Tre multe placxis al la Malkuragxa Leono auxdi ke la Fia Sorcxistino
degelis pro sitelo da akvo, kaj Doroteo tuj malsxlosis la pordon de lia
karcero kaj liberigis lin. Kune ili eniris la kastelon, kie la unua
ago de Doroteo estis kunvoki cxiujn Palpbrumojn kaj informi ilin ke ili
ne plu estas sklavoj.
Estis tre multa gxojo inter la flavaj Palpbrumoj, cxar ili devis
laboregadi dum multaj jaroj por la Fia Sorcxistino, kiu cxiam tre kruele
traktis ilin. Ili feriigis tiun tagon, tiam kaj cxiam poste, kaj
pasigis la tempon festenante kaj dancante.
"Se niaj amikoj, la Birdotimigilo kaj la Stana Lignohakisto estus kun
ni," diris la Leono, "mi estus plene felicxa."
"Cxu eble ni povus savi ilin?" demandis la knabino, esperoplene.
"Ni povos provi," respondis la Leono.
Do ili alvokis la flavajn Palpbrumojn kaj demandis al ili cxu ili
helpos savi iliajn amikojn, kaj la Palpebrumoj diris ke ili volonte
plej eble strebos komplezi Doroteon, kiu ja liberigis ilin. Do sxi
elektis aron da Palpbrumoj kiuj aspektis plej scioplenaj, kaj ili cxiuj
komencis sercxi. Ili marsxis dum tiu tago kaj parto de la sekva gxis ili
atingis la rokan ebenajxon kie kusxis la Stana Lignohakisto, disbatita kaj
kavetigita. Lia hakilo kusxis apud li, sed la klingo estis rusta kaj la
tenilo rompita.
La Palpbrumoj levis lin ameme per siaj brakoj, kaj reportis lin al la
Flava Kastelo, dum Doroteo larmis pro la mizero de sia malnova amiko,
kaj la Leono aspektis sobra kaj bedauxroplena.
Kiam ili atingis la kastelon Doroteo diris al la Palpbrumoj, "Cxu estas
stanistoj inter via popolo?"
"Ho, jes; kelkaj el ni estas tre bonaj stanistoj," ili diris al sxi.
"Do venigu ilin al mi," sxi diris. Kaj kiam la stanistoj venis,
kunportante cxiujn siajn ilojn en korbo, sxi demandis, "Cxu vi povos
rektigi tiujn misbatajxojn en la Stana Lignohakisto, kaj regxustigi la
formon, kaj reluti lin kie li rompigxis?"
La stanistoj ekzamenis la Hakiston tre zorge kaj poste respondis ke
ili kredas ke ili povos ripari lin tiel ke li estos egale bonstata
kiel dekomence. Do ili komencis labori en unu el la grandaj flavaj
cxambroj de la kastelo kaj laboris dum tri tagoj kaj kvar noktoj,
martelante kaj tordante kaj fleksante kaj lutante kaj polurante kaj
batante la krurojn kaj korpon kaj kapon de la Stana Lignohakisto, gxis
fine li regajnis sian malnovan formon, kaj liaj artikoj funkciis egale
bone kiel antauxe. Estas vere ke ili devis surmeti plurajn flikojn, sed
la stanistoj bone laboris, kaj cxar la Hakisto ne estis vanta, tute
ne gxenis lin la flikoj.
Kiam, fine, li marsxis en la cxambron de Doroteo kaj dankis sxin cxar sxi
savis lin, li tiom gxojis ke li ploris pro gxojo, kaj necesis ke Doroteo
zorgoplene visxu cxiun larmon de lia vizagxo per sia antauxvesto, por ke
liaj artikoj ne rustu. Samtempe sxiaj propraj larmoj fluis dense kaj
rapide pro la gxojo rerenkonti sian malnovan amikon, kaj ne necesis
forvisxi tiujn larmojn. Rilate al la Leono, li visxis siajn larmojn tiom
ofte per la pinto de sia vosto ke gxi tute malsekigxis, kaj li devis
eliri en la korton kaj teni gxin en la sunlumo gxis gxi sekigxis.
