Ecx kun okuloj protektataj per la verdaj okulvitroj Doroteo kaj sxiaj
amikoj estis unue iomete blindigitaj de la brilego de la mirinda
Urbo. Lauxlonge de la stratoj estis belaj domoj konstruitaj el verda
marmoro kaj cxie ornamatitaj per brilantaj smeraldoj. Ili marsxis sur
pavimo el la sama verda marmoro, kaj kie la blokoj kunigxis estis
densaj vicoj de smeraldoj, brilantaj pro la sunlumo. La fenestroj
estis el verda vitro; ecx la cxielo super la Urbo estis iomete verda,
kaj la sunradioj estis verdaj.
Multaj personoj--viroj, virinoj, kaj infanoj--cxirkauxmarsxadis, kaj
ili estis verde vestitaj kaj havis verdetajn hauxtojn. Ili rigardis
Doroteon kaj sxian strangan grupon mirokule, kaj la infanoj cxiuj kuris
kasxi sin malantaux siaj patrinoj kiam ili ekvidis la Leonon; sed neniu
parolis al ili. Multaj butikoj estis apud la strato, kaj Doroteo vidis
ke cxio en ili estas verda. Verdaj dolcxajxoj kaj verda krevmaizo estis
vendataj, ankaux verdaj sxuoj, verdaj cxapeloj, kaj cxiaspecaj verdaj
vestajxoj. Unuloke viro vendadis verdan limonadon, kaj kiam la infanoj
acxetis gxin Doroteo rimarkis ke ili pagas gxin per verdaj moneroj.
Sxajne estis nek cxevaloj nek iuspecaj bestoj; la viroj disportadis
objektojn per verdaj cxaretoj, kiujn ili antauxenpusxis. Cxiu sxajnis
felicxa kaj kontenta kaj prospera.
La Pordogardisto gvidis ilin tra la stratoj gxis ili atingis grandan
konstruajxon, precize en la mezo de la Urbo, kiu estis la palaco de Oz,
la Granda Sorcxisto. Soldato staris antaux la pordo, vestita per verda
uniformo kaj kun longa verda barbo.
"Jen fremduloj," diris al li la Pordogardisto, "kaj ili postulas
renkonti la Grandan Ozon."
"Enpasxu," respondis la soldato, "kaj mi portos vian mesagxon al li."
Do ili trairis la pordojn de la Palaco kaj kondukigxis en grandan
cxambron kun verda tapisxo kaj belaj verdaj mebloj ornamitaj per
smeraldoj. La soldato devigis ilin cxiujn visxi siajn piedojn per verda
mato antaux ol eniri la cxambron, kaj kiam ili sidigxis li diris gxentile,
"Bonvolu komfortigi vin dum mi iros al la pordo de la tronocxambro kaj
diros al Ozo ke vi cxeestas."
Ili devis longe atendi gxis la soldato revenis. Kiam, fine, li revenis,
Doroteo demandis, "Cxu vi vidis Ozon?"
"Ho, ne," respondis la soldato; "mi neniam vidis lin. Sed mi parolis
al li dum li sidis malantaux sia ekrano, kaj diris al li vian
mesagxon. Li diras ke li akceptos paroli kun vi, se vi deziras; sed cxiu
el vi devos eniri sola, kaj li akceptos nur unu el vi cxiutage. Sekve,
cxar vi devos resti en la Palaco dum pluraj tagoj, mi kondukigos vin al
cxambroj kie vi povos esti komfortaj post via marsxado."
"Dankon," respondis la knabino; "Oz estas tre afabla."
La soldato nun blovis verdan fajfilon, kaj tuj juna knabino, vestita
per bela verda silka robo, eniris la cxambron. Sxi havis belan verdan
hararon kaj verdajn okulojn, kaj sxi riverencis profunde antaux
Doroteo dirante, "Sekvu min kaj mi gvidos vin al via cxambro."
Do Doroteo adiauxis cxiujn siajn amikojn escepte de Toto, kaj preninte
la hundon en siajn brakojn sekvis la verdan knabinon tra sep koridoroj
kaj supren laux tri sxtuparoj gxis ili atingis cxambron en la antauxa parto
de la Palaco. GXi estis kiel eble plej cxarma malgranda cxambro, kun mola
komforta lito kiu havis tukojn el verda silko kaj verdan veluran
kovrosxtofon. Fonteto estis en la centro de la cxambro, gxi altigis
sxprucon de verda parfumo en la aeron, kiu refalis en bele cxizitan
verdan marmoran basenon. Belaj verdaj floroj staris en la fenestroj,
kaj trovigxis breto kun vico de malgrandaj verdaj libroj. Kiam Doroteo
havis suficxan tempon por malfermi la librojn sxi trovis ilin plenaj de
kuriozaj verdaj bildoj kiuj ridigis sxin pro sia komikeco.
En sxranko estis multaj verdaj roboj, el silko kaj sateno kaj veluro;
kaj cxiu el ili estis precize gxustadimensia por Doroteo.
"Sentu ke vi estas cxehejme," diris la verda knabino, "kaj se vi
deziros ion sonoru. Oz alvokos vin morgaux matene."
Sxi lasis Doroteon sola kaj reiris al la aliaj. Ilin sxi ankaux kondukis
al cxambroj, kaj cxiu el ili trovis sin logxanta en tre agrabla parto de
la Palaco. Kompreneble tiu gxentileco estis senefika rilate al la
Birdotimigilo; kiam li trovis sin sola en sia cxambro li staradis
stulte sur unu loko, tuj apud la pordo, por atendi la matenon. Lin ne
ripozigus kusxado, kaj li ne povis fermi siajn okulojn; do li restis
dum la tuta nokto rigardante malgrandan araneon kiu faras sian reton
en angulo de la cxambro, kvazaux gxi ne estus unu el la plej belaj
cxambroj en la mondo. La Stana Lignohakisto kusxigxis nur pro kutimo, cxar
li memoris sian vivon kiel karnulo; sed cxar li ne kapablis dormi li
pasigis la nokton movante siajn artikojn por certigi ke ili bone
fukciadas. La Leono preferus liton el sekaj folioj en la arbaro, kaj
al li ne placxis esti fermita en cxambron; sed lia sagxeco ne permesis ke
tio gxenu lin, do li saltis sur la liton kaj ruligxis kiel kato kaj
ronrone tuj dormigis sin.
