Nia malgranda grupo de marsxantoj vekigxis la sekvan matenon
refresxigita kaj plena de espero, kaj Doroteo mangxis kvazaux princino
per persikoj kaj prunoj el la arboj apud la rivero.
Malantaux ili estis la senluma arbaro tra kiu ili jam trapasxis, kvankam
ili suferis multajn senkuragxigojn; sed antaux ili estis bela, sunoplena
regiono kiu sxajnis voki ilin antauxen al la Smeralda Urbo.
Estis vere ke la largxa rivero nun fortrancxis ilin de tiu bela regiono;
sed la floso estis preskaux finita, kaj kiam la Stana Lignohakisto
finis trancxi kelkajn pliajn sxtipojn kaj kunligis ilin per lignaj
kejloj, ili estis pretaj komenci. Doroteo sidigxis sur la mezo de la
floso kaj tenis Toton en siaj brakoj. Kiam la Malkuragxa Leono pasxis
sur la floson, gxi grave klinigxis, cxar li estis granda kaj multepeza;
sed la Birdotimigilo kaj la Stana Lignohakisto ekstaris sur la alia
fino por ekvilibrigi gxin, kaj ili mane tenis longajn stangojn por pusxi
la floson tra la akvo.
Ili sukcesis suficxe bone, unue, sed kiam ili atingis la mezon de la
rivero la rapida fluo tiris la floson pli kaj pli for de la vojo el
flavaj brikoj; kaj la akvo tiom profundigxis ke la longaj stangoj ne
plu atingis la fundon.
"Estas malbone," diris la Stana Lignohakisto, "cxar se ni ne atingos la
bordon ni portigxos en la landon de la Fia Sorcxistino de la Okcidento,
kaj sxi sorcxos nin kaj sklavigos nin."
"Kaj tiuokaze mi ne ricevus cerbon," diris la Birdotimigilo. "Kaj mi ne
ricevus kuragxon," diris la Malkuragxa Leono.
"Kaj mi ne ricevus koron," diris la Stana Lignohakisto.
"Kaj mi neniam reirus al Kansas," diris Doroteo.
"Nepre ni atingu la Smeraldan Urbon, se eble," aldonis la
Birdotimigilo, kaj li tiom forte pusxis sian longan stangon ke gxi firme
fiksigxis en la koto sur la fundo de la rivero, kaj antaux ol li povis
reeltiri gxin, aux malteni gxin, la floso estis forportita kaj la povra
Birdotimigilo estis lasita krocxigxanta al la stango meze de la rivero.
"Adiaux!" li kriis al ili, kaj ili bedauxregis forlasi lin; efektive, la
Stana Lignohakisto komencis plori, sed felicxige li memoris ke li eble
rustos, do li sekigis siajn larmojn per la antauxvesto de Doroteo.
Kompreneble cxi tio estis malbona sorto por la Birdotimigilo.
"Nun mi estas en malpli bona stato ol kiam mi unuafoje renkontis
Doroteon," li pensis. "Tiam mi estis fiksita al stango en maizkampo,
kie mi povis imagi ke mi fortimigas korvojn; sed certe ne utilas
Birdotimigilo fiksita sur stango en la mezo de rivero. Mi timas ke mi
vere neniam akiros cerbon!"
Lauxlonge de la rivero nagxis la floso, kaj la povra Birdotimigilo
farigxis pli kaj pli for. Tiam la Leono diris: "Io estas farenda por
savi nin. Mi kredas ke mi povos nagxi al la bordo kaj kuntiri la
floson, se vi tenos firme la pinton de mia vosto."
Do li saltis en la akvon kaj la Stana Lignohakisto firme tenis lian
voston, kiam la Leono komencis kiel eble plej forte nagxi al la
bordo. Estis tre malfacile, malgraux lia grandeco; sed iom post iom ili
tirigxis el la fluo, kaj Doroteo prenis la longan stangon de la Stana
Lignohakisto kaj helpis pusxi la floson al la tero.
Ili cxiuj estis tre lacaj kiam ili fine atingis la bordon kaj pasxis sur
la belan verdan herbaron, kaj ili ankaux sciis ke la rivero portis ilin
tre for de la vojo el flavaj brikoj kiu kondukas al la Smeralda Urbo.
"Kion ni faru nun?" demandis la Stana Lignohakisto, dum la Leono kusxis
sur la herbaro por ke la suno sekigu lin.
"Ni devas iel reiri al la vojo," diris Doroteo.
