mi morgaux matene, mi plenigos vian kapon
per cerbo. Tamen mi ne povas instrui vin gxin uzi; vi mem devos eltrovi
tion."
"Ho, dankon--dankon!" kriis la Birdotimigilo. "Mi eltrovos kiel uzi
gxin, tute certe!"
"Sed kion pri mia kuragxo?" demandis la Leono maltrankvile.
"Vi havas multan kuragxon, mi certas," respondis Oz. "Vi nur bezonas
memfidon.
"Ne ekzistas vivanto kiu ne timas kiam okazas dangxero. Vera kuragxo
signifas fronti la dangxeron kiam vi timas, kaj tian kuragxon vi jam
abunde posedas."
"Eble, tamen malgrauxe mi timas," diris la Leono. "Mi estos tre
malfelicxa krom se vi donos al mi tian kuragxon kiu forgesigas pri
timo."
"Nu, bone; mi donos al vi tian kuragxon morgaux," respondis Oz.
"Kion pri mia koro?" demandis la Stana Lignohakisto.
"Nu, rilate al tio," respondis Oz, "laux mi vi malpravas pro via deziro
havi koron. Koro plejofte malfelicxigas. Plej bone estus ke vi komprenu
ke al vi tre bonsorte mankas koro."
"Pri tio vi kaj mi malsimile opinias," diris la Stana
Lignohakisto. "Laux mia prefero, mi akceptos cxian malfelicxon
senproteste, se vi donos al mi koron." "Bone," respondis Oz
humile. "Venu al mi morgaux kaj vi ricevos koron. Mi ludis esti
Sorcxisto dum tiom da jaroj ke mi povos iomete pli ludi."
"Kaj nun," diris Doroteo, "kiel mi reiros al Kansas?"
"Ni devos pripensi tion," respondis la malgranda viro. "Lasu min
konsideri la problemon dum du aux tri tagoj kaj mi klopodos elpensi
manieron transporti vin super la dezerton."
"Intertempe vi estos miaj bonvenaj gastoj, kaj dum vi logxos en la
Palaco miaj servistoj servos vin kaj obeos cxiun vian deziron ecx la
plej malgrandan. Mi petas nur unu rekompencon pro mia helpo--kiom ajn
malgranda. Kasxu mian sekreton kaj diru al neniu ke mi estas
cxarlatano."
Ili akceptis informi neniun pri tio kion ili trovis, kaj reiris al
siaj cxambroj kun esperoj. Ecx Doroteo esperis ke "La Cxarlatano, la
Potenca, la Terura", laux sxia sxercnomo por li, trovos metodon resendi
sxin al Kansas, kaj se li sukcesos sxi pretis pardoni al li cxion.
Cxapitro XVI. La magia arto de la Granda Cxarlatano.
Nu la sekvan matenon la Birdotimigilo diris al siaj amikoj: "Gratulu
min. Mi finfine ricevos mian cerbon de Oz. Kiam mi revenos mi estos
kiaj estas aliaj homoj."
"Mi cxiam sxatis vin kia vi estas," diris Doroteo simple.
"Vi afablas sxatante Birdotimigilon," li respondis. "Sed certe vi pli
alte estimos min kiam vi auxdos la belegajn pensojn kiujn produktos mia
nova cerbo." La Birdotimigilo diris adiaux al ili per felicxa vocxo kaj
iris al la Tronocxambro, kie li frapis sur la pordon.
"Envenu," diris Oz.
La Birdotimigilo eniris kaj trovis la malgrandan viron sidanta apud la
fenestro, profunde pensanta.
"Mi venis por mia cerbo," komentis la Birdotimigilo, iom malkviete.
"Ho, jes, sidigxu en tiu segxo, mi petas," respondis Oz. "Mi bezonas
forpreni vian kapon, bonvolu pardoni, sed tio estas necesa por povi
meti vian cerbon en la gxustan lokon."
"Nepardonpetinde," diris la Birdotimigilo. "Volonte vi deprenu mian
kapon, se gxi estos pli bona kiam vi resurmetos gxin."
