hol’n op’n Freesendag in Niebüll-Deezbüll an’n 10. August 1919 von Paster
_Lensch_, Flensburg.
Gebett.
Herr, unse Godd, Du leewe Vadder in’n Himmel! Wi kamen vandag’ to Di un
beden Di, dat Du uns helpen wullt. Uns’ Hart is in veel Sorgen, un de
Tokunft liggt so düster vör uns as en swore Gewidderwolk, un wi weet
nich, wat ut uns ward’n schall. Dor recken sick frömde Hänne ut nah dat
Beste un Leewste, wat wi hebbt op disse Eer — nah uns’ Heimat, wo wi as
Kinner speelt hebbt un grotwussen sünd — nah uns’ Hus un Herd, wo wi an
sitten doht — nah uns’n Vadder sien Grawstäd’, wo wi bed’n doht.
O Herr, unse Godd! Help Du uns doch, dat wi hier in unse Land en dütsche
Heimat behol’n künnt!
Herr, unse Godd! Hier kümmt vandag’ vör Di en ganze Volksstamm tosamen,
un wi all hebbt blots de eene Bed’, dat Du uns wullt helpen, dat wi uns
nich bögen möt ünner frömde Herrschaft un Gewalt. Lat uns in Friheit
bliewen, so as unse Vöröllern vör uns dat wesen sünd!
O Herr, nimm Du unse Sak in Dien true Hänne un help uns! Un föhr Du unse
Sak nah Dien Gerechtigkeit to en godes Enn!
O Herr, unse Godd, help Du uns! Lat uns nich to schand’n ward’n! — Amen.
_Predigt_ von Paster _Lensch_ — Flensburg.
Text Luc. 15.
Dor weer en Mann, de harr twee Söhns.
Un de jüngste sä to sin Vader: Vader, sä he, giw mi doch dat
Deel vun uns’ Wes’wark, wat mit tohören deit. — Un he weer em
to Will’n un deel mit em af.
Un dat wor nich lang’, do sammel de jüngste Söhn all’ns
tosam’n, wat he harr, un tröck wied weg in en frömdes Land.
Un dor bröchd he all’ns, wat he harr, hendör mit Swieren un
Swalken.
As he nu all sien Vermögen hendör harr, keem en heel düre Tied
öwer dat ganze Land, un dat güng em ümmer leeger, un de Nod
keem öwer em.
Dor güng he hen un hüng sick an en vun de Börgers in dit Land
un de schick em op’t Feld, de Swien to wohr’n, un he weer so
hungrig, dat he Verlangen harr, sick dat Liew vull to slag’n
mit dat Freeten, wat de Swien kregen — awers nümms gew em wat.
Dor slög he in sick un keem to Besinnung. Un he sä bi sick
sülwst: O, woveel Daglöhners hett mien Vader, un all hebbt se
Brod in Hüll’ un Füll’, un ick, sien Söhn, mutt hier vör Hunger
verkam’n.
Ick will mi opmaken un to mien Vader gahn un will to em segg’n:
O, mien Vader, ick hew Sünn dahn vör Godd in Himmel un vör di.
Ick bün nich mehr wert, dat ick dien Söhn heeten kann, awers
mak mi doch to een vun dien Daglöhners.
Un he deh dat un mak sick op un kem to sien Vader. — Awers as
he noch wied weg weer, do seeg em sin Vader al, un as he em
seeg, do güng em dat dör un dör, un he leep em inne Möt un füll
em üm’n Hals un küß em.
De Söhn awers sä: O, mien Vader, ick hew Sünn dahn vör Godd
in’n Himmel un vör di; ick bün nich mehr wert, dat ick dien
Söhn heet, awers mak mi to een vun dien Daglöhners.
Awer de Vader sä to sien Knecht’n: Hal forts mien besten Rock
ut’t Schapp vör mien Söhn — un du hal en Fingering un stäk em
de an sin Finger — un du hal em en Poor nie Schoh för sien
armen, möden Fööt — un du gah forts hen un hal dat fettste
Kalw vun de Weid’ un slacht dat, dat wi wat to eeten kriegen,
denn wi wüllt nu vergnögt wesen.
Denn disse, mien Söhn, weer dod, awer he is wedder lebennig
word’n; he weer verloren, awer wi hebbt em wedderfunn!
Un se deh’n, as ehr Herr seggt harr, un dat gew en grote Freud’.
So wied dat hillige Word. Du awer, Herr Godd, seg’n Dien Word an uns all
för Hart un Seel! — Amen.
Mien leewen Landslüd ut Nord-Freesland un ut Sleswig-Holsteen!