"La plej bona plano estos marsxi laux la riverbordo gxis ni reatingos la
vojon," komentis la Leono.
Do post ilia ripozo, Doroteo prenis sian korbon kaj ili komencis marsxi
laux la herba bordo, reen al la vojo de kiu la rivero portis ilin. GXi
estis bela regiono, kun multaj floroj kaj fruktarboj kaj sunbrilo por
gajigi ilin, kaj se ili ne sentus tiom da bedauxro pro la povra
Birdotimigilo ili povus esti vere felicxaj.
Ili marsxis laux sia eblo plej rapide, kaj Doroteo haltis nur unufoje
por pluki belan floron; kaj post iom da tempo la Stana Lignohakisto
kriis: "Rigardu!"
Cxiuj rigardis la riveron kaj vidis la Birdotimigilon fiksitan sur sia
stango meze de la akvo, aspektantan tre solsenta kaj malfelicxa.
"Kion ni povas fari por savi lin?" demandis Doroteo.
La Leono kaj la Stana Lignohakisto ambaux skuis sian kapon cxar ili ne
sciis. Do ili sidigxis sur la bordo kaj rigardis senespere la
Birdotimigilon gxis Cikonio alflugis, vidinte ilin, kaj haltis por
ripozi cxe la rando de la akvo.
"Kiuj vi estas kaj kien vi iras?" demandis la Cikonio.
"Mi estas Doroteo," respondis la knabino, "kaj jen miaj amikoj, la
Stana Lignohakisto kaj la Malkuragxa Leono; kaj ni iras al la Smeralda
Urbo."
"Ne estas la gxusta vojo," diris la Cikonio, dum sxi tordis sian longan
kolon kaj akre rigardis la kuriozan grupon.
"Mi scias," respondis Doroteo, "sed ni perdis la Birdotimigilon, kaj
ni ne scias kiel rehavigi lin."
"Kie li estas?" demandis la Cikonio.
"Tie, en la rivero," respondis la knabino.
"Se li ne estus tiel granda kaj peza mi alportus lin por vi," komentis
la Cikonio. "Li tute ne estas peza," diris Doroteo, fervore, "cxar li
estas plenigita per pajlo; kaj se vi reportos lin al ni ni multege
dankos vin senfine."
"Nu, mi provos," diris la Cikonio, "sed se mi trovos lin tro peza mi
devos refaligi lin en la riveron."
Do la granda birdo flugis en la aeron kaj trans la akvon gxis sxi
atingis la lokon kie la Birdotimigilo estis fiksita sur sia stango. La
Cikonio per siaj grandaj ungoj kaptis brakon de la Birdotimigilo kaj
alte portis lin al la bordo, kie Doroteo kaj la Leono kaj la Stana
Lignohakisto kaj Toto atendis.
Kiam la Birdotimigilo retrovis sin inter siaj amikoj li estis gxojega
kaj cxirkauxbrakumis cxiujn, ecx la Leonon kaj Toton; kaj dum ili marsxadis
li kantis "Tol-de-ri-de-o!" cxiupasxe, tiom gaja li estis.
"Mi kredis ke mi devos resti en la rivero eterne," li diris, "sed la
afabla Cikonio savis min, kaj se mi ja akiros cerbon mi retrovos la
Cikonion kaj rekompence faros ian komplezon por sxi."
"Ne necesas," diris la Cikonio, kiu flugadis apud ili. "Mi cxiam
plezure helpas kiam estas dangxero. Sed mi devas foriri nun, cxar miaj
beboj atendas min en la nesto. Mi esperas ke vi trovos la Smeraldan
Urbon kaj ke Oz helpos vin."
"Dankon," respondis Doroteo, kaj la afabla Cikonio flugis en la aeron
kaj baldaux ne plu videblis.
Ili marsxadis auxskultante la kantadon de la brilkoloraj birdoj kaj
rigardante la belajn florojn kiuj nun tiom densigxis ke ili tapisxis la
teron. Ili estis grandaj flavaj kaj blankaj kaj bluaj kaj purpuraj
floroj, kaj ankaux grandaj grupoj de skarlataj papavoj, kiuj estis tiom
brilkoloraj ke ili preskaux blindigis la okulojn de Doroteo.
"Belegaj!" la knabino krietis, spirante la spican odoron de la floroj.
"Versxajne," respondis la Birdotimigilo. "Kiam mi havos cerbon mi
supozeble pli sxatos ilin."