La sekvan matenon, post la matenmangxo, la verda knabino venis por
konduki Doroteon, kaj vestis sxin per unu el la plej belaj roboj--el
verda brokita sateno. Doroteo surmetis verdan silkan antauxtukon kaj
ligis verdan rubandon cxirkaux la kolon de Toto, kaj ili ekmarsxis al la
Tronocxambro de la Granda Oz.
Unue ili atingis grandan kunvenejon en kiu estis multaj virinoj kaj
viroj de la kortego, vestitaj per ricxaj kostumoj. Tiuj homoj havis
nenian laboron tie kaj nur konversaciadis, sed ili cxiam atendis ekster
la Troncxambro cxiumatene, kvankam oni neniam permesis ke ili vidu
Ozon. Dum Doroteo eniris ili rigardis sxin scivoleme, kaj unu el ili
flustris, "Cxu vi vere rigardos la vizagxon de Oz la Terura?"
"Kompreneble," respondis la knabino, "se li akceptos vidi min."
"Ho, li akceptos vidi vin," diris la soldato kiu komunikis sxian
mesagxon al la Sorcxisto, "kvankam al li ne placxas ke homoj petas vidi
lin. Efektive, li unue estis kolera kaj diris ke mi devas resendi vin
al la loko el kie vi venis. Post tio li demandis min pri via aspekto,
kaj kiam mi menciis viajn argxentajn sxuojn li estis tre
interesata. Laste mi parolis al li pri la marko sur via frunto, kaj li
decidis permesi ke vi eniru."
GXuste tiam sonorilo sonis, kaj la verda knabino diris al Doroteo, "Jen
la signalo. Vi devas eniri la Tronocxambron sola."
Sxi malfermis malgrandan pordon kaj Doroteo brave tramarsxis kaj trovis
sin en mirinda loko. GXi estis granda, ronda cxambro, kun alta arka
plafono, kaj la muroj kaj plafono kaj planko estis kovritaj per
grandaj smeraldoj dense kunlokigitaj. En la centro de la plafono estis
granda lumo, same brila kiel la suno, kiu briligis la smeraldojn
mirige.
Sed tio kio plej interesis Doroteon estis la granda trono el verda
marmoro kiu staris en la mezo de la cxambro. GXi estis havis la formon
de segxo kaj brilis pro gemoj, same kiel cxio alia. En la centro de la
segxo estis grandega Kapo, tute sen apoganta korpo aux brakoj aux
kruroj. Sur tiu kapo ne estis haroj, sed gxi havis okulojn kaj nazon
kaj busxon, kaj gxi estis pli granda ol la kapo de la plej granda
giganto.
Dum Doroteo rigardis tion mirante kaj timante la okuloj malrapide
turnigxis kaj rigardis sxin akre kaj sensxanceligxe. La busxo movigxis kaj
Doroteo auxdis vocxon diri: "Mi estas Oz, la Granda, la Terura. Kiu
estas vi, kaj kial vi sercxas min?"
La vocxo ne estis tiom timiga kiom sxi anticipis el la granda Kapo; do
sxi kuragxe respondis, "Mi estas Doroteo, la Malgranda kaj Humila. Mi
venis por peti vian helpon."
La okuloj rigardis sxin penseme dum plena minuto. Post tio diris la
vocxo: "Kie vi akiris la argxentajn sxuojn?"
"Mi akiris ilin de la Fia Sorcxistino de la Oriento, kiam mia domo
falis sur sxin kaj mortigis sxin," sxi respondis.
"Kie vi akiris la markon sur via frunto?" pludiris la vocxo.
"Tie la bona Sorcxistino de la Nordo kisis min kiam sxi adiauxis min kaj
sendis min al vi," diris la knabino.
Denove la okuloj akre rigardis sxin, kaj vidis ke sxi diras la
veron. Post tio Oz diris, "Kion vi volas ke mi faru?"
"Resendu min al Kansas, kie estas miaj Onklino Em kaj Onklo Henriko,"
sxi respondis fervore. "Mi ne amas vian landon, kvankam gxi ja estas tre
bela. Kaj mi estas certa ke Onklino Em estas multe malkvieta pro mia
tiom longa foresto."
La okuloj palpebrumis trifoje, kaj post tio ili turnigxis al la plafono
kaj subturnigxis al la planko kaj turnigxadis tiel kurioze ke ili sxajnis
rigardi cxiun parton de la cxambro. Kaj fine ili denove rigardis
Doroteon.
"Kial mi faru tion por vi?" demandis Oz.
"Cxar vi estas forta kaj mi estas malforta, cxar vi estas Granda
Sorcxisto kaj mi estas nur senhelpa knabineto," sxi respondis.
"Sed vi estis suficxe forta por mortigi la fian Sorcxistinon de la
Oriento," diris Oz.
"Tio estis nur hazardo," respondis Doroteo simple; "mi ne povis
malebligi gxin."
"Nu," diris la Kapo, "mi diros al vi mian respondon. Vi ne rajtas
supozi ke mi resendos vin al Kansas krom se vi estos rekompence
farinta ion por mi. En cxi tiu lando cxiu devas pagi pro cxio
ricevita. Se vi volas ke mi uzu mian magion por resendi vin al via
hejmo vi unue devos fari ion por mi. Helpu min kaj post tio mi helpos
vin."
"Kion mi devos fari?" demandis la knabino.
"Mortigu la fian Sorcxistinon de la Okcidento," respondis Oz.
"Sed mi ne povas!" kriis Doroteo, multe surprizita.
"Vi mortigis la Sorcxistinon de la Oriento kaj vi surportas la
argxentajn sxuojn, kiuj enhavas potencan sorcxopovon. Nun restas nur unu
Fia Sorcxistino en la tuta lando, kaj kiam vi povos diri ke sxi estas
mortinta mi resendos vin al Kansas--sed ne antaux tiam."
La malgranda knabino komencis plori, cxar sxi tiom senesperigxis; kaj la
okuloj denove palpebrumis kaj rigardis sxin malkviete, kvazaux la Granda
Oz kredas ke sxi povos helpi lin se sxi volos.