"Se nur ni denove havus la Birdotimigilon kun ni," diris la Stana
Lignohakisto, kiam Doroteo finis sian rakonton pri cxio okazinta, "mi
estus vere felicxa."
"Ni devas provi trovi lin," diris la knabino.
Do sxi vokis la Palpbrumojn por ke ili helpu sxin, kaj ili marsxis dum
tiu tuta tago kaj parto de la sekva gxis ili atingis la altan arbon en
kies brancxojn la Flugantaj Simioj estis jxetintaj la vestojn de la
Birdotimigilo.
GXi estis tre alta arbo, kaj la trunko estis tiom glata ke neniu povis
grimpi gxin; sed la Hakisto diris tuj, "Mi hakos por faligi gxin, kaj
tiel ni povos atingi la vestojn de la Birdotimigilo."
Nu, dum la stanistoj laboradis por ripari la Hakiston mem, alia
Palpbrumo, kiu estis oristo, faris tenilon el solida oro por la hakilo
kaj fiksis gxin al la hakilo de la Hakisto, por anstatauxi la malnovan
rompitan tenilon. Aliaj poluris la klingon gxis la rusto estis tute
forigita kaj gxi brilis kiel frotita argxento.
Tuj post tiu diro, la Stana Lignohakisto komencis haki, kaj post
nelonge la arbo falis bruege, kaj la vestoj de la Birdotimigilo falis
el la brancxoj kaj ruligxis sur la teron.
Doroteo prenis ilin kaj petis la Palpbrumojn reporti ilin al la
kastelo, kie ili plenigis ilin per bona, pura pajlo; kaj jen!
refarigxis la Birdotimigilo, tute renovigita, ripete dankanta ilin cxar
ili savis lin.
Nun rekunigite, Doroteo kaj sxiaj amikoj pasigis plurajn felicxajn
tagojn en la Flava Kastelo, kie ili trovis cxion bezonatan por esti
komfortaj. Sed unu tagon la knabino pensis pri Onklino Em, kaj diris,
"Ni devas reiri al Oz, kaj plenumigi lian promeson."
"Jes," diris la Hakisto, "kaj fine mi ricevos mian koron."
"Kaj mi ricevos mian cerbon," diris la Birdotimigilo gxoje.
"Kaj mi ricevos mian kuragxon," diris la Leono penseme.
"Kaj mi reiros al Kansas," kriis Doroteo, kunfrapante la manojn. "Ho,
ni ekiru al la Smeralda Urbo morgaux!"
Ili decidis fari tion. La sekvan tagon ili kunvokis la Palpbrumojn kaj
adiauxis ilin. La Palpbrumoj tre bedauxris ke ili foriros, kaj ili jam
tiom ekamis la Stanan Lignohakiston ke ili petegis lin resti kaj regi
ilin kaj la Flavan Landon de la Okcidento. Trovinte ke ili nepre
insistas foriri, la Palpbrumoj donis kaj al Toto kaj al la Leono po
oran kolumon; kaj al Doroteo ili prezentis belan braceleton,
enkrustitan per diamantoj; kaj al la Birdotimigilo ili donis orkapan
marsxbastonon, por helpi lin marsxadi sen stumbli; kaj al la Stana
Lignohakisto ili proponis argxentan oleujon, inkrustitan per oro kaj
ornamitan per valoraj gemoj.
Cxiu el la marsxontoj bele parolis responde al la kunvenintaj
Palpbrumoj, kaj cxiuj premis la manon de cxiu el ili gxis iliaj brakoj
doloris.
Doroteo iris al la sxranko de la Sorcxistino por plenigi sian korbon per
mangxajxoj por la longa marsxado, kaj tie sxi vidis la Oran Cxapon. Sxi
metis gxin sur sian propran kapon kaj trovis ke gxi estas precize
gxustegranda por sxi. Sxi nenion sciis pri la sorcxo de la Ora Cxapo, sed
sxi vidis ke gxi estas bela, do sxi decidis surporti gxin kaj porti sian
sunkufon en la korbo.
Tiam, preparite por la marsxado, ili ekmarsxis cele la Smeraldan
Urbon; kaj la Palpbrumoj trifoje hurais kaj donis al ili multajn
bonajn dezirojn kiujn ili kunportu kun si.