"Se mi nur havus koron mi sendube amus ilin," aldonis la Stana
Lignohakisto.
"De cxiam placxas al mi floroj," diris la Leono; "ili aspektas tiel
senhelpaj kaj malfortaj. Sed en la arbaro ne estas tiom brilaj floroj
kiel cxi tiuj."
Ili nun atingis pli kaj pli da grandaj skarlataj papavoj, kaj malpli
kaj malpli da aliaj floroj; kaj baldaux ili trovis sin meze de granda
kampo da papavoj. Nu, oni bone scias ke kiam grupigxis tiom granda
kvanto da tiaj floroj ilia odoro estas suficxe potenca por dormigi cxiun
kiu enspiras gxin, kaj se la dormanto ne portigxas for de la odoro de la
floroj li dormas sencxese por cxiam. Sed Doroteo ne sciis tion, nek sxi
povis foriri de la grandaj rugxaj floroj kiuj cxie cxirkauxis ilin; do
baldaux sxiaj okuloj pezigxis kaj sxi sentis bezonon sidigxi por ripozi kaj
por dormi.
Sed la Stana Lignohakisto ne permesis tion.
"Ni devos rapidi kaj reatingi la vojon el flavaj brikoj antaux ol
noktigxos," li diris; kaj la Birdotimigilo konsentis kun li. Do ili plu
marsxadis gxis Doroteo ne plu povis stari. Sxiaj okuloj fermigxis malgraux
sxia volo kaj sxi forgesis kie sxi estas kaj falis surteren apud la
papavoj, profunde dormante.
"Kion ni faru?" demandis la Stana Lignohakisto.
"Se ni lasos sxin cxi tie sxi mortos," diris la Leono. "La odoro de la
floroj mortigas nin cxiujn. Mi mem apenaux povas teni la okulojn
malfermitaj kaj la hundo jam dormas."
Estis vere; Toto jam falis apud sian mastrineton. Sed la
Birdotimigilon kaj Stanan Ligno hakiston, cxar ili ne konsistis el
karno, ne gxenis la odoro de la floroj.
"Rapide kuru," diris la Birdotimigilo al la Leono, "kaj eliru cxi tiun
mortigan florkampon kiel eble plej baldaux. Ni kunportos la knabineton,
sed se vi endormigxos vi estas tro granda kaj ni ne povos porti vin."
Do la Leono vigligis sin kaj antauxensaltadis kiel eble plej
rapide. Post momento li ne plu estis videbla.
"Ni uzu niajn manojn kiel segxon, por porti sxin," diris la
Birdotimigilo. Do ili levis Toton kaj metis la hundon sur la sinon de
Doroteo, kaj post tio ili faris segxon uzante siajn manojn kiel sidejon
kaj siajn brakojn kiel segxobrakojn kaj portis la dormantan knabinon
tra la floroj.
Plu kaj plu ili marsxis, kaj sxajnis ke la granda tapisxo da mortigaj
floroj cxirkaux ili neniam finigxos. Ili sekvis la kurbigxon de la rivero,
kaj fine trovis sian amikon la Leonon, profunde dormantan inter la
papavoj. La floroj superfortis la grandan beston kaj, fine, li cedis,
kaj falis ne tre for de la fino de la papavokampo, kie la dolcxa
herbaro kusxis en belaj verdaj kampoj antaux ili.
"Nenion ni povas fari por li," diris la Stana Lignohakisto, malfelicxe;
"cxar li estas tro multepeza, ni ne povos levi lin. Ni devos lasi lin
cxi tie eterne dormi, kaj eble li songxos ke li fine trovis kuragxon."
"Mi bedauxras," diris la Birdotimigilo. "La Leono estis tre agrabla
kamarado malgraux sia malkuragxo. Sed ni pluiru."
Ili portis la dormantan knabinon al bela loko apud la rivero, suficxe
for de la kampo da papavoj por ke sxi ne plu spiru la venenon de la
floroj, kaj tie ili kusxigis sxin delikate sur la molan herbaron kaj
atendis gxis la fresxa venteto vekos sxin.
Cxapitro IX. La Regxino de la Kampomusoj.
"Ni ne povas esti tre for de la vojo el flavaj brikoj, nun," komentis la
Birdotimigilo, dum li staris apud la knabino, "cxar ni jam marsxis
preskaux tiom kiom forportis nin la rivero."