"Neniam mi mortigis ion ajn, ne intence," sxi ploris; "kaj ecx se mi
volus fari tion, kiel mi povus mortigi la Fian Sorcxistinon? Se vi, kiu
estas Granda kaj Terura, ne povas mem mortigi sxin, kial vi supozas ke
mi povus fari tion?"
"Mi ne scias," diris la Kapo; "sed tio estas mia respondo, kaj gxis la
Fia Sorcxistino estos mortinta vi ne revidos viajn Onklon kaj
Onklinon. Memoru ke la Sorcxistino estas Fia--ege Fia--kaj meritas
esti mortigita. Nun iru, kaj ne petu revidi min antaux ol vi estos
plenuminta vian taskon."
Malgxoje Doroteo foriris el la Tronocxambro kaj reiris al kie la Leono
kaj la Birdotimigilo kaj la Stana Lignohakisto atendas por auxdi kion
estis dirinta al sxi Oz.
"Por mi estas nenia espero," sxi diris malgaje, "cxar Oz ne resendos min
al mia hejmo antaux ol mi mortigos la Fian Sorcxistinon de la Okcidento;
kaj tion mi neniam povos."
Sxiaj amikoj bedauxris, sed ili ne povis helpi sxin; do sxi iris al sia
cxambro kaj kusxigxis sur la liton kaj endormigxis plorante.
La sekvan matenon la soldato kun la verda barbo venis al la
Birdotimigilo kaj diris, "Venu kun mi, cxar Oz alvokis vin."
Do la Birdotimigilo sekvis lin kaj estis permesita eniri la grandan
Tronocxambron, kie li vidis, sidanta sur la smeralda trono, plej belan
damon. Sxi estis vestita per verda silka gazo kaj sur siaj pendantaj
verdaj haroj sxi portis juvelkovritan kronon. Sur sxiaj sxultroj kreskis
flugiloj kolorbelegaj kaj tiom senpezaj ke ili tremis kiam ajn la plej
malforta aermovigxo atingis ilin.
Kiam la Birdotimigilo klinis sin, tiom bele kiom permesis lia pajla
enhavo, antaux tiu belulino, sxi rigardis lin dolcxe kaj diris: "Mi estas
Oz, la Granda, la Terura. Kiu estas vi, kaj kial vi sercxas min?"
Nu, la Birdotimigilo anticipis vidi la grandan Kapon pri kiu parolis
Doroteo, kaj li multe surprizigxis; sed li respondis brave.
"Mi estas nur Birdotimigilo, plenigita per pajlo. Tial mi ne havas
cerbon, kaj mi venis al vi petante ke vi metu cerbon en mian kapon por
anstatauxi la pajlon, por ke mi farigxu tiom homa kia cxiu alia persono
en via regno."
"Kial mi faru tion por vi?" demandis la damo.
"Cxar vi estas sagxa kaj potenca, kaj neniu alia povas helpi min,"
respondis la Birdotimigilo.
"Mi neniam faras komplezon sen ia rekompenco," diris Oz; "sed cxi tion
mi promesas. Se vi mortigos por mi la Fian Sorcxistinon de la Okcidento
mi donos al vi abundan cerbon, tiel bonan cerbon ke vi estos la
plej sagxa persono en la tuta Lando Oz."
"Sed mi kredis ke vi jam petis ke Doroteo mortigu la Sorcxistinon,"
diris la Birdotimigilo, surprizite.
"Tiel estis. Ne gravas al mi kiu mortigos sxin. Sed antaux ol sxi mortos
mi ne plenumos vian peton. Nun foriru, kaj ne petu revidi min antaux ol
vi meritos la cerbon kiun vi tiom deziras."
La Birdotimigilo reiris malgxoje al siaj amikoj kaj diris al ili kion
diris Oz; kaj Doroteon surprizis auxdi ke la granda Sorcxisto ne estas
Kapo, kia kiam sxi vidis lin, sed bela damo.
"Malgraux tio," diris la Birdotimigilo, "sxi bezonas koron tiom kiom la
Stana Lignohakisto."
La sekvan matenon la soldato kun la verda barbo venis al la Stana
Lignohakisto kaj diris, "Oz alvokis vin. Sekvu min."
Do la Stana Lignohakisto sekvis lin kaj atingis la grandan
Tronocxambron. Li ne sciis cxu li trovos ke Oz estas bela damo aux Kapo,
sed li esperis ke li estos bela damo. "Cxar," li diris al si, "se li
estos la Kapo, mi certas ke li ne donos al mi koron, cxar kapo ne havas
propran koron kaj tial ne povas senti kun mi. Sed se li estos la bela
damo mi petegos koron, cxar oni diras ke cxiuj damoj mem estas
bonkoraj."
Sed kiam la Stana Lignohakisto eniris la grandan Tronocxambron li vidis
nek la Kapon nek la Damon, cxar Oz donis al si la formon de plej timiga
Bruto. GXi estis preskaux granda kiel elefanto, kaj la verda trono
sxajnis apenaux suficxe fortika por gxia pezo. La Bruto havis kapon kia
tiu de rinocero, sed estis kvin okuloj en gxia vizagxo. Kvin longaj
brakoj kreskis el gxia korpo kaj gxi ankaux havis kvin longajn, maldikajn
krurojn. Dika, laneca hararo kovris cxiun parton, kaj pli timigaspekta
monstro ne estus imagebla. Felicxe la Stana Lignohakisto ne havis koron
tiutempe, cxar gxi bategus lauxte kaj rapide pro terurigxo. Sed cxar li
estis el nur stano, la Hakisto tute ne timis, kvankam li estis multe
senesperigxinta.
"Mi estas Oz, la Granda, la Terura," parolis la Bruto, per vocxo kiu
estis unusola grandega mugxo. "Kiu estas vi, kaj kial vi sercxas min?"
"Mi estas Hakisto, kaj konsistas el stano. Tial mi ne havas koron, kaj
ne povas ami. Mi petas ke vi donu al mi koron por ke mi estu kiaj la
aliaj homoj."
"Kial mi faru tion?" demandis la Bruto.
"Cxar mi petas, kaj nur vi povas plenumi mian peton," respondis la
Hakisto.
