über Matthäus 18, 1-5 von Pastor _Helms_, Warnemünde.
Lewen Mitchristen! Wenn ik hüt abend en Bibelstunn in uns plattdütsch
Sprak hollen do, denn is dat ne Prov, de ik mak, un ok von dis Prov ward
gellen, dat Lihrwark ken Meisterstück is un aller Anfang swor. Äwer ik
will ’t doch versäuken, ob ik ’t farig krig, un ob wi wat dorvon hewwen.
Ik do ’t nich — dat will ik furts seggen — wil de en odder anner niglich
is, woans sonne Sak sik woll regiert, ne ik do dat von den ’n Gedanken
ut, dat uns Christenglow ne Sak is för ’t däglich Lewen. In ’t däglich
Lewen äwer spräken doch woll de meisten von uns plattdütsch. Worüm süll
denn nich ok Gotts Wurd mal plattdütsch predigt ward’n? Ik mügg dat
woll farig krigen, dat jedwerein, de hüt abend von hier nah Hus geiht,
mihr noch as süß weiten ded: wat Gotts Wurd seggt, dat hürt rin in den
Warkeldag un will ok de Woch regeren, nich blot den Sünndag. Uns Herrgott
de redt mit uns so, dat wi dat verstahn känen, nu will he äwer ok, dat
wi uns dat seggen laten un doran denken jeden Dag un jede Stunn, denn to
’n Spaß seggt he uns dat nich, dat is em heil Irnst dormit. Dat is em
liksterwelt so irnst mit dat, wat he uns seggt, as uns, de wi Vadders un
Mudders sünd, dat is, wenn wi uns Kinner wat seggen don. Wi willen denn
ok, dat se uns Orre parieren sölen un dat _don_.
Wi sünd all den’ Herrgott sin Kinner, ok wenn wi all gris Hoor un vel
Schrumpel int Gesicht hewwen. Un dorvon will uns dat Gottswurd vertellen,
wat wi hüt abend hüren willen, so as dat schrewen steiht in Matthäus sin
Evangelium, Kapittel achteihn, wo dat heiten deit:
De Jünger kemen na Jesus un säden: wecker is woll de Grötst in
’t Himmelriek? Jesus rep en Kind ran, stellt dat midden mang
ehr un säd: Ik seg jug, wenn ji nich umkihrt un as de Kinner
wardt, denn kamt ji nich in ’t Himmelriek. Wecker sik sülwst
lütt makt, so as dit Kind, de is de Grötst int Himmelriek. Un
wecker ’n son’ Kind upnimmt in minen Nam, de nimmt mi up. —
Äwer unsen Herrgott hedd sik all männigein wunnert. He makt dat ümmer
anners as wi Minschen dat ment un hofft hewwen un as wi dat maken deden.
Un dorüm is all männig een an unsen Herrgott irrig worren un is von em
weglopen un hedd seggt: ne, nu glöw ik’t nich mihr, dat ’n Gott giwt,
de de Welt regert! Wo, dat sall ’n Gott gewen, de de Leiw is un de
Gerechtigkeit un dorbi hedd he minen Jung nahmen odder minen Mann, un
ik heww em doch so veel beden, heww bedt, un bün to Kirch gahn, un nu
likerst! Un dor ward so Böses dan in de Welt, ward lagen un bedragen,
schawen un stahlen, un dat wenigst kümmt rut un ward bistraft un veel von
disse Gauners de lewen ’nen groten Dag — un de Herrgott, de kikt sik dat
ruhig mit an, staats mit’n Dunner rintoslahn. Ne, dat will mi nich in ’n
Kopp, nu glöw ik garnix mihr! — Hest woll ok all öfters so hürt odder
hest vilicht sülwst all so redt.
Kikt, dat kümmt mi ümmer so vör, wenn ik Minschen so reden hür, an
Krankenbedden odder in Truerhüser, as wenn min Jung seggen wür: ne, nu
glöw ik nich mihr, dat ik ’n Vadding un Mudding hew, de mi lew hewwen —
de don jo nich, wat ik will, de gewen mi nich, wat ik mi so dacht harr un
wat ik beden heww! — Wat würst du seggen, wenn din Lütt so to di sed? Lat
mi mal ganz groww reden. Du würst seggen: Du Näswater, wat vesteihst du
dorvon mit din Kinnerverstand un din kindlich Unvernunft. Un wenn du god
an’n Kopp büst, denn lachst du doräwer un denkst: wäs du man irst grot,
denn sühst du dat in, woto dat god is, dat du nich allens krigst un nich
din Kopp gellt, sonnern min. Ob nich uns Herrgott ok männigmal so seggt
un denkt? Ik glöw he wunnert sik noch öfter äwer uns, as wi uns äwer em,
un männigmal, denn högt he sik, wat wi doch för unverstännige Kinner sünd
un willen doch so grote kloke Lüd sin un spälen uns up un smiten uns in
de Bost, as wenn wi wunner wat wiren un vörstellen deden un de Weisheit
mit Läpel eten hadden.
Wi bedrägen uns gegen den Herrgott as unverstännige Kinner, äwer
_würklich_ Kinner _sin_ to em as unsen Vadder, ne dat willen wi nich.