La Stana Lignohakisto estis tuj respondonta kiam li ekauxdis malaltan
mugxon, kaj turninte sian kapon (kiu bonege turnigxis per cxarniroj) li
vidis strangan beston saltadi trans la herbaron al ili. GXi estis,
efektive, granda flava Linko, kaj la Stana Lignohakisto opiniis ke gxi
nepre cxasas ion, cxar gxiaj oreloj kusxis proksime al la kapo kaj gxia
busxo estis largxe malfermita, tiel ke vidigxis du vicoj de malbelaj
dentoj, dum gxiaj rugxaj okuloj ardis kiel fajrogloboj. Kiam gxi
pliproksimigxis la Stana Lignohakisto vidis kuranta antaux la besto
malgrandan grizan kampomuson, kaj kvankam li ne havis koron li sciis
ke estas maljuste ke la Linko strebas mortigi tian belan, sendangxeran
besteton.
Do la Hakisto levis sian hakilon kaj dum la Linko preterkuris li
rapide batis tiel ke la kapo de la besto plene apartigxis de sia korpo,
kaj gxi ruligxis en du pecoj cxe liaj piedoj.
La kampomuso, nun libera de sia malamiko, ekhaltis; kaj malrapide
venante al la Hakisto gxi diris, per alta vocxeto: "Ho, dankon!
Grandegan dankon, cxar vi savis mian vivon."
"Ne menciu gxin, mi petas," respondis la Hakisto, "Sciu ke mi ne havas
koron, do mi zorgas helpi cxiun kiu bezonas amikon, ecx kiam gxi estas
nur muso."
"Nur muso!" kriis la besteto, indigne; "mi ja estas Regxino--la Regxino
de cxiuj kampomusoj!"
"Cxu vere?" diris la Hakisto, klinante sin riverence.
"Sekve vi tre bone agis, kaj ne nur kuragxe, savante mian vivon," diris
la Regxino.
Tiumomente pluraj musoj vidigxis alkurante tiel rapide kiel permesis
iliaj kruretoj, kaj kiam ili vidis la Regxinon ili kriis: "Ho, via
Mosxtino, ni kredis ke vi estos mortigita! Kiel vi sukcesis eskapi de
la granda Linko?" kaj cxiuj klinis sin tiom malalten antaux la Regxineto
ke ili preskaux surkapigxis.
"Cxi tiu kurioza stanulo," sxi respondis, "mortigis la Linkon kaj savis
mian vivon. Do ekde nun vi cxiuj devas servi lin, kaj obeu ecx lian plej
malgrandan deziron."
"Jes!" kriis cxiuj musoj, per akra hxoro. Kaj post tio ili diskuris
cxiudirekten, cxar Toto estis vekigxinta el sia dormo, kaj vidante tiom
da tiuj musoj cxirkaux si li ekbojis gxoje kaj saltis inter la
grupon. Toto cxiam amis cxasi musojn kiam li logxis en Kansas, kaj li ne
opiniis tion malbona ago.
Sed la Stana Lignohakisto kaptis la hundon per siaj brakoj kaj firme
tenis lin, dum li kriis al la musoj: "Revenu! revenu! Toto ne damagxos
vin."
Auxdinte tion la Regxino de la Musoj etendis sian kapon de malanta
herbajxaro kaj demandis, per timema vocxo, "Cxu vi certas ke li ne mordos
nin?"
"Mi ne permesos tion," diris la Hakisto; "do ne timu."
Unu post la alia la musoj revenis, kaj Toto ne bojis denove, kvankam
li strebis salti de la brakoj de la Hakisto kaj mordus lin se li ne
bone scius ke li konsistas el stano. Fine unu el la plej grandaj musoj
parolis.
''"Cxu ion ni povos fari," gxi demandis, "por repagi vin cxar vi savis la
vivon de nia Regxino?"
"Mi kredas ke ne," respondis la Hakisto; sed la Birdotimigilo, kiu
strebis pensi sed ne povis cxar lia kapo estis plena de pajlo, diris
rapide,
"Jes; vi povas savi nian amikon la Malkuragxan Leonon dormantan inter
la papavoj."
"Leonon!" kriis la Regxineto. "Sed, li mangxus nin cxiujn!"
"Ne," deklaris la Birdotimigilo, "cxi tiu Leono estas malkuragxa."
"Cxu vere?" demandis la Muso.
"Li mem agnoskas tion," respondis la Birdotimigilo, "kaj neniam li
damagxus personon kiu estas nia amiko. Se vi helpos nin savi lin mi
promesas ke li tre amike traktos vin."