Oz iomete mugxis je tio, sed diris, rauxke, "Se vi efektive deziras
koron, vi devos meriti gxin."
"Kiel?" demandis la Hakisto.
"Helpu Doroteon mortigi la Fian Sorcxistinon de la Okcidento,"
respondis la Bruto. "Kiam la Sorcxistino estos morta, venu al mi, kaj
mi tiam donos al vi la plej grandan kaj plej afablan kaj plej ameman
koron en la tuta Lando Oz."
Do la Stana Lignohakisto devis reiri malgxoje al siaj amikoj kaj
informi ilin pri la terura Bruto kiun li vidis. Ili cxiuj miregis pro
la multaj formoj kiujn donis al si la Granda Sorcxisto, kaj la Leono
diris, "Se li estos bruto kiam mi vidos lin, mi kiel eble plej lauxte
mugxegos kaj tiom timigos lin ke li plenumos cxiun mian peton. Kaj se li
estos la bela damo, mi sxajnigos salti sur sxin, kaj tiel devigos sxin
plenumi mian peton. Kaj se li estos la granda Kapo, mi povos fari al
li kion mi volos; cxar mi rulos la Kapon tra la tuta cxambro gxis li
promesos doni al ni kion ni deziras. Do estu bonesperaj, miaj amikoj,
cxar ja cxio rezultos bone."
La sekvan matenon la soldato kun la verda barbo kondukis la Leonon al
la granda Tronocxambro kaj petis lin eniri al Oz.
La Leono tuj trairis la pordon, kaj cxirkauxrigardante li vidis,
surprizate, ke antaux la trono estas Globo de Fajro, tiom feroca kaj
arda ke li apenaux kuragxis rigardi gxin. Lia unua penso estis ke Oz
akcidente ekbrulis kaj konsumigxas; sed kiam li provis proksimigxi, la
varmego estis tiom intensa ke gxi komencis bruligi liajn lipharojn, kaj
li retrorampis tremante al pozicio pli proksima al la pordo.
Venis malalta, trankvila vocxo el la Globo de Fajro, kaj cxi tiujn
vortojn gxi parolis: "Mi estas Oz, la Granda kaj Terura. Kiu estas vi,
kaj kial vi sercxas min?"
Kaj la Leono respondis, "Mi estas Malkuragxa Leono, mi timas cxion. Mi
venis al vi por peti ke vi donu al mi kuragxon, por ke mi reale farigxu
la Regxo de Bestoj, kiel min oni nomas."
"Kial mi donu al vi kuragxon?" demandis Oz.
"Cxar el cxiuj Sorcxistoj vi estas la plej granda, kaj nur vi havas
kapablon plenumi mian peton," respondis la Leono.
La Globo de Fajro brulis feroce dum kelka tempo, kaj la vocxo diris,
"Portu al mi pruvon ke mortis la Fia Sorcxistino, kaj tuj tiam mi donos
al vi kuragxon. Sed dum vivos la Sorcxistino vi devos resti malkuragxa."
La Leono koleris pro tiu parolo, sed li povis respondi nenion, kaj dum
li staris silente rigardante la Globon de Fajro gxi farigxis tiom feroce
varmega ke li turnis sin kaj kiel eble plej rapide kuris el la
cxambro. Li gxoje trovis siajn amikojn atendantaj lin, kaj li informis
ilin pri la timiga intervjuo kun la Sorcxisto.
"Kion ni faru nun?" demandis Doroteo malgxoje.
"Nur unu afero estas farebla," respondis la Leono, "ni devos iri al la
Lando de la Palpbrumoj, elsercxi la Fian Sorcxistinon, kaj detrui sxin."
"Sed eble ni ne povos," diris la knabino.
"Tiukaze mi neniam ricevos kuragxon," deklaris la Leono.
"Kaj mi neniam ricevos cerbon," diris la Birdotimigilo.
"Kaj mi neniam ricevos koron," parolis la Stana Lignohakisto.
"Kaj mi neniam revidos Onklinon Emon kaj Onklon Henrikon," diris
Doroteo, komencante plori.
"Atentu!" kriis la verda knabino. "La larmoj falos sur vian verdan
silkan robon kaj makulos gxin."
Do Doroteo sekigis siajn okulojn kaj diris, "Mi supozas ke ni devos
provi; sed mi nepre ne deziras mortigi, ecx se tio helpus revidi
Onklinon Emon."
"Mi akompanos vin; sed mi estas tro malkuragxa kaj ne povus mortigi la
Sorcxistinon," diris la Leono.
"Ankaux mi kuniros," deklaris la Birdotimigilo; "sed mi ne estos granda
helpo por vi, cxar mi estas tro stulta."
"Mi estas tro senkora por damagxi ecx Sorcxistinon," komentis la Stana
Lignohakisto; "sed se vi iros mi certe akompanos vin."
Tial ili decidis komenci sian marsxon jam sekvamatene, kaj la Hakisto
akrigis sian hakilon per verda sxtono kaj gxuste oleigis siajn
artikojn. La Birdotimigilo metigis en sin fresxan pajlon kaj Doroteo
metis novan farbon sur liajn okulojn por ke li povu pli bone vidi. La
verda knabino, kiu estis tre afabla, plenigis la korbon de Doroteo per
placxaj mangxajxoj, kaj ligis sonorileton cxirkaux la kolon de Toto per
verda rubando.
Ili enlitigxis tre frue kaj profunde dormis gxis la taglumigxo, kiam ilin
vekis la kokerikado de verda koko kiu logxis en la malantauxa korto de
la palaco, kaj la kriado de kokino kiu demetis verdan ovon.
Cxapitro XII. Sercxante la Fian Sorcxistinon.
Tra la stratoj de la smeralda urbo la soldato kun la verda barbo
kondukis ilin gxis ili atingis la cxambron kie logxas la
Pordogardisto. Tiu oficisto malsxlosis iliajn okulvitrojn por remeti
ilin en la grandan keston, kaj post tio li afable malfermis la
pordegon por niaj amikoj.
"Kiu vojo iras al la Fia Sorcxistino de la Okcidento?" demandis
Doroteo.
"Neniu vojo," respondis la Pordogardisto. "Neniam iu deziras iri
tien."
