Memoru ke ne ekzistis vojo--ecx ne vojeto--inter la kastelo de la Fia
Sorcxistino kaj la Smeralda Urbo. Kiam la kvar marsxantoj iris sercxi la
Sorcxistinon sxi vidis ilin veni, do sxi sendis la Flugantajn Simiojn por
alporti ilin al sxi. Estis multe malpli facile trovi sian vojon tra la
grandaj kampoj da lekantetoj kaj flavaj ranunkoloj ol esti
portata. Ili sciis, kompreneble, ke ili devas iri rekte Orienten,
direkte al la levigxanta suno, kaj ili komencis gxuste. Sed je la
tagmezo, kiam la suno estis rekte super la kapoj, ili ne sciis kie
estas la oriento kaj kie la okcidento kaj tial ili perdigxis en la
grandaj kampoj. Ili plu marsxadis, tamen, kaj nokte la luno aperis kaj
brilis hele. Do ili kusxigxis inter la dolcxodoraj flavaj floroj kaj
profunde dormis gxis la mateno--escepte de la Birdotimigilo kaj la
Stana Lignohakisto.
La sekvan matenon la suno estis malantaux nubo, sed ili komencis marsxadi,
kvazaux certaj laux kiu direkto ili iras.
"Se ni suficxe marsxos," diris Doroteo, "ni atingos iun lokon, mi certas."
Sed tago post tago pasis, kaj ili ankoraux vidis antaux si nur la
flavajn kampojn. La Birdotimigilo komencis iom plendi.
"Certe ni perdis la vojon," li diris, "kaj se ni ne retrovos gxin
suficxatempe por atingi la Smeraldan Urbon mi neniam ricevos mian
cerbon."
"Nek mi mian koron," deklaris la Stana Lignohakisto. "Sxajnas al mi ke
mi apenaux povas atendi atingi Ozon, kaj nepre vi konfesus ke ni marsxas
tre longe."
"Komprenu," diris la Malkuragxa Leono, kun ploreta sono, "mi ne kuragxas
eterne marsxadi kaj neniam atingi iun ajn lokon."
Kaj Doroteo perdis esperon. Sxi sidigxis sur la herbaro kaj rigardis
sxiajn akompanantojn, kaj ili sidigxis kaj rigardis sxin, kaj Toto trovis
unuafoje en sia vivo ke li tro lacas por cxasi papilion kiu preterflugis
lian kapon; do li elpusxis sian langon kaj anhelegis kaj rigardis
Doroteon kvazaux demandante kion ili nun faru.
"Eble ni alvoku la Kampomusojn," sxi proponis. "Versxajne ili povos diri
al ni la vojon al la Smeralda Urbo." "Certe ili povos," kriis la
Birdotimigilo; "kial ni ne elpensis tion jam antaux nun?"
Doroteo blovis la malgrandan fajfilon kiun sxi cxiam portis cxirkaux la
kolo ekde kiam la Regxino de la Musoj donis gxin al sxi. Post kelkaj
minutoj ili auxdis la klakadon de piedetoj, kaj multaj el la malgrandaj
grizaj musoj venis kurante al sxi. Inter ili estis la Regxino mem, kiu
demandis, per sia alta vocxeto, "Kion mi povas fari por miaj amikoj?"
"Ni perdis la vojon," diris Doroteo. "Cxu vi povas diri al ni kie estas
la Smeralda Urbo?"
"Certe," respondis la Regxino; "sed gxi estas multedistanca, cxar vi gxis
nun cxiam tenis gxin malantaux vi." Sxi ekrimarkis la Oran Cxapon de
Doroteo, kaj diris, "Kial ne uzi la sorcxon de la Cxapo kaj alvoki la
Flugantajn Simiojn al vi? Ili portos vin al la Urbo de Oz en malpli ol
horo."
"Mi ne sciis ke estas sorcxo," respondis Doroteo surprizite. "Kio gxi
estas?"
"GXi estas skribita interne de la Ora Cxapo," respondis la Regxino de la
Musoj; "sed se vi alvokos la Flugantajn Simiojn ni nepre forkuru, cxar
ili estas tre petolemaj kaj ilin multe amuzas cxasi nin."
"Cxu ili do damagxos min?" demandis la knabino timoplene.