Do la Sorcxisto malfiksis lian kapon kaj elprenis la pajlon. Post tio
li eniris la malantauxan cxambron kaj prenis malgrandan ceramikan
poteton da brano, en kiun li metis ankaux pinglojn kaj kudrilojn. Forte
skuinte gxin, li metis gxin en la supron de la kapo de la Birdotimigilo
kaj plenigis la vakan spacon per pajlo, por firme teni gxin. Kiam li
finis refiksi la kapon de la Birdotimigilo li diris al li, "Ekde nun
vi estos vere pensamanta homo, cxar mi donis al vi cerbamikan menson."
La Birdotimigilo estis kaj placxita kaj fiera pro la plenumigxo de lia
plej granda deziro, kaj varme dankinte Ozon li reiris al siaj amikoj.
Doroteo rigardis lin scivole. Lia kapo sxvelis pro la cerbo.
"Kiel vi vin sentas?" sxi demandis.
"Tre sagxa, efektive," li respondis fervore. "Kiam mi kutimigxos al mia
cerbo mi scios cxion."
"Kial tiuj kudriloj kaj pingloj elpusxas sin tra la flankon de via
kapo?" demandis la Stana Lignohakisto.
"Tio pruvas ke lia menso estas akra," komentis la Leono.
"Nu, mi devas iri al Oz por ricevi mian koron," diris la Stana
Lignohakisto. Do li marsxis al la Tronocxambro kaj frapis sur la pordon.
"Envenu," vokis Oz, kaj la Hakisto envenis kaj diris, "Mi venis por
mia koro."
"Bone," respondis la malgranda viro. "Sed mi devos tondi truon en via
brusto, por meti vian koron en la gxustan lokon. Mi esperas ke tio ne
dolorigos vin."
"Ho, ne," respondis la Hakisto. "Mi tute ne sentos gxin."
Do Oz elprenis tondilon de stanisto kaj tondis malgrandan, kvadratan
truon en la maldekstra flanko de la brusto de la Stana
Lignohakisto. Post tio, li iris al sxranko de tirkestoj kaj elprenis
belan koron, tute el silko kaj plenigitan per segajxo.
"Vere bela, cxu ne?" li demandis.
"Jes, ja!" respondis la Hakisto, al kiu gxi multe placxis. "Sed gxi estas
cxu amema koro?"
"Nepre jes!" respondis Oz. Li metis la koron en la bruston de la
Hakisto kaj post tio li remetis la kvadraton el stano, lutante gxin
nete kie gxi estis eltondita.
"Finite," diris li; "nun vi havas koron kiu fierigus cxiun ajn homon. Mi
bedauxras ke mi devis fliki vian bruston, sed vere tio estis necesa."
"Ne gxenas min la fliko," fervore diris la felicxa Hakisto. "Mi dankegas
vin, kaj mi neniam forgesos vian komplezon."
"Ne menciinde," respondis Oz.
Post tio la Stana Lignohakisto reiris al siaj amikoj, kiuj deziris al
li cxian gxojon pro lia bona fortuno.
Nun la Leono marsxis al la Tronocxambro kaj frapis sur la pordon.
"Envenu," diris Oz.
"Mi venis por mia kuragxo," anoncis la Leono, enirante la cxambron.
"Bone," respondis la malgranda viro. "Mi portos gxin al vi."
Li iris al sxranko kaj etendinte sian brakon gxis alta breto li deprenis
kvadratan verdan botelon, kies enhavon li versxis en verd-oran teleron,
bele cxizitan. Metinte tion antaux la Malkuragxan Leonon, kiu flaris gxin
kvazaux malsxate, la Sorcxisto diris: "Trinku."
"Kio gxi estas?" demandis la Leono.
"Nu," respondis Oz, "se gxi estus en vi, gxi estus kuragxo. Vi scias,
kompreneble, ke kuragxo cxiam estas interna; do oni ne povas nomi cxi
tion kuragxo antaux ol vi glutis gxin. Tial mi konsilas al vi trinki gxin
kiel eble plej baldaux."
La Leono ne plu hezitis, sed trinkis gxis la telero estis malplena.
"Kiel vi sentas vin nun?" demandis Oz.