"Kiel, do, ni trovos sxin?" demandis la knabino.
"Estos facile," respondis la viro, "cxar kiam sxi sciigxos ke vi estas en
la Lando de la Palpbrumoj sxi trovos vin, kaj sklavigos vin cxiujn."
"Eble ne," diris la Birdotimigilo, "cxar ni intencas detrui sxin."
"Nu, jen io tute alia," diris la Pordogardisto. "Neniu detruis sxin,
gxis nun, do kompreneble mi supozis ke sxi sklavigos vin, same kiel la
aliajn. Sed estu zorgoplenaj; cxar sxi estas fia kaj feroca, kaj eble sxi
ne permesos ke vi detruu sxin. Iru Okcidenten, sunsubiren, kaj vi nepre
trovos sxin."
Ili dankis lin kaj adiauxis lin, kaj turnis sin Okcidenten, marsxante
trans kampojn de mola herbaro kun tie kaj tie lekantetoj kaj
ranunkoloj. Doroteo plu surportis la belan silkan robon kiun sxi
surmetis en la palaco, sed nun mirigis sxin vidi ke gxi ne plu estas
verda sed pure blanka. La rubando cxirkaux la kolo de Toto ankaux perdis
sian verdan koloron kaj estis blanka kiel la robo de Doroteo.
La Smeralda Urbo baldaux estis longe malantaux ili. Dum ili antauxeniris
la tero farigxis iom post iom malglata kaj montetoplena, cxar ekzistis
nek farmoj nek domoj en tiu lando de la Okcidento, kaj la tero ne
estis kultivata.
Posttagmeze la suno varmege brilis sur iliajn vizagxojn, cxar ne cxeestis
arboj por ombrumi ilin; sekve jam antaux noktigxo Doroteo kaj Toto kaj
la Leono lacigxis, kaj kusxigxis sur la herbaro kaj endormigxis, dum la
Hakisto kaj la Birdotimigilo gardadis.
Nu, la Fia Sorcxistino de la Okcidento havis nur unu okulon, tamen tiu
estis vidkapabla kiel teleskopo, kaj povis vidi cxien. Do, dum sxi sidis
cxe la pordo de sia kastelo, sxi cxirkauxrigardis kaj vidis Doroteon
dormantan, cxirkauxatan de siaj amikoj. Ili estis tre for, sed la Fia
Sorcxistino koleris ke ili estas en sxia regno; do sxi blovis per argxenta
fajfilo kiu pendis de cxeno cxirkaux sxia kolo.
Tuj kuris al sxi el cxiu direkto aro da grandaj vulpoj. Ili havis
longajn krurojn kaj ferocajn okulojn kaj akrajn dentojn. "Iru al tiuj
uloj," diris la Sorcxistino, "kaj dissxiru ilin."
"Cxu vi ne sklavigos ilin?" demandis la Vulpestro.
"Ne," sxi respondis, "unu estas el stano, kaj unu el pajlo; unu estas
knabino kaj alia estas Leono. Neniu el ili tauxgas por laborado, do vi
rajtas sxire dispecetigi ilin lauxvole."
"Bone," diris la vulpo, kaj li forkuris kiel eble plej rapide, sekvate
de la aliaj. Bonfortune la Birdotimigilo kaj la Hakisto estis plene
vekaj kaj auxdis la vulpojn veni.
"Jen mia batalo," diris la Stana Lignohakisto; "do restu malantaux mi
kaj mi renkontos ilin dum ili alvenas."
Li prenis sian hakilon, kiun li jam akrigis, kaj kiam la Vulpestro
venis la Stana Lignohakisto rapide movis sian brakon kaj dehakis la
kapon de la vulpo de gxia korpo, tiel ke gxi tuj mortis. Tuj kiam li
povis relevi sian hakilon alia vulpo alvenis, kaj ankaux gxi falis per
la akra rando de la armilo de la Stana Lignohakisto. Venis kvardek
vulpoj, kaj kvardekfoje po unu vulpo mortis, tiel ke fine ili cxiuj
kusxis mortaj en amaso antaux la Hakisto.
Li remetis sian hakilon sur la teron kaj sidigxis apud la
Birdotimigilo, kiu diris, "Bona batalo, amiko."
Ili atendis gxis Doroteo vekigxis la sekvan matenon. La malgrandan
knabinon multe timigis vidi la grandan amason da vilaj vulpoj, sed la
Stana Lignohakisto plene informis sxin pri cxio. Sxi dankis lin
pro la savo kaj sidigxis por mangxi, kaj post tio ili rekomencis
marsxi.
Tiun saman matenon la Fia Sorcxistino iris al la pordo de sia kastelo
kaj elrigardis per sia unu okulo kiu povis tre malproksimen vidi. Sxi vidis
cxiujn siajn lupojn mortajn, kaj la fremdulojn ankoraux marsxantaj tra sxia
lando. Tio des pli kolerigis sxin, kaj sxi dufoje blovis sian argxentan
fajfilon.
Tuj granda aro da sovagxaj korvoj flugis al sxi, suficxaj por senlumigi
la cxielon. Kaj la Fia Sorcxistino diris al la Korvoregxo: "Flugu tuj al
la fremduloj; elpiku iliajn okulojn kaj dissxiru ilin."
La sovagxaj korvoj flugis kiel unu arego cele Doroteon kaj sxiajn
akompanantojn. Kiam la malgranda knabino vidis ilin venantaj sxi
timis. Sed la Birdotimigilo diris, "Jen mia batalo, do kusxigxu apud mi
kaj vi ne spertos damagxon."
Do cxiuj kusxis sur la tero escepte de la Birdotimigilo, kaj li staris
kun la brakoj etenditaj. Kaj kiam la korvoj vidis lin ili ektimis,
kiel cxiam okazas kiam tiaj birdoj vidas birdotimigilojn, kaj ne
kuragxis pliproksimigxi. Sed la Korvoregxo diris, "Estas nur pajla
homo. Mi elpikos liajn okulojn."