Worüm egentlich nich? Wil wi hüttodags noch grad sonne Gesinnung hewwen,
as de Jüngers duntomalen. De Minschen sünd ganz anners worren in disse
bald twei dusend Johr, äwer dat Minschenhart is in depsten Grunn
datsülwig blewen. De Jüngers wullen all hoch rut un een wull ümmer noch
den annern utsteken un jede wull de Bas sin, dor wull ok de een noch mehr
gellen as de anner. Akkrat so, as’t bi uns hüt ok is: Keen will unnen
sin, all willen wi baben sitten un de öbbelst sin un dat kümmt uns ok
gornich dorup an, enen annern runnertoperren un mit den Ellbagen üm uns
to stöten, wenn wi blot hochkamen, dat’s de Hauptsak. Frag de Welt, se
giwwt di ümmer de sülwig Antwurt: de Hauptsak is, dat de Minsch vörwarts
kümmt int Lewen, ümmer vörwarts, un wenn’t nich grad gahn will, denn möst
du’t mal mit’n krummen Weg versöken, de Hauptsak is: vörwarts, hoch rup,
un ümmer höger! So seggt de Welt.
Un uns Herrgott? He redt jo to uns dörch unsen Herrn Jesus. So is Gott,
as de wir, so denkt Gott, as de redt hedd. Un wat seggt Jesus? He seggt
dat grad Gegendeil von »vörwarts«, he seggt ümkihren möst du, süß kümmst
du nich trecht! »Wenn ji nich ümkihrt un as de Kinner wardt, denn kamt ji
nich int Himmelriek«. Ja würklich, uns Herrgott is en, äwer den’ möt de
Minsch sik ümmer wedder wunnern!
Denn hewwen jo woll würklich de Lüd recht, de seggen don, de Christen
dat sünd Reaktionäre, as se dat nömen, Lüd de ümmer trüchwarts willen
staats vörwarts? Is dat so? Is dat so, dat dat Christentum gegen den
Fortschritt is un will, dat hier up de Ird ümmer allens bi’n Ollen bliwt?
De so reden, de kennen jo woll gornix von de Weltgeschichte! Wer hedd
denn dat toweg bröcht, dat de Kranken un de Krüppels un de Waisenkinner
un de Blinnen nich mihr rümstött warren, dat se ehr Pleg un Upwohrung
krigen? Dat gew dat in olle Tiden gornich, dor hedd jedwerein blots an
sik dacht un wer swak wir, de köm unner de Räd’. Dat hedd dat Christentum
irst in de Welt bröcht un ebenso, dat de Frugens acht’t warren un neben
den Mann stahn, un nich unner em. Is dat allens ken Furtschritt? Ken
Vörwarts? Ik men, dat is woll ebensoveel wirt as all de Erfinnungen von
elektrisch Licht un Iserbahnen un wat’ all is, wat de Minschengeist sik
utklüstert hedd. Un _disse_ Ding hewwen doch ok grad de christlichen
Völker erfunnen, vel mihr as de Heiden. Is dat woll de reine Tofall? Ik
meen, dat möt ok woll so sin, dat wer en richtigen Christen is, dat de
ok en düchtigen Kirl wesen kann, denn de hedd nich blot wat in’ Kopp, he
hedd ok wat int Hart.
Äwer von all disse Ding redt Jesus jo gornich, he denkt an uns Gesinnung
un dat wi so ahn Lew’ sünd un so äwerböstig un so upgeblasen un so
egensüchtig. Un dorüm seggt he: _so_ wißt du int Himmelriek? So kümmst du
viellicht dörch de Welt un dat Lewen un kriggst nen Hümpel Geld un ’n
groten Namen bi de Minschen. Äwer denkst du denn gornich doran, dat denn
nahst ok noch wat kümmt un wat denn? Kannst ok blot ’n Spirken mitnehmen
von all din Geld un all de bunten Schins, vör de de Minschen woll gor
ehr Seel verköpen? Minsch, du löpst jo verkihrt, du büst up ’n heil
falschen Weg, di Weg is jo gor ken _Vörwarts_weg, he geiht in Sump un dor
versackst du in un ken kann di denn redden, he bringt di an’ Awgrund un
denn störkst du rin un geihst koppheister. Kik di doch mal üm! Dor büst
du an ’n Minschen vörbigahn, de up din Hülp töwen ded un dor hest du up
’n Minschenhart peddt un dor heddst du enen dalstött, kann dat woll de
richtige Weg sin? Ja, lat uns doch mal stillstahn un äwerleggen: woans
gahn wi un wo sall dat rute kamen? Ik glöw, wenn wi so nachdenken un
dorbi kikt de Herr Jesus uns so dep int Og, he de alle Minschen kennt un
alle Minschen helpen will, denn fangt wi an to sluchzen un to rohren un
lopen nah unsen Vadder hen un bidden em: Vadder, nimm du uns an de Hand
un gah mit uns un lat uns ümmer an din Hand gahn, denn geiht nix verkihrt.