"Ho, ne; ili devas obei la portanton de la Cxapo. Adiaux!" Kaj sxi
forkuris, kaj cxiuj musoj hastis sekvi sxin.
Doroteo rigardis la internon de la Ora Cxapo kaj vidis kelkajn vortojn
skribitajn sur la tegajxo. Ili sendube, sxi pensis, estas la sorcxo, do
sxi legis la instrukciojn zorge kaj metis la Cxapon sur sian kapon.
"Ep-pe, pep-pe, kak-ke!" sxi diris, starante per nur la maldekstra
piedo.
"Kion vi diris?" demandis la Birdotimigilo, kiu ne sciis kion sxi
faras.
"Hil-lo, hol-lo, hal-lo!" sxi pludiris starante, per nur la dekstra
piedo.
"Ha lo!" respondis la Stana Lignohakisto, trankvile.
"Ziz-zi, zuz-zi, zik!" diris Doroteo, kiu nun staris per ambaux
piedoj. Per tio la sorcxo estis plene dirita, kaj ili auxdis lauxtan
babiladon kaj batadon de flugiloj, dum la bando de Flugantaj Simioj
flugis al ili.
La Regxo klinis sin malalten antaux Doroteo, kaj demandis, "Kion vi
ordonas?"
"Ni volas iri al la Smeralda Urbo," diris la infano, "kaj ni perdis la
vojon."
"Ni portos vin," respondis la Regxo, kaj tuj kiam li parolis du el la
Simioj prenis Doroteon per siaj brakoj kaj forflugis kun sxi. Aliaj
prenis la Birdotimigilon kaj la Hakiston kaj la Leonon, kaj unu
malgranda Simio kaptis Toton kaj fluge sekvis ilin, kvankam la hundo
strebis mordi lin.
La Birdotimigilo kaj la Stana Lignohakisto unue multe timis, cxar ili
memoris kiom mistraktis ilin antauxe la Flugantaj Simioj; sed ili vidis
ke neniu damagxo estas intencata, do ili rajdis tra la aero tute
felicxe, kaj multe gxuis rigardi la belajn gxardenojn kaj arbarojn tre
distance sube.
Doroteo trovis sin rajdanta facile inter du el la plej grandaj Simioj,
unu el ili estis la Regxo mem. Ili estis formintaj segxon per siaj manoj
kaj ili tre zorgis ne damagxi sxin.
"Kial vi devas obei la sorcxon de la Ora Cxapo?" sxi demandis.
"La rakonto estas longa," respondis la Regxo, kun rido; "sed cxar ni
devos longe flugi estos distre rakonti al vi pri gxi, se vi deziras."
"Mi volonte auxskultos," sxi respondis. "Iam," komencis la estro, "ni
estis libera popolo, logxanta felicxe en la granda arbaro, flugante de
arbo al arbo, mangxante nuksojn kaj fruktojn, kaj agante lauxvole sen
nomi iun ajn mastro. Eble kelkaj el ni estis iom tro petolemaj
kelkfoje, flugante malalten por tiri la vostojn de senflugilaj bestoj,
cxasante birdojn, kaj jxetante nuksojn je la homoj marsxantaj en la
arbaro. Sed ni estis sen zorgoj kaj felicxaj kaj amuzoplenaj, kaj gxuis
cxiun minuton de la tago. Tio okazis antaux multaj jaroj, longe antaux ol
Oz venis el la nuboj por regi cxi tiun landon.
"Cxi tie vivis tiam, en la malproksima Nordo, bela princino, kiu estis
ankaux potenca sorcxistino. Sxi uzis sian magion nur por helpi la
popolon, kaj lauxraporte sxi neniam damagxis iun ajn bonan personon. Sxi
nomigxis Gajelet, kaj sxi logxis en bela palaco konstruita el grandaj
rubenaj blokoj. Cxiu amis sxin, sed sxin plej malgxojigis ke sxi ne povis
trovi amaton, cxar la viroj estis cxiuj tro stultaj kaj malbelaj kaj ne
tauxgis por esti edzo de tiom bela kaj sagxa persono. Fine, tamen, sxi
trovis knabon kaj belan kaj kuragxan kaj nekutime sagxan. Gajelet
decidis ke kiam li farigxos viro sxi edzigos lin, do sxi prenis lin al
sia rubena palaco kaj uzis sian magion por fortigi kaj bonigi kaj
beligi lin kiom povus virino deziri. Kiam li maturigxis, Kelala, tiel
li nomigxis, lauxdire estis la plej bona kaj plej sagxa viro en la tuta
lando, kaj lia vira beleco estis tiom granda ke Gajelet amegis lin,
kaj sxi rapidis pretigi cxion por la geedzigxo.