Wi sünd hier vandag’ tosamen kam’n to en groten Heimatdag. Wi wüllt uns
in disse swore Tied op uns sülwst besinnen un mit enanner bedenken,
wat _för uns_ un _för uns’ Kinner_ un _för uns’ Land_ dat Beste is. So
hebbt dat in olen Tieden uns’ Vöröllern ok dahn un sünd tosamenkam’n op
ehr Thing — ehr grote Landesversammlung — un hebbt berad’n un beslaten,
wat dor ward’n schull. Hüt hannelt sick dat för uns üm dat gröttste un
herrlichste, wat een Minsch sien eegen nennt: _üm unse Heimat_. Dat geiht
üm dat Land, wo wi boren un optagen sünd, wo wi mit unse Kinnerhänn’ in’n
Sand speelt hebbt — üm dat Land, wo wi uns’ Arbeid an dahn hebbt, wo
uns’ Brod wussen is un wo wi uns Rosen plückt hebbt för uns’ irste junge
Leew — üm dat Land, wo uns’ Oellern in ehr stilles Graw slapen doht — üm
dat Land, wat wi leew hebbt as uns’ eegen Fleesch un Blod: ob dat schall
dütsch bliewen oder dän’sch ward’n.
Dat is nich dat irste Mal, dat de Dän’ de Hand utrecken deit nah dat
Land, wo de Freesen wahnen. Jem weet all, we uns’ Vörfohr’n al 1426 — dat
sünd nu bald 500 Johr her — op Föhr in de Nikolaikark tosam’nkam’n sünd,
üm Mann för Mann intotred’n för dütsche Sak un dütsche Sprak, un we se
de Dän’n dat Lopen lehr’n bi Eggebeck un bi Flensborg un bi Tondern. Un
ebenso weet jem, we de Freesen vör 75 Johr in Bredstedt sick versammeln
un swor’n hebbt, alltied fast tohol’n an ehr’n Wahlspruch: »_Lewwer duad
üs Slaav!_« Un wenn ok keen Book un keen Leed dor wat vun nahsegg’n kunn
— _de ole Grüttputt_ in jem Wapen wörr Tügnis dorför aflegg’n, we sogor
de Frunslüd sick tru un tapfer hol’n hebbt un ok nich bang’ wörd’n, as de
Mannslüd de Arms sacken leeten.
Nu dörf mi awer keen Minsch verkehrt verstah’n. Ick bün hier nich
herkam’n, üm Stried to maken un Haß to predigen. Ick bün an sick
dörchut nich gegen dat dän’sche Volk un Land. Dor sünd ok düchdige Lüd
in Dänemark grot word’n, vun de en Minsch wol wat leern un hol’n kann.
— Un wenn de Dänen nu fründlich un good wesen sünd gegen uns’ armen
dütschen Kinner, un wenn se sick uns’ armen Kriegsgefangenen annahmen
hebbt, denn wüllt wi ehr dat ganz gewiß nich vergeeten un wüllt ehr vun
Harten dankbor wesen — ganz gewiß vun Harten gern! Se schüllt blots nich
verlangen, dat wi dorför nu _dän’sch stimmen_ un _uns’ Heimat verkopen_
schüllt. Wenn se sowat in’n Sinn hebbt, denn möt se sick seggt sien
laten: »Holt stopp! Dit hier is dütsches Land! Hand weg vun uns’ Heimat!«
— Un dorto sünd wi hier vandag’ tosamenkamen, dat wi uns dör dit Fest
dat Hart fast un den Mod stark un getrost maken wüllt, un mit vulle
Oewerleggung hew ick dorüm ok mien Predigt de Geschicht’ to Grunn leggt
von den Söhn, de sien Heimat verloren harr. Denn dat is mit de Heimat
grad’ so, as mit de Gesundheit: solang’ man se hett, ward dor nich veel
op räkend; wat se awer wert is, dat markt man irst, wenn man se verloren
hett. — Och, wo licht leet de junge Burß Heimat un Vaderhus fohr’n, wo
stolt un hochsteertig re’ he weg, ahn sick ok noch mal ümtokieken! Awer
as he denn arm un blot, alleen un verlaten in de Frömd’ seet, dor keem
dat Lengen, dat grote Heimweh! Un vull Hartleed un mit bittre Tranen
dacht he an den reinen Disch, wo he ehrmals so vergnögt un sorgenlos
seeten harr mit sien Vader, awer den he opgewen harr in Lichtsinn un
blinde Gier. — Ob uns dat ok wol so gahn wörr, wenn unse Heimat _dör uns’
eegen Schuld_ nu dän’sch ward’n müß?
Dorüm is unse Text för uns alltomal en Word to rechter Tied, wil dat uns
mahnt:
=Hol fast an dien Heimat!=
Denk’ an den armen, verlornen Söhn:
_1. wo he so riek weer,_
_2. wo he so arm wörr dör sien eegen Schuld,_
_3. wo he mit bittre Tranen sien Heimat weddersöcht._