"Bone," diris la Regxino, "ni fidos vin. Sed kion ni faru?"
"Cxu multaj musoj nomas vin Regxino kaj pretas obei vin?"
"Ho jes; miloj," sxi respondis.
"Do ordonu ke cxiuj venu cxi tien kiel
eble plej baldaux, kaj cxiu kunportu pecon de sxnuro."
La Regxino turnis sin al la musoj kiuj servas sxin kaj ordonis ke ili
tuj foriru kaj venigu la tutan popolon. Tuj kiam ili auxdis sxian
ordonon ili diskuris cxiudirekten kiel eble plej rapide.
"Nun," diris la Birdotimigilo al la Stana Lignohakisto, "iru al tiuj
arboj apud la rivero kaj faru cxareton por porti la Leonon."
Do la Hakisto tuj iris al la arboj kaj komencis labori; kaj baldaux li
faris cxareton el la membroj de la arboj, de kiuj li forhakis la
foliojn kaj brancxojn. Li kunfiksis gxin per lignaj kejloj kaj faris la
kvar radojn el mallongaj pecoj de granda arbotrunko. Tiom rapide kaj
bone li laboris ke kiam la musoj komencis alveni la cxareto jam estis
tute preta por ili.
Ili venis el cxiuj direktoj, kaj estis miloj da ili: grandaj musoj kaj
malgrandaj musoj kaj mezgrandaj musoj; kaj cxiu portis pecon de sxnuro
en la busxo. Proksimume tiam Doroteo vekigxis el sia longa dormo kaj
malfermis siajn okulojn. Sxin multe mirigis trovi sin kusxanta sur la
herbaro kun miloj da musoj cxirkauxstarantaj kaj timete rigardantaj
sxin. Sed la Birdotimigilo informis sxin pri cxio, kaj turninte sin al la
digna Museto, li diris,
"Permesu ke mi konigu al vi sxian Mosxtinon, la Regxino."
Doroteo klinetis sian kapon solene kaj la Regxino riverencis, kaj post
tio sxi farigxis tre amikema kun la knabineto. La Birdotimigilo kaj la
Hakisto nun komencis ligi la musojn al la cxaro, uzante la sxnuretojn
kiujn ili estis alportintaj. Unu finajxo de cxiu sxnureto estis ligita
cxirkaux la kolon de cxiu muso kaj la alia fino al la cxareto. Kompreneble
la cxareto estis miloble pli granda ol iu el la musoj tirontaj gxin; sed
kiam cxiuj musoj estis alligitaj ili povis tre facile tiri gxin. Ecx la
Birdotimigilo kaj la Stana Lignohakisto povis sidi sur gxi, kaj ili
estis rapide tirataj de siaj strangaj cxevaletoj al la loko kie la
Leono kusxis dormante.
Post multa tre malfacila laboro, cxar la Leono multe pezis, ili
sukcesis tiri lin sur la cxareton. Post tio la Regxino ordonis ke sxia
popolo komencu, cxar sxi timis ke se la musoj restos tro longe inter
la papavoj ankaux ili ekdormos.
Unue la bestetoj, kvankam multaj, apenaux povis moveti la peze sxargxitan
cxareton; sed la Hakisto kaj la Birdotimigilo ambaux pusxis de malantauxe,
kaj ili pli bone sukcesis. Baldaux ili finrulis la Leonon el inter la
papavoj sur la verdajn kampojn, kie li povis denove spiri la dolcxan,
fresxan aeron, anstataux la venenan odoron de la floroj.
Doroteo venis renkonte al ili kaj elkore dankis la musetojn cxar ili
savis de morto sxian akompananton. Sxi jam multe amis la grandan Leonon
kaj sxi gxojis pro lia savigxo.
Post tio la musoj estis malligitaj de la cxareto kaj forkuris tra la
herbaron al siaj hejmoj. La Regxino de la Musoj foriris la plej lasta.
"Se iam vi denove bezonos nin," sxi diris, "venu en la kampon kaj voku,
kaj ni auxdos vin kaj venos helpi vin. Adiaux!"
"Adiaux!" cxiuj respondis, kaj la Regxino forkuris, dum Doroteo firme
tenis Toton por ke li ne postkuru kaj timigu sxin.