"Mia avo estis tiutempe la Regxo de la Flugantaj Simioj kiuj logxis en
la arbaro proksime al la palaco de Gajelet, kaj la maljunulo amis
sxercojn pli ol bonan mangxon. Unu tagon, tuj antaux la geedzigxo, mia avo
flugadis kun sia bando kaj vidis Kelalan marsxantan apud la rivero. Li
estis vestita per ricxa kostumo el palrugxa silko kaj purpura veluro,
kaj mia avo decidis petoladi. Je lia ordono la bando malsupren flugis
kaj kaptis Kelalan, portis lin per siaj brakoj gxis ili estis super la
mezo de la rivero, kaj faligis lin en la akvon.
"Elnagxu, bela knabo," kriis mia avo, "konstatu cxu la akvo makulis
viajn vestojn!" Kelala estis tro sagxa por ne nagxi, kaj li ne
estis tro dolortita de sia fortuno. Li ridis, kiam li revenis al la
supro de la akvo, kaj nagxis al la bordo. Sed kiam Gajelet kuris al li,
sxi trovis ke liaj silkajxoj kaj velurajxoj estis tute ruinigitaj de la
rivero.
"La princino tre koleris, kaj sxi sciis, kompreneble, kiuj kulpis. Sxi
venigis cxiujn Flugantajn Simiojn antaux sin, kaj sxi diris unue ke iliaj
flugiloj estu kunligitaj kaj ke ili estus traktitaj kiel ili traktis
Kelalan, ili estus faligitaj en la riveron. Sed mia avo forte pledis,
cxar li sciis ke la Simioj dronos en la rivero se la flugiloj estos
ligitaj; kaj Kelala ankaux afable parolis favore pri ili; do Gajelet
fine nuligis la punon, kondicxe ke la Flugantaj Simioj por cxiam plenumu
trifoje la ordonojn de la posedanto de la Ora Cxapo. Tiu Cxapo estis
farita kiel edzigxa donaco al Kelala, kaj lauxdire gxi kostis al la
princino duonon de sxia regno. Kompreneble mia avo kaj cxiuj aliaj
Simioj tuj akceptis la postulon, kaj tial ni estas trifoje sklavoj de
la posedantoj de la Ora Cxapo, negrave kiu estas tiu posedanto."
"Kaj kio okazis al ili?" demandis Doroteo, kiun tre interesis la
rakonto.
"Cxar Kelala estis la unua posedanto de la Ora Cxapo," respondis la
Simio, "li la unua faris al ni siajn ordonojn. Cxar lia novedzino ne
toleris vidi nin, li vokis nin cxiujn al si en la arbaro post la
geedzigxo kaj ordonis ke ni cxiam restu kie sxi neniam revidos Flugantan
Simion, kaj ni volonte obeis lin, cxar ni cxiuj timis sxin."
"Neniun alian taskon ni devis fari gxis la Oran Cxapon akiris la manoj
de la Fia Sorcxistino de la Okcidento, kiu devigis nin sklavigi la
Palpbrumojn, kaj poste peli Ozon mem el la Lando de la Okcidento. Nun
la Ora Cxapo apartenas al vi, kaj trifoje vi rajtas ordoni nin."
Dum la Simiregxo finis sian rakonton Doroteo malsuprenrigardis kaj
vidis la verdajn, brilantajn murojn de la Smeralda Urbo antaux ili. Sxi
miris pro la rapida flugo de la Simioj, sed al sxi placxis ke la flugo
finigxis. La strangaj bestoj zorge metis la veturintojn antaux la
pordegon de la Urbo, la Regxo klinis sin malalten antaux Doroteo, kaj
post tio li forflugis rapide, sekvate de sia tuta bando.
"Ni tre bone veturis," diris la malgranda knabino.
"Jes, kaj ni trovis tre rapidan vojon el niaj problemoj," respondis la
Leono. "Kiom bonfortune estis ke vi kunportis tiun mirindan Cxapon!"