La Korvoregxo flugis kontraux la Birdotimigilon, kiu kaptis gxin per la
kapo kaj tordis gxian kolon gxis gxi mortis. Kaj post tio alia korvo
flugis kontraux lin, kaj la Birdotimigilo tordis ankaux gxian
kolon. Kvardek korvoj venis, kaj kvardekfoje la Birdotimigilo tordis
kolon, gxis fine cxiuj kusxis mortaj apud li. Post tio li vokis al siaj
akompanantoj ke ili levigxu, kaj ili rekomencis marsxi.
Kiam la Fia Sorcxistino denove elrigardis kaj vidis cxiujn siajn korvojn
kusxantajn en amaso, sxi furiozegis, kaj trifoje blovis sian argxentan
fajfilon.
Tuj auxdigxis lauxta zumado en la aero, kaj aro da nigraj abeloj venis
flugante cele sxin.
"Iru al la fremduloj kaj mortpiku ilin!" ordonis la Sorcxistino, kaj la
abeloj turnis sin kaj rapide flugis gxis la loko kie marsxadis Doroteo
kaj sxiaj amikoj. Sed la Hakisto vidis ilin venantaj kaj la
Birdotimigilo jam decidis kion fari.
"Elprenu mian pajlon kaj dissxutu gxin sur la malgrandan knabinon kaj la
hundon kaj la leonon," li diris al la Hakisto, "tiel la abeloj ne
povos piki ilin." Tion la Hakisto faris, kaj dum Doroteo kusxis apud la
Leono tenante Toton en siaj brakoj, la pajlo tute kovris ilin.
La abeloj venis kaj trovis pikebla nur la Hakiston, do ili flugis
kontraux lin kaj rompis siajn pikilojn pro la stano, tute sen dolorigi
la Hakiston. Kaj cxar abeloj ne povas vivi kiam iliaj pikiloj rompigxis,
tiel finigxis la nigraj abeloj, kaj ili kusxis dise en densa amaso
cxirkaux la Hakisto, kvazaux amasetoj da fajnaj karberoj.
Post tio Doroteo kaj la Leono starigxis, kaj la knabino helpis la
Stanan Lignohakiston remeti la pajlon en la Birdotimigilon, gxis li
estis tiel bona kiel antauxe. Do ili rekomencis sian marsxadon.
La Fia Sorcxistino tiom koleris kiam sxi vidis siajn nigrajn abelojn en
amasetoj kvazaux fajnaj karberoj ke sxi bategis la teron per piedo kaj
distiris sian hararon kaj forte kunbatis siajn dentojn. Post tio sxi
alvokis dekduon da siaj sklavoj, kiuj estis Palpbrumoj, kaj donis al
ili akrepintajn lancojn, ordonante ke ili iru al la fremduloj kaj
detruu ilin.
La Palpbrumoj ne estis kuragxa popolo, sed ili devis obei ordonojn; do
ili marsxis gxis ili proksimigxis al Doroteo. Tiam la Leono mugxegis kaj
saltis kontraux ilin, kaj la kompatindaj Palpbrumoj tiom timigxis ke ili
retrokuris kiel eble plej rapide.
Kiam ili estis revenintaj al la kastelo la Fia Sorcxistino forte batis
ilin per rimeno, kaj resendis ilin al ilia laboro, kaj post tio sxi
sidigxis por pripensi kion sekve fari. Sxi ne povis kompreni kiel
fiaskis cxiuj sxiaj planoj por detrui la fremdulojn; sed sxi estis
potenca Sorcxistino, kiel ankaux fia sorcxistino, do sxi baldaux faris
decidon pri kion fari.
Estis, en sxia sxranko, Ora Cxapo, kun cirklo da diamantoj kaj rubenoj
cxirkauxanta gxin. Tiu Ora Cxapo havis sxorcxokapablon. Kiu ajn
posedis gxin povis trifoje alvoki la Flugantajn Simiojn, kiuj obeos
cxiun ordonon kiun la posedanto faros al ili. Sed neniu persono rajtis
komandi tiujn strangajn ulojn pli ol trifoje. Jam dufoje la Fia
Sorcxistino estis uzinta la sorcxon de la Cxapo. La unua fojo estis
kiam sxi sklavigis la Palpbrumojn por si, kaj postenigis sin
kiel la regantinon de ilia lando. La Flugantaj Simioj helpis sxin
efektivigi tion. La dua fojo estis kiam sxi batalis kontraux la Potencan
Ozon mem, kaj forpelis lin el la Lando de la Okcidento. La Flugantaj
Simioj ankaux helpis sxin efektivigi tion. Nur unu fojon pli sxi povos
uzi cxi tiun Oran Cxapon, kaj pro tio sxi ne volis fari tion antaux ol
eluzi cxiujn siajn aliajn rimedojn. Sed nun sxiaj ferocaj vulpoj kaj
sxiaj sovagxaj korvoj kaj sxiaj pikantaj abeloj mortis, kaj sxiajn
sklavojn fortimigis la Malkuragxa Leono, kaj sxi komprenis ke ekzistas
nun nur unu rimedo por detrui Doroteon kaj sxiajn amikojn.
Do la Fia Sorcxistino prenis la Oran Cxapon el sia sxranko kaj metis gxin
sur sian kapon. Post tio, starante per nur la maldekstra piedo sxi
diris, malrapide, "Ep-pe, pep-pe, kak-ke!" Post tio sxi staris per nur
la dekstra piedo kaj diris, "Hil-lo, hol-lo, hal-lo!"
Post tio sxi staris per ambaux piedoj kaj sxi lauxtavocxe kriis, "Ziz-zi,
zuz-zi, zik!"
Nun la sorcxo komencis funkcii. La cxielo senlumigxis, kaj malaltatona
zuma sono estis auxdebla en la aero. Sonis la bategado de multaj
flugiloj; multaj babilado kaj ridado; kaj la suno ekaperis el la
senluma cxielo montrante la Fian Sorcxistinon cxirkauxatan de amaso da
simioj, el kiuj cxiu havis paron da gigantaj kaj potencaj flugiloj sur
siaj sxultroj.
Unu, multe pli granda ol la aliaj, sxajne estis ilia estro. Li flugis
apud la Sorcxistinon kaj diris, "Vi alvokis nin la trian kaj lastan
fojon. Kion vi ordonas?"