Kikt, dat will de Herr Jesus. Dorto stellt he uns hüt mit in den Kreis
von sin Jüngers un seggt: wat, ji willt ok all so hoch herut un en up den
annern pedden? Weit’ ji nich, dat de Hochmutsdüwel un Gott nich tohop
passen? Hier, son Kind, dat is up den rechten Weg, so möt dat ok mit jug
un in jug warren: vör Gott sünd wi all ganz lütting, äwer he is jo jug
Vadder, lat em doch maken, he leddt jug den richtigen Weg!
Ik heww dis Dag ne Geschicht lest von en lütten Jung, von vier, fiv Johr.
De müß starwen. Un dor hedd he toletzt ümmer blot dat en beden: »Mudding,
bliw bi mi!« Dat wir sin letzte Bidd, äwer ok sin depste. Dat anner wir
em allens glik, äwer alleen wul he nich sin. Ant Starwen hedd he woll
knapp dacht; wat weit son Kind vont Starwen? Äwer he hedd dat markt, dat
he in’ depen düstern Grunn wir un dor wir em bang vör all dat Düster. Un
donn kem dat ut em rut: »Mudding bliw bi mi!«
Willn wi uns schämen un schanieren, dat uns ok mennigmal so to Mot is?
Dat is doch wat echt minschliches, wat dor to ’n Vörschin kümmt. Dat
hürt äwerall to ’n Minschen dorto, dat he Kind is un wen hewwen möt,
den he ganz vertrugen kann. Dat sünd in Würklichkeit ganz arme Lüd un
jammerhafte Gesellen, de sik noch gor dick don dormit, dat se disse
Sehnsucht nah de Vadderhand nich mihr kennen, dat se dor äwer hen sünd.
Wi willen doch _Minschen_ bliwen un dat Heimweh nich in uns dod maken.
Wi will’n äwer nich blot, wenn uns dat leg geiht un wi alleen nich mihr
ut un in weten, nah de Vadderhand gripen, wi willn hüt noch ümkihren un
hengahn na unsen Vadder un em bidden: »Lat mi wedder din Kind sin, bliw
bi mi un lat mi mit di gahn as frames un origes Kind, dat in all’n Ding’
dinen Willen deet un up din Wurd hürt.« Denn känt wi ruhig sin, denn
geiht uns Weg richtig, ok wenn ’t mal dörch Düster geiht odder dörch dat
Water — wi kiken tohöcht un seggen: du büst bi mi!
Un nu noch en poor Würd. Woans bün ik grad up dissen Text verfollen? Dor
hewwen mi 2 Deil to bröcht. Toirst, wi stahn vör dat Winachtsfest, dat
uns wedder an de Krüw stellt un en lütt Kinning uns wist un to uns seggt:
kik, dat is din Heiland, in dit Kind kümmt de lew Gott to di un will di
dörch dit Kind helpen un bliwt likerst de grote Herrgott, de de ganze
heil grote Welt regert! Dat will uns grot Minschen gor nich in ’n Kopp
rin, dor stött uns de Hochmotsdüwel ok ümmer wedder up un segt: wat, son
Kind un dat soll di helpen? Dat is woll wat för Kinner, äwer doch nix
för uns. — Un dorüm hadd ik mi so dacht, dat künn ne feine Adventsstunn
gewen, wenn wi mal dorvon uns seggen leten, dat wi alltohop ümmer wedder
Kinner warren möten, so lütt un so vull Vertrugen as en Kind to sin
Vadding un Mudding, wenn wi nich heil verkihrt lopen un ant Enn’ to
schannen warren willen.
Un denn dat anner: dor ward grad in disse Dag för de Kinner sammelt un
ok an din Dör kloppt de Bad, de di üm ne Gaw bidt för de Kinner un ehr
Not. Dor sall nu kener denken, he hadd dorför ken Tid odder ken Geld. Wat
seggt uns Heiland? »Wekker en son Kind upnimmt in min’ Nam, dat heit, wil
dat so min Will un Wunsch is, un ji girn dohn willt, wat ik jug segg, de
nimmt gornich blot son lütt knendlich Wesen up, ne de nimmt mi sülwst up,
de deiht mi wat to lew.« O wat is dat för ’n schönes Wurd! Nich na grote
Ding’, de de Lüd sehn un von de se all snacken don, kikt uns Herr ut, ne
he töwt dorup, wat wi woll uns dal hollen un uns’ Lew bewisen don in den
Deinst an den Lütten up de de grote Welt gor ken Achtung giwt. Dorüm is’t
’n christlich Wark, wenn wi för de Lütten wat don un uns Herrgott will ’t
so ansehn, as wenn wi ’t em sülwst to Lew don.
Wi sünd jo all Kinner, de in de grote Welt Janken hewwen, nah Hus to
kamen. Lat uns alltohop _rechte_ Kinner sin to unsen Vadder in’ Himmel,
so vull Vertrugen em an de Hand faten, so wiß em in de Ogen kiken, so
girn sin Wurd hüren un sin Gebot don, as uns Kinner dat bi uns maken.
Denn warren wi dat ok ümmer wedder marken: wi sünd nich alleen, he is bi
uns, uns grote Herr un uns lew Vadder.
Amen.
9.