"Plena de kuragxo," respondis la Leono, kiu reiris gxoje al siaj amikoj
por informi ilin pri sia bona fortuno.
Oz, nun sola, ridetis al si pro sia sukceso doni al la Birdotimigilo
kaj al la Stana Lignohakisto kaj al la Leono precize tion kion ili
kredis deziri. "Kiel mi ne povas esti cxarlatano?" li diris, "kiam tiom
da personoj devigas min fari tion, kio tute ne estas farebla, kiel
scias cxiu homo? Estis facile felicxigi la Birdotimigilon kaj la Leonon
kaj la Hakiston cxar ili imagis ke mi povas fari cxion ajn. Sed bezonata
estos pli ol imago por reporti Doroteon al Kansas, kaj mi certas ke mi
ne scias kiel fari tion."
Cxapitro XVII. Kiel la balono estis lancxita.
Forpasis tri tagoj dum kiuj Doroteo tute ne ricevis komunikon de
Oz. Tiuj estis malfelicxaj tagoj por la malgranda knabino, kvankam sxiaj
amikoj estis tute felicxaj kaj kontentaj. La Birdotimigilo diris al ili
ke estas bonegaj pensoj en lia kapo; sed li rifuzis diri ilin cxar li
sciis ke nur li mem povas kompreni ilin. Kiam la Stana Lignohakisto
marsxadis li sentis sian koron skuigxi en lia brusto; kaj li diris al
Doroteo ke li trovas gxin pli afabla kaj pli amema ol tiu kiun li havis
kiam li konsistis el karno. La Leono deklaris ke li timas nenion sur
la tero, kaj li volonte frontus armeon aux dekduon da ferocaj
Kolizuloj.
Tiel cxiu en la grupeto estis kontenta escepte de Doroteo, kiu sopiris
ecx pli ol iam antauxe reiri al Kansas.
La kvaran tagon, gxojigante sxin, Oz ordonis ke sxi reeniru la
Troncxambron, kaj kiam sxi eniris li diris afable al sxi: "Sidigxu,
karulino; mi kredas ke mi trovis metodon forveturigi vin el cxi tiu
lando."
"Al Kansas?" sxi demandis fervore.
"Nu, mi ne certas pri Kansas," diris Oz, "cxar mi ne povas ecx konjekti
pri gxia direkto. Sed la unua tasko estas transiri la dezerton, kaj
post tio versxajne estos facile trovi vian vojon hejmen."
"Kiel mi povos transiri la dezerton?" sxi demandis.
"Nu, jen mia penso," diris la malgranda viro. "Komprenu, kiam mi venis
al cxi tiu lando mi flugis en balono. Ankaux vi venis peraere, vin
portis ciklono. Do mi kredas ke la plej bona metodo retransiri la
dezerton estos peraera. Nu, mi tute ne kapablas krei ciklonon; sed mi
pripensadis la eblecojn, kaj mi kredas ke mi povos fari balonon."
"Kiel?" demandis Doroteo. "Balono," diris Oz, "estas el silko, sur kiu
estas tavolo de gluo por enteni la gason. Mi havas multe da silko en cxi
tiu palaco, do tute ne estos malfacile fari la balonon. Sed en la tuta
lando ne estas gaso por plenigi la balonon, por ke gxi flugu."
"Se gxi ne flugos," komentis Doroteo, "gxi estos senutila."
"Vere," respondis Oz. "Sed ekzistas alia rimedo por flugigi gxin, nome
plenigi gxin per varmega aero. Varmega aero ne estas egale bona kiel
gaso, cxar se la aero malvarmigxus la balono falus en la dezerton, kaj
ni perdigxus."
"Ni!" kriis la knabino. "Cxu vi akompanos min?"
"Jes, certe," respondis Oz. "Min enuigas esti cxarlatano. Se mi elirus
cxi tiun Palacon mia popolo tuj trovus ke mi ne estas Sorcxisto, kaj ili
kolerigxus kontraux min cxar mi trompis ilin. Do mi devas resti fermita
en cxi tiujn cxambrojn tuttage, kaj estas tre tede. Mi multe preferus
reiri al Kansas kun vi kaj reesti en cirko."