"Iru al la fremduloj kiuj estas en mia regno kaj detruu cxiujn escepte
de la Leono," diris la Fia Sorcxistino. "Portu tiun beston al mi, cxar
mi planas jungi lin kiel cxevalon, kaj laborigi lin."
"Viaj ordonoj estos obeitaj," diris la estro; kaj post tio kun tre
multa babilado kaj multa bruo, la Flugantaj Simioj forflugis al la
loko kie marsxas Doroteo kaj sxiaj amikoj.
Kelkaj el la Simioj kaptis la Stanan Lignohakiston kaj portis lin tra
la aero gxis ili estis flugantaj super tereno dense kovrita de
akraj rokoj. Tie ili faligis la povran Hakiston, kiu falis longan
distancon al la rokoj, kaj tie li kusxis tiom disbatita kaj kavetigita
ke li ne povis movi sin nek gxemi.
Aliaj el la Simioj kaptis la Birdotimigilon, kaj per siaj longaj
fingroj ili eltiris la tutan pajlajxaron el liaj vestoj kaj kapo. Ili
kunrulis liajn cxapelon kaj botojn kaj vestajxojn kaj jxetis ilin inter
la plej suprajn brancxojn de alta arbo.
La ceteraj Simioj jxetis pecojn de dika sxnurego cxirkaux la Leonon kaj
multfoje vindis per ili liajn korpon kaj kapon kaj krurojn, gxis li ne
kapablis mordi nek grati nek barakti iel ajn. Post tio ili levis lin
kaj forflugis portante lin al la kastelo de la Sorcxistino, kie ili
metis lin en korteton cxirkaux kiu estis alta fera barilo, tiel ke li ne
povos eskapi.
Sed Doroteon ili tute ne damagxis. Sxi staris, kun Toto en la brakoj,
rigardante la malfelicxan sorton de siaj kamaradoj kaj pensante ke
baldaux estos sxia vico. La estro de la Flugantaj Simioj flugis al sxi,
etendante siajn longajn, vilajn brakojn kaj grimacegante per sia
malbela vizagxo; sed li vidis la markon de la kiso de la Bona
Sorcxistino sur sxia frunto kaj ekhaltis, kaj gestis al la aliaj ke ili
ne tusxu sxin.
"Ni ne auxdacu atenci cxi knabineton," li diris al ili, "cxar sxin
protektas la Potenco de Bono, kaj tio estas pli forta ol la Potenco de
Malbono. Ni nur povas porti sxin al la kastelo de la Fia Sorcxistino kaj
lasi sxin tie."
Do, zorgoplene kaj delikate, ili levis Doroteon per siaj brakoj kaj
rapide portis sxin tra la aero gxis ili atingis la kastelon, kie ili
demetis sxin sur la antauxan sojlon. Post tio la estro diris al la
Sorcxistino, "Ni obeis vin lauxeble. La Stana Lignohakisto kaj la
Birdotimigilo estas detruitaj; la Leono estas ligita en via
korteto. La malgrandan knabinon ni ne auxdacas damagxi, nek la hundon
kiun sxi portas per siaj brakoj. Via rajto estri nin nun finigxis kaj vi
neniam revidos nin."
Kaj cxiuj Flugantaj Simioj, forte ridante kaj babilante kaj bruante,
flugis en la aeron kaj baldaux ne plu estis videblaj.
La Fian Sorcxistinon surprizis kaj cxagrenis vidi la markon sur la
frunto de Doroteo, cxar sxi bone konsciis ke nek la Flugantaj Simioj nek
sxi mem auxdacos iel ajn damagxi la knabinon. Sxi rigardis la piedojn de
Doroteo, kaj vidante la Argxentajn Sxuojn, sxi komencis tremi pro timo,
cxar sxi sciis pri la potenca sorcxo kiu apartenas al ili. Unue la
Sorcxistino pensis forkuri de Doroteo; sed hazarde sxi rigardis en la
okulojn de la infano kaj rimarkis kiom simpla estas la animo malantaux
ili, kaj ke la malgranda knabino ne scias pri la granda potenco kiun
provizas la Argxentaj Sxuoj al sxi. Do la Fia Sorcxistino kasxe ridis kaj
pensis, "Mi ankoraux povas sklavigi sxin, cxar sxi ne scias uzi sian
potencon." Sxi diris al Doroteo, krude kaj severe, "Venu kun mi; kaj
atentu obei kion ajn mi ordonos, cxar se ne, mi detruos vin same kiel
mi detruis la Stanan Lignohakiston kaj la Birdotimigilon."
Doroteo sekvis sxin tra multaj el la belaj cxambroj en la kastelo gxis
ili atingis la kuirejon, kie la Sorcxistino ordonis ke sxi purigu la
potojn kaj kuirilojn kaj balau la plankon kaj metadu lignon en la
fajron.
Doroteo obeeme komencis labori, decidinte kiel eble plej diligente
labori; cxar sxin felicxigis ke la Fia Sorcxistino decidis ne mortigi sxin.
Dum Doroteo diligente laboradis la Sorcxistino planis iri en la
korteton kaj jungi la Malkuragxan Leonon kiel cxevalon; amuzos sxin, sxi
certis, devigi lin tiri sxian cxaron kien ajn sxi volos iri. Sed dum sxi
malfermis la pordon la Leono mugxegis kaj la Sorcxistino ektimis, kaj
elkuris kaj refermis la pordon.
"Se mi ne povos jungi vin," diris la Sorcxistino al la Leono, parolante
inter la baroj de la pordo, "mi povos malsatigi vin. Vi mangxos
nenion gxis vi obeos min."
Do post tiam sxi ne portis mangxon al la enkarcerigita Leono; sed
cxiutage sxi venis al la pordo je la tagmezo kaj demandis, "Cxu vi pretas
esti jungita kiel cxevalo?"
Kaj la Leono respondis, "Ne. Se vi eniros cxi tiun korteton mi mordos
vin." La kialo pro kiu la Leono ne obeis la ordonon de la Sorcxistino estis
ke cxiunokte, dum la virino dormis, Doroteo portis al li mangxajxojn el
la sxranko. Mangxinte li kusxigxis sur sia pajla lito, kaj Doroteo kusxis
apud li kaj apogis sian kapon per lia mola, longa kolhararo, dum ili
parolis pri siaj problemoj kaj klopodis plani eskapon. Sed ili ne
povis elpensi metodon eliri la kastelon, cxar gxin konstante gardadis la
flavaj Palpbrumoj, kiuj estis sklavoj de la Fia Sorcxistino kaj timis
sxin tiom ke ili obeis cxiun sxian ordonon.