Post tio ili sidigxis apud la Leono atendante lian vekigxon; kaj
la Birdotimigilo portis al Doroteo fruktojn el apuda arbo, kaj sxi
mangxis ilin.
Cxapitro X. La Pordogardisto.
Iom longe poste la Malkuragxa Leono vekigxis, cxar li kusxis tre longe
inter la papavoj, enspirante ilian mortigan odoron; sed kiam li ja
malfermis siajn okulojn kaj ruligxis de la cxareto li gxoje trovis sin
viva.
"Mi kuris lauxeble rapide," li diris, sidigxinte kaj oscedante; "sed la
floroj superfortis min. Kiel vi elirigis min?"
Ili rakontis al li pri la kampomusoj, kaj kiel ili malavare savis lin
de morto; kaj la Malkuragxa Leono ridis, kaj diris: "Mi cxiam opiniis
min tre granda kaj timiga; sed ecx malgrandaj floroj preskaux mortigis
min, kaj malgrandaj musoj savis mian vivon. Cxio estas tre stranga!
Sed, kamaradoj, kion ni faru nun?"
"Ni devas plusercxi por retrovi la vojon el flavaj brikoj," diris
Doroteo; "kaj post tio ni povos marsxadi laux gxi al la Smeralda Urbo."
Do, cxar la Leono estis tute refresxigita, kaj tute bone fartis denove,
ili cxiuj komencis marsxi, kaj multe gxuis la iradon tra la mola, fresxa
herbaro; kaj post nelonge ili atingis la vojon el flavaj brikoj kaj
returnis sin por marsxi cele la Smeraldan Urbon kie logxas la granda Oz.
La vojo estis nun glata kaj bone pavimita, kaj la cxirkauxa pejzagxo
estis bela; tial la marsxantoj gxoje lasis la arbaron multe malantauxe
kaj kun gxi la multajn dangxerojn renkontitajn en gxiaj mornaj
ombroj. Denove ili povis vidi barilojn konstruitajn lauxlonge de la
vojo; sed cxi tiuj estis verdkoloraj, kaj kiam ili atingis dometon, en
kiu sxajne logxas kultivisto, ankaux tio estis verdkolora. Ili
preterpasis plurajn tiajn dometojn dum la posttagmezo, kaj kelkfoje
homoj venis al la pordoj kaj rigardis ilin kvazaux dezirante fari
demandojn; sed neniu proksimigxis al ili nek parolis al ili pro la
granda Leono, kiun ili multe timis. La homoj cxiuj estis vestitaj per
tre belaj smeraldaverdaj vestoj kaj surportis pintajn cxapelojn kiel la
Mangxtuloj.
"Jen certe la Lando Oz," diris Doroteo, "kaj nepre ni proksimigxas al
la Smeralda Urbo."
"Jes," respondis la Birdotimigilo; "cxio verdas cxi tie, kaj en la Lando
de la Mangxtuloj bluo estis la preferata koloro. Sed oni ne sxajnas
egale amikemaj kiel la Mangxtuloj kaj mi suspektas ke ni ne sukcesos
trovi dormolokon por tranokti."
"Mi volas mangxi ion alian ol nur fruktojn," diris la knabino, "kaj mi
certas ke Toto estas malsatega. Ni haltu cxe la sekva domo kaj parolu
kun la logxantoj."
Do, kiam ili atingis relative grandan domon, Doroteo kuragxe marsxis al
la pordo kaj frapis. Virino malfermis gxin nur suficxe por trarigardi,
kaj diris,
"Kion vi volas, infano, kaj kial tiu granda Leono estas kun vi?"
"Ni volas tranokti kun vi, se vi permesos," respondis Doroteo; "kaj la
Leono estas mia amiko kaj kamarado, kaj nenial damagxus vin."
"Cxu li estas malsovagxa?" demandis la virino iomete pli malfermante la
pordon.
"Ho jes;" diris la knabino, "kaj li estas ankaux ege malkuragxa; do li
multe pli timos pro vi ol vi timos pro li."
"Nu," diris la virino, pripensinte kaj denove rigardetinte la Leonon,
"se estas tiel do vi rajtas enveni, kaj mi donos al vi iom da
vespermangxo kaj lokon kie vi povos dormi."
Do ili cxiuj eniris la domon, kie estis, krom la virino, du infanoj kaj
viro. La kruro de la viro estis vundita, kaj li kusxadis sur sofo en
angulo. Ili sxajnis tre surprizitaj de la stranga grupo, kaj dum la
virino surtabligis la mangxilojn la viro demandis,
"Kien iras vi cxiuj?"