"Mi gxuos vian kuneston," diris Doroteo.
"Dankon," li respondis. "Nun, se vi helpos min kunkudri la silkon, ni
komencu labori pri la balono."
Do Doroteo prenis kudrilon, kaj tuj kiam Oz tondis striojn de silko
gxustaforme la knabino zorge kunkudris ilin. Unue estis strio el pala
verda silko, sekvis strio el malpala verda kaj post tio strio el
smeralda verda; cxar Oz decidis fari la balonon laux diversaj nuancoj de
la koloro cxirkaux ili. Tri tagoj necesis por kunkudri cxiujn striojn,
sed kiam gxi estis finita ili havis grandan sakon el verda silko pli ol
ses metrojn longa.
Post tio, Oz sxmiris gxian internon per tavolo de maldensa gluo, por ke
gxi rezistu aerlikadon, kaj post tio li anoncis ke la balono estas
preta.
"Sed ni devos havi korbon en kiu ni veturos," li diris. Do li ordonis
ke la Soldato kun la Verdaj Lipharoj alportu grandan korbon por
lavotaj vestajxoj, kiun li fiksis al la malsupro de la balono per
sxnuregoj.
Kiam gxi estis tute preta, Oz disanoncigis inter sia popolo ke li
vizitos grandan fratan Sorcxiston kiu logxas en la nuboj. La informo
disvastigxis rapide tra la urbo kaj cxiu venis por rigardi la
mirindajxon.
Oz ordonis ke la balono estu portita antaux la Palacon, kaj la popolo
rigardadis gxin tre scivoleme. La Stana Lignohakisto estis hakinta
grandan amason da ligno, kaj nun li bruligis gxin, kaj Oz tenis la
malsupron de la balono super la fajro tiel ke la varmega aero kiu
levigxis de la fajro plenigos la silkan sakon. Iom post iom la balono
sxvelis kaj enaerigxis, gxis fine la korbo preskaux ne plu tusxis la
teron.
Post tio, Oz eniris la korbon kaj diris al la tuta popolo per lauxta
vocxo: "Mi nun foriros por viziti. Dum mi forestos la Birdotimigilo
regos vin. Mi ordonas ke vi obeu lin kiel vi obeus min."
La balono jam tiris forte por eskapi de la sxnurego kiu ligis gxin al la
tero, cxar la aero en gxi estis varmega, kaj tio faris gxin tiom malpli
peza ol la aero ekster la balono ke gxi tiregis klopodante alteniri en
la cxielon.
"Venu, Doroteo!" kriis la Sorcxisto. "Rapidu por ke la balono ne
forflugu sen vi!"
"Mi tute ne trovas Toton ie ajn," respondis Doroteo, kiu ne volis
forlasi sian hundon. Toto estis kurinta inter la homamason por boji
kontraux katideton, kaj fine Doroteo trovis lin. Sxi prenis lin kaj
kuris cele la balonon.
Sxi estis nur kelkajn pasxojn for de gxi, kaj Oz etendis siajn manojn por
helpi sxin eniri la korbon, kiam krak! la sxnuregoj rompigxis kaj la
balono levigxis en la aeron sen sxi.
"Revenu!" sxi kriegis. "Mi volas kuniri!"
"Mi ne povas reveni, karulino," vokis Oz el la korbo. "Adiaux!"
"Adiaux!" kriis cxiu, kaj cxies okuloj turnigxis supren al kie la Sorcxisto
veturas en la korbo, altigxanta cxiumomente ecx pli en la cxielon.
Kaj de tiam neniu revidis Ozon, la Mirindan Sorcxiston, kvankam eble li
ja atingis Omahan sekure kaj tie estas nun, sed tion ni ne scias. Sed
la popolo ame memoris lin, kaj oni diris unu al la alia, "Oz estis cxiam
nia amiko. Kiam li estis cxi tie li konstruis por ni cxi tiun belan
Smeraldan Urbon, kaj nun dum lia foresto li lasis por ni la Sagxan
Birdotimigilon por regi nin."
Tamen, dum multaj tagoj ili lamentis la perdigxon de la Mirinda
Sorcxisto, kaj ne estis konsoleblaj.