La knabino devis laboregi dum la tagoj, kaj ofte la Sorcxistino minacis
bati sxin per la tiu malnova ombrelo kiun sxi cxiam portis en sia
mano. Sed, verdire, sxi ne kuragxis bati Doroteon, pro la marko sur sxia
frunto. La infano ne sciis tion, kaj timegis por si mem kaj por
Toto. Unufoje la Sorcxistino batis Toton per sia ombrelo kaj la kuragxa
hundeto kuregis al sxi kaj mordis sxian kruron. La Sorcxistino ne sangis
pro la mordo, cxar sxi estis tiom fia ke la sango en sxi jam antaux multaj
jaroj sekigxis.
La vivo de Doroteo farigxis tre malfelicxa dum sxi konsciigxis ke estos ecx
malpli facile reiri al Kansas kaj Onklino Em. Kelkfoje sxi ploradis
amare dum horoj, dum Toto sidis cxe sxiaj piedoj kaj rigardadis sxian
vizagxon, ploretante malgaje por indiki kiom li kompatas sian
mastrineton. Al Toto efektive ne gravis cxu li estas en Kansas aux la
Lando Oz se Doroteo estas kun li; sed li sciis ke la malgranda knabino
estas malfelicxa, kaj tio malfelicxigis ankaux lin.
Nu, la Fia Sorcxistino sopiregis posedi la Argxentajn Sxuojn kiujn la
knabino cxiam surportis. Sxiaj abeloj kaj sxiaj korvoj kaj sxiaj vulpoj
kusxis amase sekigxante, kaj sxi jam eluzis la potencon de la Ora Cxapo;
sed se sxi povos akiri la Argxentajn Sxuojn ili donos al sxi pli da
potenco ol cxiuj perditajxoj. Sxi zorge observis Doroteon, por trovi cxu
sxi iam demetas siajn sxuojn, planante sxteli ilin. Sed la infano tiom
fieris pri siaj belaj sxuoj ke sxi neniam deprenis ilin escepte de nokte
kaj banante sin. La Sorcxistino multe timis la mallumon kaj ne kuragxis
eniri la cxambron de Doroteo nokte por preni la sxuojn, kaj sxia timego
pri akvo estis pli granda ol sxia timo pri la mallumo, do sxi neniam
proksimigxis dum Doroteo banis sin. Efektive, la maljuna Sorcxistino
neniam tusxis akvon, nek permesis ke akvo iel tusxu sxin.
Sed la fiulino estis tre ruza, kaj sxi finfine elpensis rimedon akiri
kion sxi volas. Sxi metis feran stangeton en la mezon de la planko de la
kuirejo, kaj per sia magio nevidebligis la feron por homaj
okuloj. Sekve kiam Doroteo marsxis trans la plankon sxi stumblis pro la
stangeto, cxar sxi ne povis vidi gxin, kaj sxi sternigxis sur la
plankon. Sxi ne grave vundigxis, sed dum la falo unu el la Argxentaj Sxuoj
defalis, kaj antaux ol sxi povis atingi gxin la Sorcxistino forkaptis gxin
kaj metis gxin sur sian propran maldikan piedon.
Al la fia virino multe placxis la sukceso de sxia trompo, cxar dum sxi
havos unu el la sxuoj sxi posedos duonon de la potenco de ilia sorcxo,
kaj Doroteo ne povos uzi gxin kontraux sxin, ecx se sxi scius uzi gxin.
La malgranda knabino, vidante ke sxi perdis unu el siaj belaj sxuoj,
kolerigxis, kaj diris al la Sorcxistino, "Redonu al mi mian sxuon!"
"Ne!" respondis la Sorcxistino. "Nun gxi estas mia sxuo, ne via."
"Vi estas fiulino!" kriis Doroteo. "Vi ne rajtas forpreni de mi mian
sxuon."
"Tamen mi retenos gxin," diris la Sorcxistino, ridante pro sxi, "kaj iun
tagon mi sukcesos forpreni de vi ankaux la alian sxuon."
Tio kolerigis Doroteon tiom ke sxi prenis la sitelon da akvo kiu staris
proksime kaj versxis gxin sur la Sorcxistinon, malsekigante sxin de la
kapo gxis la piedoj.
Tuj la fiulino ekkriegis pro timo, kaj, dum Doroteo mirante rigardis,
la Sorcxistino komencis forsxrumpi kaj plene malestigxi.
"Vidu kion vi faris!" sxi kriis. "Post minuto mi estos tute degelinta!"
"Vere mi bedauxras," diris Doroteo, kiu ja timis vidante la Sorcxistinon
fandigxi kvazaux bruna sukero antaux sxi.
"Cxu vi ne sciis ke akvo detruos min?" demandis la Sorcxistino, per
ploranta, senespera vocxo.
"Kompreneble ke ne," respondis Doroteo. "Kiel mi scius?"
"Nu, post kelkaj minutoj mi estos plene degelinta, kaj la kastelo
estos via. Mi agis fie dum mia vivo, sed mi neniam supozis ke
malgranda knabino kia vi povus degeligi min kaj cxesigi mian fian
agadon. Jen--mi finigxas."
Dirante tion la Sorcxistino farigxis bruna, fandita, senforma amasajxo
kaj komencis disversxigxi sur la puraj traboj de la planko de la
kuirejo. Vidante ke efektive sxi ja plene neniigxis, Doroteo replenigis
la sitelon per akvo kaj jxetis gxin sur la makulegon. Kaj sxi balais gxin
tra la pordon. Preninte la Argxentan Sxuon, la sola restajxo de la
maljunulino, sxi purigis kaj sekigis gxin per tuko, kaj remetis gxin sur
sian piedon. Kaj nun, finfine libera agi lauxvole, sxi elkuris al la
korteto por informi la Leonon ke la Fia Sorcxistino de la Okcidento
finigxis, kaj ke ili ne plu estas kaptitoj en fremda lando.