"Al la Smeralda Urbo," diris Doroteo, "por renkonti la Grandan Ozon."
"Cxu vere?" krietis la viro. "Cxu vi certas ke Oz akceptos renkonti
vin?"
"Kial ne?" sxi respondis.
"Nu, oni diras ke li neniam permesas ke iu ajn eniru al li. Mi
multafoje estis en la Smeralda Urbo, kaj gxi estas bela kaj mirinda
urbo; sed mi neniam ricevis permeson vidi la Grandan Ozon, nek mi
scias pri iu alia vivanto kiu vidis lin."
"Cxu li neniam eliras?" demandis la Birdotimigilo.
"Neniam. Li sidas tagon post tago en la granda tronocxambro de la
palaco, kaj ecx liaj servistoj neniam vidas lin vizagx-al-vizagxe."
"Kia li estas?" demandis la knabino.
"Estas malfacile diri," diris la viro penseme. "Komprenu, Oz estas
granda Sorcxisto, kaj li povas doni al si kian ajn deziratan formon. Do
kelkaj diras ke li aspektas kiel birdo; kaj kelkaj ke li aspektas kiel
elefanto; kaj kelkaj diras ke li aspektas kiel kato. Al aliaj li
aspektas bela feino, aux elfo, aux kia ajn li deziras. Sed kiu estas la
vera Oz, kiam li surprenas sian propran formon, neniu vivanto scias."
"Tre strange," diris Doroteo; "sed ni devos strebi, iel, renkonti lin,
cxar alie nia alveno estos vana."
"Kial vi volas renkonti la teruran Ozon?" demandis la viro.
"Mi volas ke li donu al mi cerbon," diris la Birdotimigilo, fervore.
"Ho, Oz povus fari tion suficxe facile," deklaris la viro. "Li havas
pli da cerbo ol li bezonas."
"Kaj mi volas ke li donu al mi koron," diris la Stana Lignohakisto.
"Tio ne gxenos lin," pludiris la viro, "cxar Oz havas grandan kolekton
da koroj, cxiudimensiajn kaj--formajn."
"Kaj mi volas ke li donu al mi kuragxon," diris la Malkuragxa Leono.
"Oz tenas grandan poton da kuragxo en sia tronocxambro," diris la viro,
"kiun li kovris per ora plado, por ke gxi ne superfluu el gxi. Li tre
volonte donos iom al vi."
"Kaj mi volas ke li resendu min al Kansas," diris Doroteo.
"Kie estas Kansas?" demandis la viro, surprizite.
"Mi ne scias," respondis Doroteo malgxoje, "sed gxi estas mia hejmo, kaj
mi certas ke gxi estas ie."
"Versxajne. Nu, Oz povas fari cxion; do mi supozas ke li trovos Kansason
por vi. Sed unue vi devos renkonti lin, kaj tio estos tre malfacila
tasko; cxar al la Granda Sorcxisto ne placxas renkonti iun ajn, kaj
kutime tio, kion li deziras, okazas. Sed kion VI volas?" li pludiris,
parolante al Toto. Toto nur skuis sian voston, cxar, neklarigeble, li
ne kapablis paroli.
La virino nun vokis al ili dirante ke la mangxo estas preta, do ili
grupigxis cxirkaux la tablon kaj Doroteo mangxis bongustegan kacxon kaj
teleron da kirlitaj ovoj kaj teleron da bona blanka pano, kaj gxuis la
mangxon. La Leono mangxis iom da kacxo, sed gxi ne placxis al li, kaj li
diris ke gxi konsistas el aveno kaj aveno estas mangxajxo por cxevaloj, ne
leonoj. La Birdotimigilo kaj la Stana Lignohakisto nenion mangxis. Toto
mangxis iom da cxio, kaj gxojis denove bone mangxi.
La virino nun donis al Doroteo liton en kiu dormi, kaj Toto kusxigxis
apud sxi, kaj la Leono gardis la pordon de sxia cxambro por ke neniu sxin
gxenu. La Birdotimigilo kaj la Stana Lignohakisto staris en angulo
kviete dum la tuta nokto, kvankam kompreneble ili ne kapablis dormi.
La sekvan matenon, tuj kiam la suno levigxis, ili rekomencis marsxi, kaj
baldaux ili vidis belan verdan brilon en la cxielo tuj antaux si.
"Jen nepre la Smeralda Urbo," diris Doroteo.
Dum ili plu marsxis, la verda brilo farigxis pli kaj pli hela, kaj
sxajnis ke finfine ili proksimigxas al la celo de la marsxado. Tamen jam
estis posttagmeze kiam ili atingis la grandan muron kiu cxirkauxis la
Urbon. GXi estis alta, kaj dika, kaj hele verdkolora.
Antaux ili, kaj cxe la fino de la vojo el flavaj brikoj, estis grandega
pordo, kovrita per smeraldoj kiuj tiom scintilis pro la sunlumo ke ecx
la pentritaj okuloj de la Birdotimigilo preskaux blindigxis.
Sonorilo estis apud la pordego, kaj Doroteo pusxis la butonon kaj auxdis
argxentecan klakon el interne. Post tio la granda pordo malrapide
malfermigxis, kaj ili cxiuj trairis kaj trovis sin en alta arkohavanta
cxambro, kies muroj scintilis pro sennombraj smeraldoj.
Antaux ili staris malgranda viro proksimume samgranda kiel la
Mangxtuloj. Li estis verde vestita, de la kapo al la piedoj, kaj ecx lia
hauxto estis verdeta. Apud li estis granda verda kesto.
Kiam li vidis Doroteon kaj sxiajn akompanantojn la viro demandis,
"Kion vi volas en la Smeralda Urbo?"
"Ni venis por renkonti la Grandan Ozon," diris Doroteo.
Multe surprizis la viron tiu respondo kaj li sidigxis por pripensi gxin.
"Jam de multaj jaroj neniu petas renkonti Ozon," li diris, skuante
sian kapon perplekse. "Li estas potenca kaj timiga, kaj se vi venis
pro senutila aux malsagxa celo por gxeni la sagxan kontempladon de la
Granda Sorcxisto, li eble koleros kaj detruos vin cxiujn tuj."
"Sed ne temas pri malsagxa celo, nek sencela," respondis la
Birdotimigilo; "gxi estas grava. Kaj oni diris al ni ke Oz estas bona
Sorcxisto."
"Jes," diris la verdulo; "kaj li regas la Smeraldan Urbon sagxe kaj
bone. Sed al tiuj kiuj estas nehonestaj, aux kiuj proksimigxas al li nur
pro scivolemo, li estas plej terura, kaj malmultaj iam petis vidi lian
vizagxon. Mi estas la Pordogardisto, kaj cxar vi postulas renkonti la
Grandan Ozon mi devos konduki vin al lia palaco. Sed unue vi devos
surmeti la okulvitrojn."
"Kial?" demandis Doroteo.
"Cxar se vi ne surhavus okulvitrojn la brilego kaj gloro de la Smeralda
Urbo blindigus vin. Ecx la logxantoj de la Urbo devas surhavi
okulvitrojn nokte kaj tage. Ili estas surfiksitaj per seruro, cxar tiel
ordonis Oz kiam la Urbo unue estis konstruita, kaj mi havas la solan
sxlosilon kiu povas malsxlosi ilin."
Li malfermis la grandan keston, kaj Doroteo vidis ke gxi estas plena de
okulvitroj cxiudimensiaj kaj cxiuformaj. Cxiu el ili havis verdajn
vitrojn. La Pordogardisto trovis okulvitrojn precize gxustadimensiajn
por Doroteo kaj metis ilin sur sxiajn okulojn. Estis du oraj bendoj
ligitaj al ili, kiuj cxirkauxis la dorson de sxia kapo. Kie ili
estis kunfiksitaj per sxlosileto cxe la fino de cxeno cxirkaux la kolo de
la Pordogardisto. Kiam ili estis surfiksitaj, Doroteo ne povus
forpreni ilin ecx se sxi volus, sed kompreneble sxi ne volis esti
blindigita de la brilego de la Smeralda Urbo, do sxi diris nenion.
Post tio la verdulo metis okulvitrojn sur la Birdotimigilon kaj la
Stanan Lignohakiston kaj la Leonon, kaj ecx malgrandan Toton; kaj cxiuj
estis fiksitaj per la sxlosilo.
Post tio la Pordogardisto surmetis siajn proprajn okulvitrojn kaj
diris al ili ke li pretas gvidi ilin al la palaco. Preninte grandan
oran sxlosilon de hoko sur la muro li malfermis alian pordon, kaj ili
cxiuj sekvis lin tra la pordon en la stratojn de la Smeralda Urbo.